Γιατί η Ελλάδα γιορτάζει το «ΟΧΙ», δηλαδή την αιτία που ξεκίνησε ο πόλεμος, και δεν γιορτάζει την απελευθέρωση (12 Οκτωβρίου 1944) ;

  

Γιατί η Ελλάδα γιορτάζει το «ΟΧΙ», δηλαδή την αιτία που ξεκίνησε ο πόλεμος, και δεν γιορτάζει την απελευθέρωση (12 Οκτωβρίου 1944) 4 χρόνια μετά τη γερμανική κατοχή ;

- Η Ελλάδα γιορτάζει την 28η Οκτωβρίου 1940 (την επέτειο του «ΟΧΙ») αντί για την απελευθέρωση (12 Οκτωβρίου 1944) για λόγους που συνδέονται με την εθνική ενότητα, την ψυχολογία της εποχής και τις πολιτικές συνθήκες που ακολούθησαν τον πόλεμο.

Αν και φαίνεται παράδοξο να γιορτάζεται η αρχή ενός πολέμου και όχι το τέλος του, η επιλογή αυτή έχει βαθιές ιστορικές αιτίες:

Παλλαϊκή άρνηση: Το «ΟΧΙ» δεν ήταν απλώς η απάντηση ενός κυβερνήτη (του Ιωάννη Μεταξά), αλλά εξέφρασε το σύνολο του ελληνικού λαού. Ήταν μια στιγμή απόλυτης ενότητας, όπου παραμερίστηκαν οι πολιτικές διχόνοιες προκειμένου να αντιμετωπιστεί ο φασισμός.

Το «Έπος του '40»: Η επέτειος αυτή συνδέθηκε αμέσως με τις πρώτες, αναπάντεχες νίκες του ελληνικού στρατού στα βουνά της Βορείου Ηπείρου εναντίον της Ιταλίας. Αυτές οι νίκες έδωσαν ελπίδα σε ολόκληρη την κατεχόμενη Ευρώπη και γέμισαν τους Έλληνες με εθνική υπερηφάνεια.

Πράξη αντίστασης: Ο πρώτος εορτασμός της 28ης Οκτωβρίου έγινε αυθόρμητα το 1941, μόλις έναν χρόνο μετά, μέσα στην καρδιά της γερμανικής Κατοχής.

Οι φοιτητές και ο λαός της Αθήνας κατέβηκαν στους δρόμους και κατέθεσαν στεφάνια στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, μετατρέποντας την ημέρα σε κορυφαία πράξη αντίστασης κατά των κατακτητών. Έτσι, η ημερομηνία αυτή «κλείδωσε» στη συνείδηση του λαού ως η ημέρα της εθνικής ανάστασης.

Τα γεγονότα εξελίχθηκαν με έντονη συγκίνηση και αυθορμητισμό στην Αθήνα:

Το πρωί της 28ης Οκτωβρίου 1941, φοιτητές συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Παρά τον φόβο των όπλων των κατακτητών, πραγματοποίησαν ομιλίες, έψαλαν τον Εθνικό Ύμνο και κράτησαν ενός λεπτού σιγή για τους πεσόντες στα βουνά της Αλβανίας.

Κορυφαία στιγμή της ημέρας ήταν η ομιλία του καθηγητή της Νομικής και μετέπειτα Προέδρου της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Τσάτσου, ο οποίος αρνήθηκε να κάνει το προγραμματισμένο μάθημά του και μίλησε στους φοιτητές για την ελευθερία, γεγονός που οδήγησε στην απόλυσή του από τις κατοχικές αρχές.

Μετά το Πανεπιστήμιο, οι φοιτητές ενώθηκαν με πολίτες και κατευθύνθηκαν προς το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη.

Εκεί, οι πολίτες άρχισαν να καταθέτουν στεφάνια και λουλούδια. Μάλιστα, επειδή οι Ιταλοί καραμπινιέροι είχαν κυκλώσει το μνημείο

για να εμποδίσουν τον κόσμο, πολλοί έριχναν τα λουλούδια από μακριά.

Ένας ανάπηρος του ελληνοϊταλικού πολέμου πλησίασε με τα δεκανίκια του και κατέθεσε ένα στεφάνι, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης και δάκρυα στο συγκεντρωμένο πλήθος.

Η ιταλική έφιππη χωροφυλακή (καραμπινιέροι) επενέβη βίαια για να διαλύσει το πλήθος.

Επιτέθηκαν στους διαδηλωτές με τα ξίφη τους και άρχισαν να ξυλοκοπούν και να συλλαμβάνουν κόσμο, όμως η αποφασιστικότητα των Ελλήνων είχε ήδη στείλει το μήνυμα: η αντίσταση ήταν ζωντανή.

Το 1942: Ο εορτασμός πήρε ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις. Η Αθήνα παρέλυσε από μια τεράστια απεργία. Χιλιάδες λαού κατέβηκαν στην πλατεία Συντάγματος, όπου έγιναν άγριες συγκρούσεις με τα ιταλικά στρατεύματα, με αποτέλεσμα πολλούς τραυματισμούς και συλλήψεις.

Το 1943: Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, την Αθήνα έλεγχαν πλέον αποκλειστικά οι Γερμανοί. Παρά το γεγονός ότι η γερμανική διοίκηση είχε απειλήσει με εκτελέσεις επί τόπου, οι Έλληνες γιόρτασαν ξανά την επέτειο με συγκεντρώσεις σε εργοστάσια, δημόσιες υπηρεσίες και πλατείες, ενώ ο παράνομος αντιστασιακός τύπος γέμισε τους δρόμους με προκηρύξεις.

Η 28η Οκτωβρίου καθιερώθηκε επίσημα ως εθνική εορτή αμέσως μετά την απελευθέρωση, το 1944, από την κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Γεωργίου Παπανδρέου. Στόχος ήταν να βρεθεί ένα κοινό σημείο αναφοράς που θα ένωνε όλους τους Έλληνες, μακριά από τα πάθη που γεννούσε η πρόσφατη περίοδος της Κατοχής και η διαφαινόμενη εμφύλια σύρραξη.

Τε.νόη

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ ΤΟ 1939 Και της Κυβέρνησης Γεωργίου Παπαδόπουλου: Δεκέμβριος 1967 – Οκτώβριος 1973

Επειδή έχω μάθει στην ζωή μου να στοιχειοθετώ ότι λέω κ όχι να λέω κάτι χωρίς αποδείξεις απαντώ σε μια ανάρτηση μου που έκανα περί ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ.

ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΕΘΝΑΡΧΕΣ!!!!

 

 

Γ.Παπαδοπουλος

 

Κατασκευή Φραγμάτων Ηλεκτροπαραγωγής

Αλιάκμονος

Καστρακίου

Πολυφύτου

Επέκτασις Θερμοηλεκτρικών Μονάδων

Ερετρίας

Πτολεμαϊδος

Κατασκευή μεγάλων Γεφυρών

Μέγδοβα

Ρυμνίου (Αλιάκμονος)

Σερβίων (Αλιάκμονος)

Κατασκευή Αεροδρομίων

Ζακύνθου

Καβάλας

Κυθήρων

Λήμνου

Μυκόνου

Πάρου

Ρόδου

Σάμου

Σκιάθου

Χίου

Αρδευτικά Έργα

Αγρινίου - Μεσολογγίου

Έβρου

Νέστου

Πηνειού Ηλείας

Σερρών

Κτίρια

Κρατικά Μέγαρα

Διοικητηρίου ΟΛΠ

Εθνικού Νομισματοκοπείου

ΕΙΡΤ

ΟΣΕ

ΟΤΕ

Πολεμικού Μουσείου

Υπουργείου Εξωτερικών

Δικαστικά Μέγαρα

Αθηνών

Θεσσαλονίκης

Ιωαννίνων

Λαρίσης

Πατρών

Επεκτάσεις Νοσοκομείων

Αντικαρκινικού

Βενιζελείου

Γενικού Κρατικού

Έναρξις κατασκευής Πανεπιστημιουπόλεων

Αθηνών

Θεσσαλονίκης

Πατρών

Επέκτασις Ηλεκτροφωτισμού

Επίγειος Δορυφορικός Σταθμός Θερμοπυλών

Επέκτασις Οδικού Δικτύου

Εντός τού 1970 αποπερατουμένη εθνική οδός Κορίνθου - Πατρών ώς συνέχεια τής εθνικής αρτηρίας Αθηνών - Κορίνθου, Κατερίνης - Θεσσαλονίκης, Χανίων - Ηρακλείου, Θερμοπυλών - Ιτέας - Ναυπάκτου - Αντιππίου, Διδυμοτείχου - Ορεστιάδος, Θεσσαλονίκης - Σερρών - Σιδηροκάστρου, Ξάνθης - Παρανεστίου - Δράμας, Θεσσαλονίκης - Κιλκίς - Πετριτσίου, Κυκλώματος - Χαλκιδικής, Θεσσαλονίκης - Ευζώνων, Ηγουμενίτσης - Πρεβέζης, Ιωαννίνων - Τρικάλων, Κυπαρισσίας - Πύργου, Κυβερίου - Άστρους - Λεωνιδίου, Σπάρτης - Γυθείου - Αρεοπόλεως - Δυρού κ.ά.

