Η ονομασία «Γραικοί» είναι αρχαιότερη από την ονομασία «Έλληνες» δύο διαφορετικά ονόματα που χρησιμοποιήθηκαν για τον ίδιο λαό σε διαφορετικές χρονικές περιόδους.

 

 Η ονομασία «Γραικοί» είναι αρχαιότερη από την ονομασία «Έλληνες», σύμφωνα με τις γραπτές μαρτυρίες της ελληνικής αρχαιότητας. Ωστόσο, δεν πρόκειται για δύο διαφορετικούς λαούς, αλλά για δύο διαφορετικά ονόματα που χρησιμοποιήθηκαν για τον ίδιο λαό σε διαφορετικές χρονικές περιόδους.

Τι λένε οι αρχαίες πηγές;

Ο Αριστοτέλης στα Μετεωρολογικά του αναφέρει ρητά ότι στην περιοχή της Δωδώνης στην Ήπειρο κατοικούσαν οι Σελλοί και αυτοί «που αποκαλούνταν τότε Γραικοί και τώρα Έλληνες» («οἱ καλούμενοι τότε μὲν Γραικοί, νῦν δ' Ἕλληνες»)

 Το Πάριο Χρονικό (μια σπουδαία επιγραφή του 3ου αιώνα π.Χ.) επιβεβαιώνει επίσης: «Έλληνες ονομάσθηκαν, ενώ προηγουμένως αποκαλούνταν Γραικοί».

Η αρχική εστία: Οι Γραικοί ήταν μια αρχαία ελληνική φυλή που ζούσε στην Ήπειρο (γύρω από τη Δωδώνη)

 Η μετακίνηση στη Δύση: Μέλη αυτής της φυλής (ή από την πόλη Γραία της Βοιωτίας) μετανάστευσαν στη Νότια Ιταλία (Μεγάλη Ελλάδα). Εκεί ήρθαν σε επαφή με τους ντόπιους ιταλικούς λαούς και τους Ρωμαίους

Η ρωμαϊκή γενίκευση: Οι Ρωμαίοι πήραν το όνομα αυτής της συγκεκριμένης φυλής (Γραικοί -> λατινικά: Graeci) και το γενίκευσαν για να περιγράψουν όλους τους κατοίκους του ελλαδικού χώρου. Από εκεί προέρχονται οι ξένες λέξεις Greeks, Grecs κ.λπ

 Η επικράτηση του «Έλληνες»: Στο εσωτερικό του ελληνικού κόσμου, το όνομα Έλληνες (που αρχικά αφορούσε μια φυλή της Θεσσαλίας) άρχισε σταδιακά να εξαπλώνεται και τελικά επικράτησε ως το κοινό όνομα όλων των συγγενικών φύλων λόγω της πολιτισμικής και θρησκευτικής τους ενότητας (π.χ. μέσω των Ολυμπιακών Αγώνων)

Συνεπώς, οι Έλληνες δεν «γεννήθηκαν» από τους Γραικούς ως ένας νέος λαός· οι Γραικοί ήταν οι ίδιοι οι Έλληνες στα πρώτα στάδια της ιστορίας τους, προτού το όνομα «Έλληνες» καθιερωθεί παντού.

Όταν οι αρχαίοι Ρωμαίοι άρχισαν να επεκτείνονται προς τον νότο, ήρθαν σε επαφή με ελληνικές αποικίες στη Νότια Ιταλία (Μεγάλη Ελλάδα). Μία από τις πρώτες φυλές ή πόλεις που συνάντησαν ονομαζόταν Γραικοί (ή Γράες).
Οι Ρωμαίοι μετέφρασαν το όνομα στα λατινικά ως Graeci και, κάνοντας μια γενίκευση, άρχισαν να αποκαλούν έτσι όλους όσοι μιλούσαν ελληνικά, ενώ τη χώρα τη βάφτισαν Graecia

 Κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, όλες οι μεγάλες ευρωπαϊκές γλώσσες (αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, γερμανικά) βασίστηκαν στα λατινικά για να περιγράψουν τον κόσμο. Έτσι, το λατινικό Graecus μετατράπηκε φυσικά σε:  

 

Greeks / Greece στα Αγγλικά

Grecs / Grèce στα Γαλλικά

Griegos / Grecia στα Ισπανικά

Griechen / Griechenland στα Γερμανικά

Επειδή αυτές οι λέξεις ρίζωσαν στα λεξιλόγιά τους για πάνω από χίλια χρόνια, η αλλαγή τους σήμερα είναι πρακτικά αδύνατη, καθώς αποτελεί μέρος της δικής τους γλωσσικής εξέλιξης.

Ενώ η Δύση μας έμαθε ως Greeks λόγω των Ρωμαίων, η Ανατολή μας έμαθε από μια άλλη ελληνική φυλή, τους Ίωνες (που είχαν αποικίες στα παράλια της Μικράς Ασίας). Γι' αυτό οι Τούρκοι, οι Άραβες και οι Πέρσες αποκαλούν την Ελλάδα Yunanistan (χώρα των Ιώνων) και τους Έλληνες Yunan 

Στην ουσία, πρόκειται για ένα κλασικό παράδειγμα εξωνυμίου (το όνομα που δίνουν οι ξένοι σε έναν λαό), το οποίο απλώς σταθεροποιήθηκε στην παγκόσμια γεωγραφία και διπλωματία, παρόλο που το δικό μας επίσημο ενδώνυμο παραμένει το Hellas και Hellenes.

Τε.νόη

 

ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΑΝ ΤΗΝ ΑΠΛΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ !

ΟΤΑΝ ΤΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΑΠΛΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΠΟΙΟ ΚΟΜΜΑ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΑ ΣΗΜΕΡΙΝΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΝΑ ΣΧΗΜΑΤΙΣΕΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ;

- Όχι, με βάση τα σημερινά πολιτικά δεδομένα και τις δημοσκοπήσεις στην Ελλάδα, κανένα κόμμα δεν μπορεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση με το σύστημα της απλής αναλογικής.

 

ΝΑ ΛΟΙΠΟΝ ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΤΑΨΗΦΙΣΑΝ ΤΗΝ ΑΠΛΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ !

- Έχετε απόλυτο δίκιο, αυτός είναι ο κεντρικός λόγος που τα μεγάλα κόμματα εξουσίας στην Ελλάδα παραδοσιακά καταψηφίζουν ή αλλάζουν την απλή αναλογική.

Με την απλή αναλογική, ακόμη και αν ένα κόμμα βγει πρώτο με καθαρή διαφορά, είναι σχεδόν αδύνατο να κυβερνήσει μόνο του. Αναγκάζεται να μοιραστεί την εξουσία, τα υπουργεία και την πολιτική ατζέντα με μικρότερα κόμματα.

 

ΔΗΛΑΔΗ ΠΟΣΟ % ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ;

- Αν μείνουν πολλά κόμματα εκτός Βουλής (π.χ. το άθροισμα των ποσοστών τους είναι 10%), τότε ένα κόμμα μπορεί να βγάλει αυτοδυναμία με την απλή αναλογική έχοντας περίπου 45%.

Αν σχεδόν όλα τα μικρά κόμματα μπουν στη Βουλή (π.χ. το ποσοστό εκτός Βουλής είναι μόλις 2%), τότε το όριο ανεβαίνει και πλησιάζει το 49%, αλλά και πάλι δεν ξεπερνά το 50%.

Με το ισχύον σύστημα της ενισχυμένης αναλογικής (που δίνει μπόνους έδρες στο πρώτο κόμμα), το όριο αυτό πέφτει ακόμα περισσότερο. Ένα κόμμα μπορεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση με ποσοστό γύρω στο 37% με 38%.

