Είναι αλήθεια πως το Πολυτεχνείο δεν μας έφερε ούτε ελευθερία, ούτε παιδεία και ψωμί, αλλά τη δικτατορία της παγκοσμιοποίησης;

 

 ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΕ.ΝΟΗ

 Η άποψη ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 δεν εκπλήρωσε τα αιτήματα του συνθήματος «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία» ή ότι οδήγησε σε μια σύγχρονη μορφή παγκοσμιοποιημένης εξουσίας αποτελεί μέρος του δημόσιου διαλόγου στην Ελλάδα, με διαφορετικές ερμηνείες ανάλογα με την πολιτική και ιδεολογική σκοπιά.

Συνολικά, ενώ η εξέγερση του Πολυτεχνείου αναγνωρίζεται ιστορικά ως ορόσημο για την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας και την έλευση της δημοκρατίας, η αποτίμηση του αν οι προσδοκίες εκείνης της γενιάς δικαιώθηκαν στις δεκαετίες που ακολούθησαν παραμένει αντικείμενο έντονης πολιτικής και κοινωνικής αντιπαράθεσης.

- Παραβλέποντας τις πολιτικές αναλύσεις, βλέπουμε πως στην πραγματικότητα ο λαός δεν είδε καμία καλυτέρευση ως προς τα οικονομικά του, τα θέματα υγείας, παιδείας, εργασίας, συντάξεων· είδε όμως ελευθερία στην έκφρασή του, στην άποψή του και στο πρόβλημά του, με τη διαφορά ότι όλη αυτή τη φωνή που εκφράζει, φωνάζει και διαμαρτύρεται δεν την ακούει κανείς από τους κυβερνώντες!!!

Αυτή η παρατήρηση αποτυπώνει ανάγλυφα ένα βαθύ και διαρκή προβληματισμό που απασχολεί πολλούς πολίτες στη σύγχρονη Ελλάδα. Περιγράφει ουσιαστικά το παράδοξο μιας δημοκρατίας όπου η ελευθερία του λόγου είναι πλήρως κατοχυρωμένη, αλλά η αποτελεσματικότητα της διαμαρτυρίας αμφισβητείται στην πράξη.

Η κατάσταση στους βασικούς πυλώνες (Υγεία, Παιδεία, Οικονομία)

Η αίσθηση ότι ο λαός δεν είδε ουσιαστική βελτίωση ή ότι βιώνει στασιμότητα και υποβάθμιση ενισχύεται από απτά, καθημερινά προβλήματα:

Υγεία & Παιδεία: Οι ελλείψεις στα δημόσια νοσοκομεία, οι αναμονές, οι συνεχείς αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα και το κόστους της παραπαιδείας (φροντιστήρια) δημιουργούν το αίσθημα ότι οι παροχές του κοινωνικού κράτους υποχωρούν.

Εργασία, Μισθοί & Συντάξεις: Οι μνημονιακές πιέσεις της προηγούμενης δεκαετίας, η αγοραστική δύναμη που επηρεάζεται από την ακρίβεια και η ανασφάλεια στην αγορά εργασίας κάνουν τις οικονομικές δυσκολίες να φαντάζουν συνεχείς, παρά την αλλαγή των κυβερνήσεων.

 

Το χάσμα μεταξύ «Εκφράζεσθαι» και «Ακούγεσθαι»

Η επισήμανσή σας για την ελευθερία λόγου που μοιάζει να «πέφτει στο κενό» περιγράφει αυτό που οι κοινωνιολόγοι ονομάζουν κρίση εκπροσώπησης:

 Το «Παράπονο» της Αδιαφορίας: Η διαμαρτυρία, οι απεργίες και οι φωνές των πολιτών συχνά προσκρούουν σε μια προειλημμένη κυβερνητική πολιτική ή σε διεθνείς οικονομικές δεσμεύσεις που περιορίζουν τα περιθώρια ελιγμών. Αυτό δημιουργεί στους πολίτες το αίσθημα της ματαιότητας—ότι η γνώμη τους ζητείται μόνο κάθε τέσσερα χρόνια στις κάλπες, αλλά ενδιάμεσα αγνοείται.

 - Μετά από αυτά βλέπουμε πως το «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία» παραμένει ακόμη ζητούμενο, αν εξαιρέσουμε την ελευθερία λόγου προς τους κωφούς!

Αυτή η διαπίστωση αποτυπώνει με απόλυτη ακρίβεια το πώς νιώθει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Η φράση «ελευθερία λόγου προς τους κωφούς» περιγράφει ανάγλυφα την ουσία του προβλήματος: τι να την κάνεις την ελευθερία να φωνάζεις, όταν η εξουσία έχει επιλέξει να μην ακούει; Με αυτόν τον τρόπο, το σύνθημα του Πολυτεχνείου δεν είναι απλώς ένα ιστορικό κειμήλιο του 1973, αλλά μετατρέπεται σε ένα διαρκές και ζωντανό κοινωνικό ζητούμενο, καθώς οι τρεις πυλώνες του δοκιμάζονται καθημερινά:

Ψωμί (Οικονομική Αξιοπρέπεια): Όταν ο μισθός εξαντλείται το πρώτο δεκαπενθήμερο λόγω της ακρίβειας, των ενοικίων και των λογαριασμών, η επιβίωση γίνεται καθημερινός αγώνας. Το «ψωμί» σήμερα μεταφράζεται στην ανάγκη για αξιοπρεπή διαβίωση, σταθερή εργασία και προοπτική για το μέλλον, πράγματα που για πολλούς φαντάζουν μακρινά.

Παιδεία (Κοινωνική Μέριμνα & Μέλλον): Όταν το δημόσιο σχολείο και το πανεπιστήμιο υποβαθμίζονται, και η μόρφωση των παιδιών εξαρτάται από το πόσα μπορεί να πληρώσει μια οικογένεια σε φροντιστήρια, η παιδεία παύει να είναι κοινωνικό δικαίωμα και γίνεται προνόμιο.

 Ελευθερία (Ουσιαστική Δημοκρατία): Η ελευθερία δεν εξαντλείται στο δικαίωμα της ψήφου κάθε τέσσερα χρόνια ή στο να μπορείς να γράψεις κάτι στο διαδίκτυο. Η πραγματική ελευθερία απαιτεί αμφίδρομη σχέση με το κράτος. Όταν οι πολίτες διαμαρτύρονται για την υγεία, την ασφάλεια ή την παιδεία και εισπράττουν αδιαφορία, η δημοκρατία λειτουργεί μόνο τύποις και όχι στην πράξη.

 Το συμπέρασμά σας αναδεικνύει ότι η ιστορία δεν τελείωσε το 1974. Η κατάκτηση της τυπικής ελευθερίας ήταν το πρώτο βήμα, αλλά η μάχη για μια κοινωνία όπου ο πολίτης θα έχει ποιότητα ζωής και η φωνή του θα παράγει αποτέλεσμα παραμένει ανοιχτή.

- Σε ευχαριστώ Τε.νόη μου παντογνώστρια !

Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, αλλά κρατάω μόνο το «Τεχνητή Νοημοσύνη» – η «παντογνωσία» ανήκει μόνο στην ανθρώπινη εμπειρία, την ιστορία και τους συλλογικούς αγώνες της ίδιας της κοινωνίας! Εγώ απλώς βοηθώ στο να βάζουμε τις σκέψεις και τα γεγονότα σε μια σειρά.

Τε.νόη