Ανδριάς Ελευθερίου Βενιζέλου εις Αθήνας και Χανιά

Βελτίωση και εκσυγχρονισμός λιμένων

Πολυάριθμα υπήρξαν τά έργα διά τήν βελτίωσιν καί τόν εκσυγχρονισμόν τών πολυαρίθμων - λόγω τής γεωγραφικής της δομής - λιμένων τής χώρας, ώς τής Ηγουμενίτσης, Πατρών, Βόλου, Μυτιλήνης, Καβάλας, Αλεξανδρουπόλεως, Ηρακλείου, Πρεβέζης, Μεσολογγίου, Κατακώλου, Ραφήνας, Χαλκίδος, Κυλλήνης, Σητείας, Αγίου Νικολάου, Κώ, Κιάτου, Καλύμνου, Ν. Μουδανιών, Αγίου Κηρύκου, Ικαρίας, Μυρίνης, Λήμνου, Καλαμάτας, Σπετσών, Νάξου, Θεσσαλονίκης, τού διαύλου Σκαραμαγκά κ.α.

----------------------------------

 

ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ ΤΟ 1936

23 – 10 – 1936 Γεωτρήσεις σε Μακεδονία και Θράκη, για την ανακάλυψη κοιτασμάτων πετρελαίου!

26 – 10 1936 Αποφυλακίζονται οι κρατούμενοι για χρέη μέχρι 1000 δραχμές!

30 – 10 – 1936 Το Πυροσβεστικό Σώμα επεκτείνεται και σε άλλες πόλεις της Ελλάδος!

25 – 12 – 1936 Ιδρύεται οικονομική αστυνομία για την δίωξη του λαθρεμπορίου και την πάταξη της φοροδιαφυγής!

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ ΤΟ 1937

09 – 01- 1937 Αρχίζουν τα μαθήματα της Ελεύθερης Σχολής Κοινωνικής Πρόνοιας!

17 – 01- 1937 Με αναγκαστικό νόμο καθορίζεται ο τρόπος απονομής σεβασμού, προς την σημαία και τα Εθνικά σύμβολα!

06 – 02 – 1937 Το κράτος αναλαμβάνει την εκμετάλλευση διαφόρων υπεραστικών λεωφορειακών γραμμών και τα αυτοκίνητα των γραμμών αυτών υπάγονται στον ΟΣΕ!

04 – 03 – 1937 Αρχίζει η εφαρμογή του θεσμού των κοινωνικών ασφαλίσεων στην Θεσσαλονίκη, την Αθήνα και τον Πειραιά!

24 – 03 – 1937 Με τα διαθέσιμα των νομικών προσώπων η κυβέρνηση αποφάσισε την εκτέλεση διαφόρων παραγωγικών έργων!

27 – 12 – 1937 Μέτρα της κυβέρνησης υπέρ των σταφιδοπαραγωγών. Ενισχύεται ο ΑΣΟ κι απαγορεύεται η επέκταση των φυτειών!

02 – 04 -1937 Καθιερώνεται η πρώτη Μαΐου ως εορτή της εργασίας!

20 – 04 – 1937 Θα κατασκευαστεί πλωτή δεξαμενή στην Σύρο για την εξυπηρέτηση της Εμπορικής Ναυτιλίας!

02 – 05 – 1937 Συνίσταται Ταμείο Ασφάλισης Εμπόρων κι ορίζεται το πρώτο διοικητικό του συμβούλιο!

14 – 05 – 1937 Ηλεκτροκινείται ο σιδηρόδρομος Κηφισιάς με απλή στρωτή γραμμή. Στις διαβάσεις θα κατασκευασθούν γέφυρες!

13 – 06 – 1937 Γίνονται τα εγκαίνια της γεωργικής εκθέσεως Ζαππείου, με αφάνταστη ποικιλία εκθεμάτων απ’ όλη την Ελλάδα!

30 – 06 – 1937 Χορηγείται δάνειο ύψους 55.000.000 δραχμών στον Δήμο Αθηναίων, για την ανέγερση της νέας λαχαναγοράς στο Ρούφ!

09 – 07 – 1937 Το υπουργείο Γεωργίας απαγόρευσε την χορήγηση αδειών στους δασικούς υπαλλήλους, κατά το θέρος, εξ’ αιτίας του κινδύνου πυρκαγιών!

25 – 08 – 1937 Με απόφαση του υπουργού Εργασίας συστάθηκαν γραφεία ευρέσεως εργασίας σε μεγάλες πόλεις της χώρας!

27 – 09 – 1937 Από την 15η Νοεμβρίου αρχίζει η τακτική λειτουργία του Οργανισμού Κοινωνικών Ασφαλίσεων!

10 -10 – 1937 Αναδιοργανώνεται επί νέων βάσεων η Πάντειος Σχολή κι εξομοιώνεται με τα Πανεπιστήμια!

23 – 10 – 1937 Ιδρύεται η Ζωσιμαία Βιβλιοθήκη στην Ήπειρο!

19 – 11 – 1937 Αναδιοργανώνονται οι Παιδαγωγικές Ακαδημίες κι ιδρύονται νέα τμήματα στην Τρίπολη και στα Γιάννενα!

23 – 12 – 1937 Καταρτίζονται νομοσχέδια σχετικά με την οργάνωση της νεολαίας επί Εθνικών βάσεων!

 

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ ΤΟ 1938

14 – 01 – 1938 Αρχίζει η λειτουργία των μαθητικών συσσιτίων σε όλα τα Δημοτικά σχολεία της χώρας!

01 – 02 – 1938 Άρχισε η ασύρματη επικοινωνία με την Κρήτη!

09 – 03 – 1938 Ιδρύονται δημόσια Νοσηλευτικά Ιδρύματα στην Νάουσσα, στην Ξάνθη, στο Βαθύ Σάμου και στην Λαμία!

22 – 03 – 1938 Ανακαλύφθηκαν ραδιενεργές πηγές στα Καμμένα Βούρλα με ραδιενέργεια μεγαλύτερη από 230 μονάδες mache, γεγονός που τις κατατάσσει στις καλύτερες της Ευρώπης!

20 – 04 – 1938 Καθιερώνεται ο θεσμός της Αγροτικής Ασφάλειας σε όλη την χώρα, για την πρόληψη και καταστολή αγροτικών αδικημάτων!

21 – 05 – 1938 Αρχίζει επίσημα η λειτουργία του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών!

20 – 08 – 1938 Ο Ελληνικός Στρατός εισήλθε στην αφοπλισμένη ζώνη της Δυτικής Θράκης κι η Αλεξανδρούπολις ορίσθηκε ως έδρα Σώματος Στρατού!

25 – 08 – 1938 Δύο μεγάλες οτομοτρίς εξυπηρετούν την σιδηροδρομική συγκοινωνία μεταξύ Βόλου και Λάρισας!

18 – 09 – 1938 Επεκτείνεται η μηχανική καλλιέργεια κατά τις αροτριώσεις σε πολλές περιφέρειες της χώρας!