 

ΔΗΛΑΔΗ ΑΝ ΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΗΣ ΚΑΡΥΣΤΙΑΝΟΥ ΠΑΡΕΙ 38% ΘΑ ΜΠΟΡΕΙ ΣΙΓΟΥΡΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΙΣΧΥΟΝ ΣΥΣΤΗΜΑ ;

- Ναι, σύμφωνα με το ισχύον εκλογικό σύστημα (ενισχυμένη αναλογική), αν το κίνημα «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» της Μαρίας Καρυστιανού αναδειχθεί πρώτο κόμμα με 38%, μπορεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση Με βάση τον ισχύοντα εκλογικό νόμο, η επίτευξη αυτοδυναμίας (151 έδρες) με ένα τέτοιο ποσοστό θεωρείται σχεδόν βέβαιη. Αυτό οφείλεται στον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το κλιμακωτό μπόνους εδρών για το πρώτο κόμμα: Το μπόνους στο 38%: Με ένα ποσοστό της τάξης του 38%, το πρώτο κόμμα εξασφαλίζει 46 έδρες μπόνους (20 βασικές + 26 λόγω του επιπλέον 13%). Ωστόσο, σε ένα θεωρητικό σενάριο όπου οποιοδήποτε πρώτο κόμμα αγγίξει το 38%, ο νόμος της ενισχυμένης αναλογικής είναι σχεδιασμένος ακριβώς για να του δώσει τα κλειδιά της διακυβέρνησης.

 

ΝΟΜΙΖΩ ΠΩΣ Η ΑΠΛΗ ΑΝΑΛΟΓΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ, ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΕΙΣ ;

- Τα επιχειρήματα υπέρ της απλής αναλογικής (Η άποψη περί «Δικαιοσύνης») Κάθε ψήφος έχει την ίδια ακριβώς βαρύτητα. Αν ένα κόμμα πάρει το 10% των ψήφων, παίρνει το 10% των εδρών. Δεν υπάρχουν «τεχνητές» πλειοψηφίες ή έδρες-δώρο. Αντικατοπτρίζει πιστά την πραγματική κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα μέσα στη Βουλή, δίνοντας φωνή σε περισσότερες κοινωνικές ομάδες. Αναγκάζει τα κόμματα να συνομιλήσουν, να κάνουν συμβιβασμούς και να συνθέσουν προγράμματα, αποτρέποντας την παντοδυναμία ενός μόνο αρχηγού ή κόμματος. 

Εκβιασμός από μικρά κόμματα: Σε μια κυβέρνηση συνεργασίας, ένα πολύ μικρό κόμμα μπορεί να «εκβιάσει» το μεγάλο κόμμα, απειλώντας να αποσύρει τη στήριξή του αν δεν περάσουν οι δικές του, μειοψηφικές θέσεις. Όταν μια κυβέρνηση αποτελείται από πολλά κόμματα, είναι δύσκολο για τον πολίτη να κρίνει ποιος ευθύνεται για τα λάθη ή τις αποτυχίες της πολιτικής.

 

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΞΕΡΕΙ ΠΟΙΟ ΕΥΘΥΝΕΤΑΙ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ; ΤΑ ΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΟ ΑΡΘΡΟ.... ΠΟΥ ΤΟ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΕΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ;

- Η αγανάκτηση που εκφράζετε αγγίζει την πιο ευαίσθητη «ανοιχτή πληγή» του ελληνικού πολιτικού και νομικού συστήματος. Αναφέρεστε, φυσικά, στο περίφημο Άρθρο 86 του Συντάγματος και στον συνοδευτικό Νόμο περί ευθύνης Υπουργών

Η κριτική σας είναι απόλυτα εύστοχη και αποτελεί το κεντρικό επιχείρημα όσων υποστηρίζουν ότι η ισχυρή μονοκομματική κυβέρνηση (η αυτοδυναμία) συχνά οδηγεί σε μια ιδιότυπη ασυλία και συγκάλυψη, ακυρώνοντας στην πράξη την έννοια της δικαιοσύνης.