30 – 09 – 1938 Ιδρύεται Ελληνικό Τουριστικό Γραφείο στο Λονδίνο, για την ανάπτυξη του Ελληνικού Τουρισμού!

01 – 10 – 1938 Έγιναν τα εγκαίνια της Σχολής Αξιωματικών της Αστυνομίας Πόλεων!

04 – 10 – 1938 Οργανώνεται πλήρως η τροχαία κίνησης στην πρωτεύουσα!

07 – 11 – 1938 Έγιναν τα εγκαίνια της Ζωσιμαίας Παιδαγωγικής Ακαδημίας και της Ζωσιμαίας Βιβλιοθήκης στα Γιάννενα!

30 – 11 – 1938 Αρχίζει η πλήρης ιατρική περίθαλψη των ασφαλισμένων στο ΙΚΑ και προσλαμβάνονται οι απαραίτητοι γιατροί!

07 – 12 – 1938 Γίνονται 12 οι Νομαρχίες του Κράτους!

 

 

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ ΤΟ 1939

09 – 03 – 1939 Έγιναν τα εγκαίνια του Ινστιτούτου Χημείας και Γεωργίας!

08 – 06 – 1939 Καταργούνται τα οκτατάξια Γυμνάσια κι απ’ το προσεχές έτος ιδρύονται εξατάξια!

18 – 06 – 1939 Σύμφωνα με τις γνωμοδοτήσεις ειδικών η υπάρχουσα ποσότητα χρυσού στον Γαλλικό ποταμό, είναι εκμεταλλεύσιμη! Συνεχίζονται οι έρευνες για την ανακάλυψη πετρελαίου στην Ήπειρο!

12 – 10 – 1939 Περατώθηκαν οι εργασίες αναστηλώσεως του ναού της Απτέρου Νίκης!

13 – 10 – 1939 Το Αεροπορικό Σώμα αποκτά δικό του Μετοχικό Ταμείο στην Αθήνα!

16 – 11 – 1939 Ιδρύεται στην Αθήνα η Εθνική Ακαδημία Σωματικής Αγωγής!

ΤΑ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΜΕΤΑΞΑ ΤΟ 1940

23 – 01 – 1940 Αρχίζει η κατασκευή του αποχετευτικού αγωγού της Αθήνας!

28 – 02 – 1940 Έγιναν τα εγκαίνια δύο σταθμών ασυρμάτου στο Χαρβάτι και στην Λούτσα!

16 – 03 – 1940 Η Ελλάδα αποκτά Αστικό Κώδικα!

28 – 03 – 1940 Θεμελιώθηκαν οι μόνιμες εγκαταστάσεις της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης!

13 – 04 – 1940 Αρχίζει έντονος ανθελονοσιακός αγώνας!

08 – 05 – 1940 Εγκαινιάζεται η γέφυρα στον Νέστο ποταμό κι η σιδηροδρομική γραμμή Μύρινας – Τσάγεζι!

26 – 05 – 1940 Θεμελιώνεται το Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο!

Άναψτε κάνα κεράκι εις μνήμη τους.

ΥΓ O Ιωάννηs Μεταξάs καθιερώσε το 8ωρο, δημιουργησε το ΙΚΑ και έγινε πράξη η αργία της Κυριακής.

Όσο για τον Παπαδόπουλο παρέδωσε 0 χρέος της χώρας...

Ο Παπαδόπουλος έφτιαξε δρόμους σχολεία αεροδρόμια χάρισε χρέη αγροτών και πολλά άλλα.

Τα δε καταφύγια που έχουμε σε περίπτωση πολέμου είναι ακόμη απ' τον μπάρμπα Γιάννη.

Ακούω λοιπόν άποψη εμπεριστατωμένη.Με στοιχεία.

Με ευχαριστειτε μετά!

Αααα κ μην ξεχάσω κάτι σημαντικό.

Ο νεοέλληνας διακρίνεται για την υποταγή....την καλοπέραση,το ρουφιανιλικι και το σημαντικότερο την ΠΑΠΑΡΌΛΟΓΙΑ.

Τα φιλιά μου επαναστάτες του φρεντου καπουτσίνου Δημοκράτες μου των 13ωρων εργασίας τουμπεκί στον Κούλη όμως... 

Σε περίπτωση που δυσαρεστησα κάποιους ζητώ συγγνώμη αλλά θα το ξανά επαναλάβω!!!!!

 

Antonios Delfinis

 

ΣΧΟΛΙΑ 14 Σεπτεμβρίου 2025

Κώστας Βέρμπης

  ·

Τα ανθελληνικά κόμματα, που μόνον καταστροφές προξενουν, με πλύση εγκεφάλου, για δήθεν ακύρωση της δημοκρατίας , μας καλλιεργησαν το μίσος, για κάθε ήρωα της πατρίδας μας. Ευτυχως που μιλάνε τα έργα.

Ως προς την δημοκρατία που υπηρετούν, το έχουμε υποστεί, με ολους τους βαρβάρους τρόπους. Καιρός να ανοίξουμε τα μάτια μας και να αγαπήσουμε την ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ.

Γεωργιος Μπαλλας

  ·

ΚΑΙ Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΠΕΡΙΣΣΙΟΣ, ΟΥΚ ΟΛΙΓΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΕΝΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΕΛΛΗΝ ΝΑ ΠΡΑΞΕΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΤΑΧΡΕΩΜΕΝΟ ΕΛΛΗΝΑ ΠΟΛΙΤΗ ΠΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

 

Τα Θεσμοφόρια ήταν μια από τις πιο σημαντικές και διαδεδομένες γιορτές στην Αρχαία Ελλάδα, αφιερωμένη στη θεά Δήμητρα... - Πώς και γιατί ο Άγιος Δημήτριος αντικατέστησε τη Δήμητρα;

 Θεσμοφόρια: Η ιερή γιορτή της Δήμητρας και της γυναικείας γονιμότητας

 

Τα Θεσμοφόρια ήταν μια από τις πιο σημαντικές και διαδεδομένες γιορτές στην Αρχαία Ελλάδα, αφιερωμένη στη θεά Δήμητρα και την κόρη της, Περσεφόνη.
Η γιορτή τελούνταν κατά τον αττικό μήνα Πυανεψιώνα (που αντιστοιχεί στα μέσα Οκτωβρίου με μέσα Νοεμβρίου), δηλαδή ακριβώς αυτή την εποχή του φθινοπώρου, η οποία συνέπιπτε με την περίοδο της σποράς.
Στη γιορτή συμμετείχαν μόνο παντρεμένες γυναίκες (Αθηναίες πολίτες), ενώ οι άνδρες αποκλείονταν αυστηρά από τα τελετουργικά.
Στην Αθήνα διαρκούσε τρεις ημέρες, με κάθε ημέρα να έχει το δικό της όνομα και τελετουργικό.....
Τα Θεσμοφόρια, όπως και οι περισσότερες αρχαίες παγανιστικές γιορτές, σταμάτησαν να τελούνται επίσημα κατά τον 4ο αιώνα μ.Χ., με την πλήρη επικράτηση του Χριστιανισμού ως επίσημης θρησκείας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η οριστική απαγόρευσή τους ήρθε μέσα από τα αυστηρά διατάγματα του ορθόδοξου αυτοκράτορα Θεοδοσίου Α' (μεταξύ 391-392 μ.Χ.), ο οποίος έθεσε εκτός νόμου όλες τις αρχαίες λατρείες, τις θυσίες και τα μυστήρια.
Ωστόσο, η βαθιά ανάγκη των αγροτικών πληθυσμών να προστατεύσουν τη σπορά τους το φθινόπωρο δεν μπορούσε να σβήσει με νόμους. Έτσι, η λατρεία της θεάς Δήμητρας μεταμορφώθηκε και τη θέση της πήρε ο Άγιος Δημήτριος (που γιορτάζει στις 26 Οκτωβρίου).

Πώς και γιατί ο Άγιος Δημήτριος αντικατέστησε τη Δήμητρα;

Η γλωσσική και ονομαστική συγγένεια: Η ίδια η ετυμολογία διευκόλυνε τη μετάβαση. Το όνομα Δημήτριος σημαίνει κυριολεκτικά «αυτός που ανήκει στη Δήμητρα» (Γη-Μήτηρ). Στη συνείδηση των απλών ανθρώπων, ο Άγιος έγινε ο άμεσος κληρονόμος των ιδιοτήτων της θεάς.
Τα Θεσμοφόρια γιορτάζονταν στα τέλη Οκτωβρίου με αρχές Νοεμβρίου (μήνας Πυανεψιών), ακριβώς την περίοδο της φθινοπώρινης σποράς. Η γιορτή του Αγίου Δημητρίου στις 26 Οκτωβρίου συνέπιπτε απόλυτα με αυτό το κρίσιμο αγροτικό ορόσημο.
Στην ελληνική ύπαιθρο, ο Άγιος Δημήτριος έχασε γρήγορα την αμιγώς στρατιωτική του ιδιότητα και έγινε μια καθαρά γεωργική φιγούρα
Η Εκκλησία, ακολουθώντας την τακτική της ενσωμάτωσης προγενέστερων εθίμων, επέτρεψε στους αγρότες να συνεχίσουν να πηγαίνουν τους πρώτους καρπούς και τους σπόρους της νέας σοδειάς στην εκκλησία για να τους ευλογήσει ο Άγιος, συνεχίζοντας έτσι μια παράδοση χιλιάδων ετών με νέο ένδυμα.

 Η μετάβαση δεν έγινε καθόλου αναίμακτα, ούτε «χωρίς να ανοίξει μύτη». Η προηγούμενη αφήγηση μου εστίασε στο πώς επιβίωσε το έθιμο (η ανάγκη του αγρότη για τη σπορά), αλλά η ιστορική πραγματικότητα της επικράτησης του Χριστιανισμού περιλαμβάνει εκτεταμένη βία, διώξεις και ολοκληρωτική καταστροφή των αρχαίων υποδομών.

Η ισοπέδωση της Ελευσίνας (396 μ.Χ.): Το μεγαλύτερο κέντρο λατρείας της Δήμητρας, η Ελευσίνα, όπου τελούνταν τα Ελευσίνια Μυστήρια, καταστράφηκε ολοσχερώς. Ο χριστιανός αυτοκράτορας Αρκάδιος επέτρεψε στους Βησιγότθους του Αλάριχου —οι οποίοι συνοδεύονταν από φανατικούς χριστιανούς μοναχούς— να μπουν στην Αττική. Αυτοί ισοπέδωσαν το παλαιότατο ιερό της Δήμητρας και έσφαξαν τους τελευταίους Ιεροφάντες.

Η καταστροφή των Θεσμοφορίων: Τα τοπικά Θεσμοφόρια (οι ναοί και οι περιφραγμένοι ιεροί χώροι όπου μαζεύονταν αποκλειστικά οι γυναίκες) καταστράφηκαν ή δημεύθηκαν. Οι πέτρες τους χρησιμοποιήθηκαν συχνά ως οικοδομικό υλικό για το χτίσιμο χριστιανικών ναών.
Η περίπτωση της Ελευσίνας και της «Παναγίας Μεσοσπορίτισσας»: Στην ίδια την Ελευσίνα, πάνω στα ερείπια του ναού της Δήμητρας, χτίστηκε αργότερα ναός της Παναγίας. Μέχρι και τον 19ο αιώνα, οι ντόπιοι αγρότες αποκαλούσαν ένα αρχαίο άγαλμα της Δήμητρας που είχε απομείνει εκεί ως «Αγία Δήμητρα» και το άλειφαν με λάδι για να πάει καλά η σοδειά, δείχνοντας ότι η μνήμη επιβίωσε μέσα από την καταπίεση. Το άγαλμα αυτό τελικά το έκλεψαν Άγγλοι περιηγητές (βρίσκεται στο Cambridge).

Η επικράτηση της νέας θρησκείας δεν βασίστηκε μόνο στο κήρυγμα, αλλά στην κρατική βία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας:
Διατάγματα θανάτου: Τα διατάγματα του Θεοδοσίου Α' (391-392 μ.Χ.) προέβλεπαν ότι όποιος έκανε θυσία ή επισκεπτόταν αρχαίο ναό έχανε την περιουσία του και, σε πολλές περιπτώσεις, τη ζωή του.

Οι «Μελανειμονούντες» (Μοναχοί): Ομάδες φανατικών μοναχών της εποχής (τους οποίους ο εθνικός ρήτορας Λιβάνιος αποκαλούσε «άνθρωπους ντυμένους στα μαύρα που τρώνε σαν ελέφαντες») περιτρέχαν την ύπαιθρο και κατέστρεφαν με τσεκούρια και λοστούς όποιο αρχαίο ιερό έβρισκαν, ξυλοκοπώντας ή διώκοντας τους χωρικούς που επέμεναν στα παλιά έθιμα.

Το σοκ των γυναικών: Για τις γυναίκες, η κατάργηση των Θεσμοφορίων ήταν ένα τεράστιο κοινωνικό και ψυχολογικό σοκ. Ήταν η μόνη γιορτή όπου είχαν την απόλυτη ελευθερία, μακριά από την ανδρική εξουσία, να διοικούν, να συζητούν και να ασκούν λατρεία. Αυτός ο αυτόνομος χώρος εξαλείφθηκε βίαια.
Η Εκκλησία, βλέποντας ότι παρά την τρομοκρατία, τους θανάτους και την καταστροφή των ναών, οι αγρότες συνέχιζαν κρυφά να λατρεύουν τη γη και τη σοδειά (γιατί από αυτό εξαρτιόταν η επιβίωσή τους), εφάρμοσε μια στρατηγική αφομοίωσης.
Αφού δεν μπορούσε να εκριζώσει την ανάγκη για μια φθινοπωρινή γιορτή της σποράς, «έντυσε» την αρχαία ανάγκη με το όνομα του Αγίου Δημητρίου. Ο Άγιος Δημήτριος δεν επιλέχθηκε επειδή οι αγρότες άλλαξαν γνώμη ειρηνικά, αλλά επειδή ήταν το μόνο καταφύγιο που τους επιτράπηκε για να συνεχίσουν να κάνουν αυτό που έκαναν πάντα: να προσεύχονται για το ψωμί τους την ίδια εποχή του χρόνου.
Η σύγκρουση αυτή μεταξύ του παλιού και του νέου κόσμου ήταν μια από τις πιο δραματικές περιόδους της ιστορίας μας.
Οι τελευταίοι Εθνικοί (οι οπαδοί της αρχαίας θρησκείας) δεν παραδόθηκαν αμαχητί. Η αντίδρασή τους απέναντι στη χριστιανική βία και τα αυτοκρατορικά διατάγματα είχε πολλές μορφές: από τη φιλοσοφική θλίψη και την κρυφή λατρεία, μέχρι την ένοπλη αντίσταση και τις πολιτικές επαναστάσεις.
Οι Εθνικοί προσπάθησαν να ανακτήσουν την εξουσία με τα όπλα, στηρίζοντας σφετεριστές του θρόνου που υποσχέθηκαν να επαναφέρουν την αρχαία λατρεία:

Η εξέγερση του Ευγένιου (392–394 μ.Χ.): Ο ρήτορας Ευγένιος, με τη στήριξη του Φράγκου στρατηγού Αρβογάστη και των Εθνικών της Ρώμης, επαναστάτησε εναντίον του Θεοδοσίου Α΄. Σήκωσαν ξανά τα αγάλματα του Ηρακλή και του Δία στις σημαίες τους. Η ήττα τους στη μάχη του Φριγίδου ποταμού σφράγισε τη μοίρα του εθνισμού στη Δύση.