Ωστόσο, η βασική προϋπόθεση παραμένει: αν η Βουλή δεν δώσει το «πράσινο φως», η Δικαιοσύνη παραμένει με δεμένα τα χέρια. Γι' αυτό και το Άρθρο 86 συνεχίζει να βρίσκεται στο επίκεντρο σφοδρών πολιτικών συγκρούσεων, με συνεχή αιτήματα για την πλήρη κατάργηση ή ριζική τροποποίησή του.

Τε.νόη

ΤΙ ΜΑΣ ΛΕΕΙ Η ΤΕ.ΝΟΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΗΝ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΟΛΙΤΕΥΣΗΣ !!

Η σύνδεση της οικονομικής κατάρρευσης με την προσωπική απόγνωση, τις χρεοκοπίες και τις αυτοκτονίες πολιτών κατά τη διάρκεια της κρίσης αποτελεί μια από τις πιο επώδυνες πτυχές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. 

Η απώλεια της οικονομικής αξιοπρέπειας χιλιάδων ανθρώπων είναι μια σκληρή πραγματικότητα που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Τι αξία έχει η πολιτική δημοκρατία όταν αποτυγχάνει να εξασφαλίσει την οικονομική επιβίωση και την ασφάλεια των πολιτών της; Όταν ένα σύστημα οδηγεί σε μαζική ανεργία, λουκέτα σε επιχειρήσεις και κοινωνική εξαθλίωση, θεωρείται ότι απέτυχε στον βασικότερο σκοπό του: την ευημερία και την προστασία της ανθρώπινης ζωής. 

Η πρόσκαιρη οικονομική άνοδος των προηγούμενων δεκαετιών αποδείχθηκε ψευδής, καθώς βασίστηκε σε υπέρογκο δανεισμό, τον οποίο τελικά πλήρωσε η κοινωνία με τον πιο βίαιο τρόπο από το 2010 και μετά. Η οικονομική καταστροφή δεν οφείλεται στο ίδιο το πολίτευμα της δημοκρατίας, αλλά στην κακοδιαχείριση, τη διαφθορά και τις κακές αποφάσεις των εκλεγμένων κυβερνήσεων, τις οποίες οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να κρίνουν και να καταψηφίζουν. η οικονομική κατάρρευση της προηγούμενης δεκαετίας τραυμάτισε βαθιά την κοινωνική συνοχή και άφησε πίσω της ανθρώπινες τραγωδίες. Για πολλούς, αυτό το βαρύ τίμημα αποτελεί την απόδειξη της αποτυχίας του συστήματος της Μεταπολίτευσης, παρά τα πολιτικά δικαιώματα που θεσπίστηκαν το 1974. 

Το συμπέρασμα είναι ότι η Μεταπολίτευση έφερε έναν σύγχρονο ευρωπαϊκό τρόπο ζωής και υποδομών, αλλά το οικονομικό μοντέλο που επέλεξε οδήγησε στην αποδυνάμωση της εγχώριας παραγωγής, στην κρίση χρέους και, τελικά, σε μια καθημερινότητα όπου ο πολίτης νιώθει ότι πιέζεται οικονομικά και ποιοτικά. 

 Οι κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας (1974–2009): Επικρίνονται για τη θεμελίωση του οικονομικού μοντέλου που βασίστηκε στον δανεισμό, την κατανάλωση και τη διόγκωση του καταναλωτικού/κρατικού τομέα, εις βάρος της εγχώριας παραγωγής και των εξαγωγών. Σε αυτή την περίοδο διογκώθηκε το δημόσιο χρέος και το έλλειμμα, οδηγώντας τελικά τη χώρα στα μνημόνια το 2010. 