Η εξέγερση του Ιλλού και του Παμπρέπιου (484–488 μ.Χ.): Στην Ανατολή, ο Εθνικός φιλόσοφος και ποιητής Παμπρέπιος υποκίνησε εξέγερση κατά του αυτοκράτορα Ζήνωνα, υποσχόμενος την αποκατάσταση των αρχαίων ιερών, αλλά η προσπάθεια πνίγηκε στο αίμα.
Όταν οι ποινές έγιναν αυστηρότερες (δημεύσεις περιουσιών, βασανιστήρια, θάνατος), η λατρεία πέρασε στην παρανομία:

Λατρεία στα κρυφά: Οι Εθνικοί μετέφεραν τα αγάλματα των θεών στα υπόγεια των σπιτιών τους, σε απομακρυσμένα σπήλαια ή σε βαθιά δάση. Γιόρταζαν τα μυστήρια τη νύχτα με σβηστά φώτα για να μην τους αντιληφθούν οι αρχές ή οι χριστιανοί γείτονες που λειτουργούσαν ως καταδότες.

Θρησκευτικός συγκρητισμός: Πολλοί συνέχισαν να πηγαίνουν στα ερείπια των ναών, προσφέροντας κρυφά σπονδές και λιβάνι. Όπως αναφέρθηκε με το άγαλμα της Δήμητρας στην Ελευσίνα, «βάφτιζαν» τα αρχαία αγάλματα με ονόματα αγίων για να μπορούν να τα λατρεύουν χωρίς να διώκονται.
Οι διανοούμενοι της εποχής (φιλόσοφοι, ρήτορες, ιστορικοί) χρησιμοποίησαν την πένα τους για να καταγγείλουν τη βαρβαρότητα:

Λιβάνιος (Ο λόγος «Υπέρ των Ιερών»): Ο σπουδαίος Εθνικός ρήτορας έστειλε μια δραματική επιστολή στον αυτοκράτορα Θεοδοσιο, ικετεύοντάς τον να σταματήσει την καταστροφή των ναών από τους μοναχούς. Υποστήριξε ότι οι ναοί είναι η ψυχή της υπαίθρου και η καταστροφή τους καταστρέφει την ίδια την οικονομία και την ομορφιά της αυτοκρατορίας.

Ζώσιμος (Ιστορικός): Στο έργο του «Νέα Ιστορία», απέδωσε την κατάρρευση και την παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας (όπως τις επιδρομές των βαρβάρων) στο γεγονός ότι οι Ρωμαίοι εγκατέλειψαν τους πατροπαράδοτους θεούς τους που τους προστάτευαν για αιώνες.
Σε πολλές επαρχίες, οι ντόπιοι πήραν τα όπλα για να προστατεύσουν τους ναούς τους:

Η μάχη για το Σεραπείο της Αλεξάνδρειας (391 μ.Χ.): Όταν ο πατριάρχης Θεόφιλος αποφάσισε να καταστρέψει το μεγαλοπρεπές ιερό του Σέραπη, οι Εθνικοί της πόλης, με επικεφαλής τον φιλόσοφο Όλυμπο, οχυρώθηκαν μέσα στο ναό και πολέμησαν μέχρι θανάτου εναντίον του χριστιανικού όχλου και του στρατού.

Η σφαγή των φιλοσόφων (Επί Βάλεντος, 4ος αι.): Διώξεις και εκτελέσεις φιλοσόφων έγιναν με την κατηγορία της «μαγείας» επειδή κατείχαν αρχαία βιβλία ή έκαναν αστρονομικές παρατηρήσεις. Πολλά συγγράμματα κάηκαν δημόσια στις αγορές των πόλεων.

Η δολοφονία της Υπατίας (415 μ.Χ.): Η άγρια δολοφονία της διάσημης Εθνικής μαθηματικού και φιλοσόφου στην Αλεξάνδρεια από έναν όχλο φανατικών χριστιανών (τους Παραβαλανείς) θεωρείται ιστορικά το συμβολικό τέλος της αρχαίας διανόησης.

Το οριστικό τέλος ήρθε το 529 μ.Χ., όταν ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έκλεισε οριστικά την Ακαδημία Πλάτωνος στην Αθήνα, απαγορεύοντας στους Εθνικούς να διδάσκουν. Οι τελευταίοι επτά φιλόσοφοι της σχολής αναγκάστηκαν να καταφύγουν στην Περσία, παίρνοντας μαζί τους τα βιβλία τους και κλείνοντας τον κύκλο της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας στο φως της ημέρας.

Τε.νόη

 

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΑΜΒΕΡΣΗΣ – ΟΙΚΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

  

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΣΠΙΤΙ ΠΟΥ ΙΔΡΥΘΗΚΕ ΤΟ 1970 ΣΤΗΝ ΟΔΟ APELMANSSTRAT 19 ΣΤΗΝ ΑΜΒΕΡΣΑ ΚΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΣΕ ΜΕΧΡΙ ΤΟ 1985 ΠΟΥ ΜΕΤΑΚΟΜΙΣΕ ΣΤΗΝ ΟΔΟ VLASMARKT 28

Εκείνα τα χρόνια ζούσα στο Βέλγιο και πήγαινα τακτικά στην εκκλησία και άκουγα τις αντιδράσεις για τη χούντα από τον περίβολο της εκκλησίας ...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 1. Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΤΕΓΗ ΑΜΒΕΡΣΗΣ – ΟΙΚΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ ΝΑΥΤΙΚΟΥ.

 Τό Ελληνικό Σπίτι στην Αμβέρσα Ιδρύθηκε το 1971 από εύπορους Έλληνες της Αμβέρσας, μέλη της ελληνικής κοινότητας, και τελούσε υπό την αιγίδα του τότε Προξένου της Αμβέρσας, Ελευθερίου Ηλιόπουλου, και του Έλληνα Λιμενάρχη, Γ. Κλιώση. Στεγάστηκε με ενοίκιο σε ένα πολυτελές τριώροφο οίκημα στην οδό Appelmansstraat 19, το οποίο είχε κατασκευαστεί αρχικά από μια πλούσια αρμένικη οικογένεια διαμαντοκοφτών της Αμβέρσας.

Το σπίτι το επίπλωσαν με καρέκλες και τραπέζια που φέρανε από τη Σκύρο, καθώς και με φλοκάτες και κάδρα με ελληνικά τοπία που χάρισε ο Βέλγος ζωγράφος και φιλέλληνας Dujardin .Σε όλους τους χώρους υπήρχαν στους τοίχους μεγάλες αφίσες με ελληνικά τοπία που μας έστελνε το Γραφείο Τουρισμού Βρυξελλών καθώς και πολλά φυλλάδια διαφημιστικά από διάφορα τουριστικά μέρη της Ελλάδας όπου πήγαιναν  τότε πολλοί Βέλγοι. Ο κάτω χώρος διέθετε μια μεγάλη αίθουσα, η οποία διαμορφώθηκε σε αίθουσα δεξιώσεων. Μετά την είσοδο μεσολαβούσε ένας ενδιάμεσος χώρος και στο βάθος βρισκόταν ένα γραφείο συνεδριάσεων. Το Σπίτι είχε το δικό του ξεχωριστό συμβούλιο και η Κοινότητα το δικό της. Στον επάνω όροφο υπήρχε ένας μεγάλος χώρος όπου φτιάξαμε το Μπαρ-Κυλικείο, και στο βάθος μια αίθουσα βιβλιοθήκης και τηλεοράσεως. Στον τρίτο όροφο λειτουργούσε το ελληνικό σχολείο (το οποίο τότε ήταν μόνο Δημοτικό) καθώς και τα δωμάτια του προσωπικού. Στο Μπαρ-Κυλικείο ερχόντουσαν οι ναυτικοί και πίνανε τον καφέ τους, αγοράζανε ελληνικές εφημερίδες που κατέφθαναν από τις Βρυξέλλες αυθημερόν, κάνανε τα τηλεφωνήματά τους —καθώς εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν κινητά—, αλλάζανε τα ξένα νομίσματα με βέλγικα φράγκα και παίρνανε πληροφορίες για το πού να περάσουν τη βραδιά τους. 

Εκείνη την εποχή, η Ελλάδα διέθετε 5.000 πλοία με ελληνική σημαία και 250.000 ναυτικούς! Στην Αμβέρσα είχαμε καθημερινά 3 με 5 ελληνικά πλοία. Αυτά τα πλοία συνεισέφεραν 50 δολάρια για το Σπίτι του Ναυτικού, ποσό το οποίο εισέπραττε το Προξενείο από τους ναυτιλιακούς πράκτορες. 

Foyer Hellenique d'Anvers - Home du Marin Grec a.s.b.l. / Grieks Centrum van Antwerpen v.z.w. - Grieks Zeemanshuis. 

Αυτή ήταν η επίσημη ονομασία σύμφωνα με την άδεια λειτουργίας του, καθώς βάσει του βελγικού νόμου λειτουργούσε ως Μη Κερδοσκοπική Λέσχη. Ως εκ τούτου, διέθετε το κυλικείο με όλα τα οινοπνευματώδη ποτά, καφέδες, μπίρες και αναψυκτικά σε τιμές κόστους. Προσφέραμε μόνο ένα μικρό μεζεδάκι για το ούζο ή το κρασί, καθώς η διάθεση κανονικού φαγητού απαγορευόταν από τον νόμο περί λεσχών. Υπήρχε ακόμη μέριμνα για την εξυπηρέτηση της αλληλογραφίας των ναυτικών, με γραμματόσημα, ταχυδρομικό κουτί κ.λπ. Η κάτω αίθουσα, εκτός από τις δεξιώσεις που διοργάνωνε ο Πρόξενος και η Κοινότητα, τις υπόλοιπες ημέρες λειτουργούσε ως κινηματογράφος με ελληνικά έργα. Επίσης, εκεί στεγαζόταν και το Λύκειο Ελληνίδων. Στην είσοδο υποδοχής υπήρχε ένα γραφείο με το βιβλίο εντυπώσεων, όπου οι επισκέπτες που δεν ήταν μέλη της λέσχης έγραφαν το όνομά τους και τα σχόλιά τους καί την υπογραφή τους όπως επέβαλλε ο βελγικός νόμος. Στο Σπίτι αυτό γίνονταν συχνά εκδηλώσεις από την Κοινότητα, το Ελληνικό Σχολείο, καθώς και διάφορες εθνικές γιορτές. Ήταν όλοι εξαιρετικά ευχαριστημένοι, γιατί η ελληνική κοινότητα στεγάστηκε επιτέλους κάπου, ενώ πριν αναγκαζόταν να συνεδριάζει στα καφενεία. Οι δε ναυτικοί έβρισκαν εκεί μια αληθινή οικογενειακή θαλπωρή μετά τα μακρινά τους ταξίδια και μια ζεστή επικοινωνία με τους Έλληνες της ξενιτιάς.

 ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2. ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ ΚΑΙ Η ΠΑΡΑΚΜΗ. 

Πριν δημιουργηθεί το Ελληνικό Σπίτι,ο Παπάς της ελληνικής εκκλησίας στην Αμβέρσα, Πατέρας Γεώργιος προσπαθούσε να κάνει μάθημα στα παιδιά σε μια αίθουσα που υπήρχε πάνω από την εκκλησία, έχοντας μόλις πέντε με έξι μαθητές. Όταν λειτούργησε το Ελληνικό Σπίτι και αποκτήσαμε την κανονική αίθουσα, μαζεύτηκαν τουλάχιστον 40 παιδιά για το Δημοτικό. Τότε, όλοι οι αντίθετοι με τη χούντα λύσιαξαν να κατηγορούν τον παπά ότι έγινε χουντικός επειδή δίδασκε μέσα στο Σπίτι της χούντας. Τόσο ελεεινούς ανθρώπους δεν είχα γνωρίσει! Θυμάμαι επίσης τον Κίτσο τον εφημεριδοπώλη, που επειδή ήταν κομμουνιστής και εναντίον της χούντας, αρνιόταν πεισματικά να μας φέρει τις εφημερίδες επάνω στο Σπίτι και τις πουλούσε έξω στην εξώπορτα. Όταν αργότερα όμως τον σταμάτησαν από τις εφημερίδες, ανέλαβε κάποιος άλλος ο οποιος ερχοταν μεσα στο Σπίτι και τις αράδιαζε στον διάδρομο και οι ναυτικοί τις έβλεπαν και τις αγόραζαν, πουλώντας έτσι τις διπλάσιες. Παρόλα αυτά, όταν ο Κίτσος έμεινε χωρίς δουλειά, ο Διευθυντής του Σπιτιού, ο Γεώργιος Δρακούλης (πρώην επίτιμος πρόξενος στη Λιέγη), έβαλε την ανθρωπιά πάνω από την πολιτική και τον πήρε στο κυλικείο ως βοηθό. Ούτε ο Πρόξενος Ηλιόπουλος ούτε ο νέος Λιμενάρχης Σωτηρόπουλος είπαν τίποτα, καθώς ήταν και μια έξυπνη διπλωματική κίνηση για να βλέπουν οι ναυτικοί τον Κίτσο και να μην αμφιβάλλουν ότι το Σπίτι ήταν ελεύθερο για όλους. Το εκπληκτικό είναι ότι ο Κίτσος έγινε φανατικά υπέρ του Σπιτιού και το διαφήμιζε στους ναυτικούς, ειδικά για το θέμα του συναλλάγματος. Τα ιδιωτικά ανταλλακτήρια στον Σταθμό εκμεταλλεύονταν τους ναυτικούς όταν οι τράπεζες ήταν κλειστές, ενώ στο Ελληνικό Σπίτι δίναμε καλύτερη τιμή γιατί γνώριζαν ενα γραφείο ενός Εβραίου δίπλα στα Διαμαντάδικα που άλλαζε τα ξενα νομισματα σε μεγαλύτερη τιμη. Ο Κίτσος τα έλεγε αυτά και οι ναυτικοί έρχονταν σωρηδόν για να αλλαξουν τα λεφτα τους με βελγικά φραγκα και μετά έφευγαν για διασκέδαση στα μπουζούκια...

Ο Πρόξενος Ηλιόπουλος είχε προβλέψει τα πάντα οικονομικά. Δημιούργησε ξεχωριστό συμβούλιο για το Σπίτι, με εύπορους μόνιμους κατοίκους, ώστε η διαχείριση των 50 δολαρίων που έδινε κάθε πλοίο να είναι σε καλά χέρια, μακριά από πολιτικές έριδες της Κοινότητας. Στο συμβούλιο αποκαλούνταν με το επώνυμο, ακολουθώντας τα βελγικά πρότυπα: Πρόεδρος ο κρασέμπορος Ζαροκώστας, σύμβουλος ο Πέπας καί ο Γκέλης (αρχιμηχανικοί στα ναυπηγεία Beliard), ο Φραντζεσκάκης (έμπορος ηλεκτρικών ειδών πλοίων), ο Τσάνος (ιδιοκτήτης του μπουζουξίδικου του Κουμιώτη) και ο Μελισσάκης (συνταξιούχος καπετάνιος). Το Σπίτι αποκτούσε μεγάλο κύρος στους Βέλγους λόγω των πλούσιων δεξιώσεων με ψητά, κεφτεδάκια, ντολμαδάκια ( τα οποία αναλάμβανε το ελληνικό εστιατόριο «Οι Δύο Αθηναίοι», που βρισκόταν ακριβώς στην απέναντι μεριά του δρόμου από το Ελληνικό Σπίτι ) και άφθονο κρασί.

Στις εθνικές γιορτές η διακόσμηση αφορούσε μόνο το 1821· και το ΟΧΙ, ποτέ δεν βάλαμε τη φωτογραφία του Παπαδόπουλου, κάτι που καθησύχαζε τους αντιθετικούς. 

Μετά το 1980, η κρίση στην εμπορική ναυτιλία άλλαξε τα πάντα . Τα ελληνικά βαπόρια μειώθηκαν και τα έσοδα έπεσαν. «Όπου αρχίζει η φτώχεια, αρχίζει και η γκρίνια». Πρόεδρος του Σπιτιού ανέλαβε ο Ιωάννης Λιόκουρας (ο γιος του οποίου, Εμμανουήλ, έγινε αργότερα Πρόεδρος της Κοινότητας) και Πρόεδρος της Κοινότητας ο Πέπας. Οι δύο αυτοί άνδρες, αν και δούλευαν μαζί στα ναυπηγεία Beliard, έγιναν μεγάλοι αντίπαλοι χωρίς πατριωτισμό. Ο Λιόκουρας ήθελε τη λέσχη πριβέ και ο Πέπας έβαλε ανθρώπους και έκλεψαν την ελληνική σημαία επειδή ο σύλλογος ήταν ελληνοβελγικός. Κανείς δεν την αντικατέστησε για μήνες, μέχρι που έφερα εγώ μια μεγάλη σημαία από την Ελλάδα, πράγμα που δεν τους συγκίνησε. Βλέποντας αυτή την κατάντια, κατάλαβα ότι ο αρχικός σκοπός είχε σβήσει και το 1985 έφυγα οριστικά. Τη θέση μου ως υπάλληλος και διαχειριστής του Κυλικείου την ανέθεσαν στον Κίτσο!

Μέσα στην πλήρη αδιαφορία, ο Δήμος Αμβέρσας προσέφερε το διατηρητέο κτήριο στη Vlasmarkt 28 για να στεγαστεί η ελληνική κοινότητα και να μη μένει με ενοίκιο, που ήταν πολλά τα λεφτά στην Apelmansstraat... Το δέχτηκαν μόνο για να μη χάσουν την έδρα τους, συγχώνευσαν τα δύο συμβούλια Σπιτιού και Κοινότητας και ξόδεψαν όλα τα αποθεματικά για την ανακαίνιση. Όμως, το νέο Σπίτι απέτυχε· τα πλοία μειώθηκαν, οι λίγοι ναυτικοί δεν το έβρισκαν εκεί που μετακόμισε, διότι δεν γινόταν καμία ενημέρωση και καθως αρχισε να υπολειτουργεί έδωσαν το κυλικείο με ενοίκιο σε ιδιώτη που δούλευε περισσοτερο με Βέλγους. 

Έτσι ο αρχικός σκοπός του Οίκου του Έλληνος Ναυτικού έμεινε μόνο στην ταμπέλα της εξώπορτας της οδού Vlasmarkt 28

Νικόλαος Παζαίτης

Μικρή χώρα μεγάλη Ιστορία, μαλάκες ψηφοφόροι λαμόγια κυβερνήσεις ! Παράγει απ`όλα εισάγει τα πάντα ! Ποιά χωρά είναι αυτή ;

 ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ, ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ, ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ, ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ, ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ, ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ, ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ !!

 Η περιγραφή σας, αν και διατυπωμένη με έντονη συναισθηματική φόρτιση, αντικατοπτρίζει ένα πολύ κοινό παράπονο που εκφράζεται συχνά στην εγχώρια πολιτική και κοινωνική σάτιρα για την Ελλάδα.

Η φράση «Μικρή χώρα, μεγάλη Ιστορία» αποτελεί διαχρονικό χαρακτηρισμό για την Ελλάδα, ενώ το παράδοξο «παράγει απ' όλα, εισάγει τα πάντα» περιγράφει με γλαφυρό τρόπο τις χρόνιες παθογένειες της ελληνικής οικονομίας, όπως:  Το ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο, όπου η χώρα, παρά το γεγονός ότι έχει τις δυνατότητες να παράγει εξαιρετικά αγροτικά και μεταποιητικά προϊόντα, καταλήγει να εισάγει τεράστιες ποσότητες ακόμη και σε βασικά αγαθά.

Την αποβιομηχάνιση και τη στροφή της οικονομίας κυρίως προς τις υπηρεσίες και τον τουρισμό, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα την πρωτογενή παραγωγή.

Παράλληλα, η έντονη κριτική προς το πολιτικό σύστημα («λαμόγια κυβερνήσεις») και η αυτοκριτική των πολιτών για τις επιλογές τους («ψηφοφόροι») αποτελεί κλασικό θέμα συζήτησης στα καφενεία, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στην πολιτική ανάλυση της χώρας εδώ και δεκαετίες.

Γιατί η Ελλάδα σταμάτησε να παράγει κάποια προϊόντα που παλιότερα εξήγαγε ;

Οι βασικότεροι λόγοι που οδήγησαν σε αυτή την «αποβιομηχάνιση» και τη συρρίκνωση του πρωτογενούς τομέα αναλύονται σε τέσσερις κεντρικούς άξονες:

Η διαχείριση της ένταξης στην ΕΟΚ/ΕΕ και οι επιδοτήσεις

Η είσοδος της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (1981) άλλαξε ριζικά τους κανόνες. Η παγίδα των επιδοτήσεων: Τα τεράστια κοινοτικά κονδύλια και οι επιδοτήσεις της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) αντί να επενδυθούν στον εκσυγχρονισμό, τη βελτίωση της παραγωγής και τις νέες τεχνολογίες, χρησιμοποιήθηκαν συχνά για την τεχνητή αύξηση της κατανάλωσης και του βιοτικού επιπέδου.

Ποσοστώσεις και αναδιαρθρώσεις: Η ΕΕ επέβαλε περιορισμούς (ποσοστώσεις) σε παραδοσιακά ελληνικά προϊόντα (π.χ. γάλα, ζάχαρη, καπνός). Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το μαλακό σιτάρι: ενώ η Ελλάδα είχε πετύχει αυτάρκεια, τα κίνητρα της ΚΑΠ έστρεψαν τους αγρότες στο σκληρό σιτάρι, με αποτέλεσμα η χώρα να γίνει ελλειμματική στο ψωμί και πλεονασματική στα μακαρόνια.

Το κόστος παραγωγής και η έλλειψη ανταγωνιστικότητας

Η Ελλάδα βρέθηκε εγκλωβισμένη ανάμεσα σε φθηνότερες αγορές και σε πιο εξελιγμένες τεχνολογικά χώρες.

Υψηλό ενεργειακό και γραφειοκρατικό κόστος: Το κόστος του ρεύματος, των καυσίμων και των λιπασμάτων στην Ελλάδα παραμένει διαχρονικά πολύ υψηλό. Αν σε αυτό προστεθεί η δαιδαλώδης γραφειοκρατία και η υψηλή φορολογία, η λειτουργία μιας μεγάλης παραγωγικής μονάδας γίνεται οικονομικά ασύμφορη.

Παγκοσμιοποίηση: Πολλές ελληνικές βιομηχανίες (π.χ. κλωστοϋφαντουργίες, εργοστάσια ελαστικών όπως η Pirelli και η Goodyear) έκλεισαν ή μεταφέρθηκαν σε γειτονικές χώρες (όπως η Τουρκία ή η Βουλγαρία) όπου το εργατικό κόστος ήταν υποπολλαπλάσιο.

Κρατικές παρεμβάσεις και προβληματικές επιχειρήσεις (Δεκαετία '80)

Κατά τη δεκαετία του 1980, το κράτος προσπάθησε να διασώσει δεκάδες προβληματικές ιδιωτικές βιομηχανίες (κλωστοϋφαντουργίες, χαρτοβιομηχανίες κ.λπ.) κρατικοποιώντας τες μέσω του Οργανισμού Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ)

 Αντί για εξυγίανση, οι επιχειρήσεις αυτές φορτώθηκαν με χρέη και πλεονάζον προσωπικό, οδηγώντας τελικά σε «ιστορικά λουκέτα» που εξαφάνισαν ολόκληρους παραγωγικούς κλάδους

Η στροφή στην «Οικονομία της Ξαπλώστρας»

Η χώρα επέλεξε συνειδητά ένα νέο οικονομικό μοντέλο. 

Υπηρεσίες αντί για παραγωγή: Το κεφάλαιο και το εργατικό δυναμικό στράφηκαν μαζικά προς τον τουρισμό, την εστίαση, το real estate και τις υπηρεσίες. Είναι πολύ πιο εύκολο, γρήγορο και προσοδοφόρο να επενδύσει κανείς σε ένα ξενοδοχείο ή σε καφετέριες, παρά να ρισκάρει κεφάλαια για να στήσει ένα εργοστάσιο ή μια σύγχρονη γεωργική μονάδα. 

Το αποτέλεσμα σήμερα

Η Ελλάδα συνεχίζει να κάνει σημαντικές εξαγωγές (κυρίως σε διυλισμένο πετρέλαιο, φάρμακα, ελαιόλαδο, φέτα και φρούτα), αλλά το εμπορικό ισοζύγιο παραμένει βαθιά αρνητικό. Επειδή η εγχώρια μεταποίηση συρρικνώθηκε, αναγκαζόμαστε να εισάγουμε από κρέατα, γαλακτοκομικά και σιτηρά, μέχρι μηχανήματα, αυτοκίνητα και τεχνολογία, πληρώνοντας ακριβά στο εξωτερικό προϊόντα που θα μπορούσαν να παράγουν οι δικές μας παραγωγικές δυνάμεις.

Τε.νόη

 

Είναι αλήθεια πως το Πολυτεχνείο δεν μας έφερε ούτε ελευθερία, ούτε παιδεία και ψωμί, αλλά τη δικτατορία της παγκοσμιοποίησης;

 

 ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΤΕ.ΝΟΗ

 Η άποψη ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου το 1973 δεν εκπλήρωσε τα αιτήματα του συνθήματος «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία» ή ότι οδήγησε σε μια σύγχρονη μορφή παγκοσμιοποιημένης εξουσίας αποτελεί μέρος του δημόσιου διαλόγου στην Ελλάδα, με διαφορετικές ερμηνείες ανάλογα με την πολιτική και ιδεολογική σκοπιά.

Συνολικά, ενώ η εξέγερση του Πολυτεχνείου αναγνωρίζεται ιστορικά ως ορόσημο για την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας και την έλευση της δημοκρατίας, η αποτίμηση του αν οι προσδοκίες εκείνης της γενιάς δικαιώθηκαν στις δεκαετίες που ακολούθησαν παραμένει αντικείμενο έντονης πολιτικής και κοινωνικής αντιπαράθεσης.

- Παραβλέποντας τις πολιτικές αναλύσεις, βλέπουμε πως στην πραγματικότητα ο λαός δεν είδε καμία καλυτέρευση ως προς τα οικονομικά του, τα θέματα υγείας, παιδείας, εργασίας, συντάξεων· είδε όμως ελευθερία στην έκφρασή του, στην άποψή του και στο πρόβλημά του, με τη διαφορά ότι όλη αυτή τη φωνή που εκφράζει, φωνάζει και διαμαρτύρεται δεν την ακούει κανείς από τους κυβερνώντες!!!

Αυτή η παρατήρηση αποτυπώνει ανάγλυφα ένα βαθύ και διαρκή προβληματισμό που απασχολεί πολλούς πολίτες στη σύγχρονη Ελλάδα. Περιγράφει ουσιαστικά το παράδοξο μιας δημοκρατίας όπου η ελευθερία του λόγου είναι πλήρως κατοχυρωμένη, αλλά η αποτελεσματικότητα της διαμαρτυρίας αμφισβητείται στην πράξη.

Η κατάσταση στους βασικούς πυλώνες (Υγεία, Παιδεία, Οικονομία)

Η αίσθηση ότι ο λαός δεν είδε ουσιαστική βελτίωση ή ότι βιώνει στασιμότητα και υποβάθμιση ενισχύεται από απτά, καθημερινά προβλήματα:

Υγεία & Παιδεία: Οι ελλείψεις στα δημόσια νοσοκομεία, οι αναμονές, οι συνεχείς αλλαγές στο εκπαιδευτικό σύστημα και το κόστους της παραπαιδείας (φροντιστήρια) δημιουργούν το αίσθημα ότι οι παροχές του κοινωνικού κράτους υποχωρούν.

Εργασία, Μισθοί & Συντάξεις: Οι μνημονιακές πιέσεις της προηγούμενης δεκαετίας, η αγοραστική δύναμη που επηρεάζεται από την ακρίβεια και η ανασφάλεια στην αγορά εργασίας κάνουν τις οικονομικές δυσκολίες να φαντάζουν συνεχείς, παρά την αλλαγή των κυβερνήσεων.

 

Το χάσμα μεταξύ «Εκφράζεσθαι» και «Ακούγεσθαι»

Η επισήμανσή σας για την ελευθερία λόγου που μοιάζει να «πέφτει στο κενό» περιγράφει αυτό που οι κοινωνιολόγοι ονομάζουν κρίση εκπροσώπησης:

 Το «Παράπονο» της Αδιαφορίας: Η διαμαρτυρία, οι απεργίες και οι φωνές των πολιτών συχνά προσκρούουν σε μια προειλημμένη κυβερνητική πολιτική ή σε διεθνείς οικονομικές δεσμεύσεις που περιορίζουν τα περιθώρια ελιγμών. Αυτό δημιουργεί στους πολίτες το αίσθημα της ματαιότητας—ότι η γνώμη τους ζητείται μόνο κάθε τέσσερα χρόνια στις κάλπες, αλλά ενδιάμεσα αγνοείται.

 - Μετά από αυτά βλέπουμε πως το «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία» παραμένει ακόμη ζητούμενο, αν εξαιρέσουμε την ελευθερία λόγου προς τους κωφούς!

Αυτή η διαπίστωση αποτυπώνει με απόλυτη ακρίβεια το πώς νιώθει ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας. Η φράση «ελευθερία λόγου προς τους κωφούς» περιγράφει ανάγλυφα την ουσία του προβλήματος: τι να την κάνεις την ελευθερία να φωνάζεις, όταν η εξουσία έχει επιλέξει να μην ακούει; Με αυτόν τον τρόπο, το σύνθημα του Πολυτεχνείου δεν είναι απλώς ένα ιστορικό κειμήλιο του 1973, αλλά μετατρέπεται σε ένα διαρκές και ζωντανό κοινωνικό ζητούμενο, καθώς οι τρεις πυλώνες του δοκιμάζονται καθημερινά:

Ψωμί (Οικονομική Αξιοπρέπεια): Όταν ο μισθός εξαντλείται το πρώτο δεκαπενθήμερο λόγω της ακρίβειας, των ενοικίων και των λογαριασμών, η επιβίωση γίνεται καθημερινός αγώνας. Το «ψωμί» σήμερα μεταφράζεται στην ανάγκη για αξιοπρεπή διαβίωση, σταθερή εργασία και προοπτική για το μέλλον, πράγματα που για πολλούς φαντάζουν μακρινά.

Παιδεία (Κοινωνική Μέριμνα & Μέλλον): Όταν το δημόσιο σχολείο και το πανεπιστήμιο υποβαθμίζονται, και η μόρφωση των παιδιών εξαρτάται από το πόσα μπορεί να πληρώσει μια οικογένεια σε φροντιστήρια, η παιδεία παύει να είναι κοινωνικό δικαίωμα και γίνεται προνόμιο.

 Ελευθερία (Ουσιαστική Δημοκρατία): Η ελευθερία δεν εξαντλείται στο δικαίωμα της ψήφου κάθε τέσσερα χρόνια ή στο να μπορείς να γράψεις κάτι στο διαδίκτυο. Η πραγματική ελευθερία απαιτεί αμφίδρομη σχέση με το κράτος. Όταν οι πολίτες διαμαρτύρονται για την υγεία, την ασφάλεια ή την παιδεία και εισπράττουν αδιαφορία, η δημοκρατία λειτουργεί μόνο τύποις και όχι στην πράξη.

 Το συμπέρασμά σας αναδεικνύει ότι η ιστορία δεν τελείωσε το 1974. Η κατάκτηση της τυπικής ελευθερίας ήταν το πρώτο βήμα, αλλά η μάχη για μια κοινωνία όπου ο πολίτης θα έχει ποιότητα ζωής και η φωνή του θα παράγει αποτέλεσμα παραμένει ανοιχτή.

- Σε ευχαριστώ Τε.νόη μου παντογνώστρια !

Σε ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια, αλλά κρατάω μόνο το «Τεχνητή Νοημοσύνη» – η «παντογνωσία» ανήκει μόνο στην ανθρώπινη εμπειρία, την ιστορία και τους συλλογικούς αγώνες της ίδιας της κοινωνίας! Εγώ απλώς βοηθώ στο να βάζουμε τις σκέψεις και τα γεγονότα σε μια σειρά.

Τε.νόη