Οι κυβερνήσεις της περιόδου της κρίσης (2010–2014): Αντιμετώπισαν την οικονομική κατάρρευση εφαρμόζοντας προγράμματα σκληρής λιτότητας (Μνημόνια 1 και 2). Επικρίνονται για την ύφεση που προκάλεσαν αυτά τα μέτρα και για τη μη έγκαιρη αντιμετώπιση των παθογενειών. 

 Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (2015–2019): Η κριτική προς τον ΣΥΡΙΖΑ επικεντρώνεται κυρίως στο πρώτο εξάμηνο του 2015 και τη διαπραγμάτευση που οδήγησε στο τρίτο μνημόνιο, με τους επικριτές να υποστηρίζουν ότι η περίοδος αυτή επιβάρυνε την οικονομία με επιπλέον κόστος, capital controls και απώλεια κεφαλαίων για τις τράπεζες. Από την άλλη πλευρά, οι υποστηρικτές του σημειώνουν ότι η κυβέρνηση παρέλαβε μια ήδη χρεοκοπημένη χώρα, ολοκλήρωσε το πρόγραμμα προσαρμογής, ρύθμισε το χρέος και άφησε ένα οικονομικό «μαξιλάρι» ασφαλείας. 

 Συνεπώς, το οικονομικό αποτέλεσμα θεωρείται το προϊόν μιας διαδοχικής πορείας δεκαετιών, όπου κάθε περίοδος συνέβαλε με διαφορετικό τρόπο στο τελικό αποτέλεσμα. 

 Η ευθύνη των κυβερνήσεων: Οι αποφάσεις για τη διόγκωση του δημοσίου τομέα, τη συντήρηση ενός μη παραγωγικού οικονομικού μοντέλου, τη φοροδιαφυγή και τον συνεχή δανεισμό για την κάλυψη ελλειμμάτων ήταν εγχώριες πολιτικές επιλογές.

Ο ρόλος των αγορών: Οι ξένες αγορές και οι τράπεζες απλώς δάνειζαν την Ελλάδα με πολύ χαμηλά επιτόκια (ειδικά μετά την είσοδο στο ευρώ), χωρίς να θέτουν όρους, καθώς θεωρούσαν τη χώρα ασφαλή επενδυτικό προορισμό. Συνεπώς, η δημιουργία του προβλήματος αποδίδεται σε εσωτερικές πολιτικές επιλογές και όχι σε εξωτερικές πιέσεις.

Όταν η χώρα έχασε την πρόσβαση στις αγορές και απειλήθηκε με άτακτη χρεοκοπία, η κατάσταση άλλαξε ριζικά. Εδώ οι απόψεις διχάζονται για το περιθώριο κινήσεων που είχαν οι κυβερνήσεις:

Η άποψη του «Μονόδρομου» (Αναγκαστική συμμόρφωση): Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, οι κυβερνήσεις (Παπανδρέου, Σαμαρά-Βενιζέλου, Τσίπρα) δεν είχαν πραγματική εναλλακτική. Η χρηματοδότηση της χώρας εξαρτιόταν αποκλειστικά από την Τρόικα (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ). Αν μια κυβέρνηση δεν υπέγραφε τα προαπαιτούμενα μέτρα, η χώρα θα ξέμενε από ρευστότητα, οι τράπεζες θα κατέρρεαν και η Ελλάδα θα οδηγούνταν εκτός ευρώ. Με αυτή τη λογική, οι κυβερνήσεις έγιναν σε μεγάλο βαθμό «διαχειριστές» εξωτερικών εντολών για να αποφευχθεί η καταστροφή.

Η άποψη της «Συνυπευθυνότητας» (Πολιτική ευθύνη στην εφαρμογή): Αυτή η πλευρά υποστηρίζει ότι, παρά τις ασφυκτικές πιέσεις, οι ελληνικές κυβερνήσεις είχαν λόγο στο πώς θα κατανέμονταν τα βάρη. Για παράδειγμα, επικρίνονται ότι επέλεξαν την υπερφορολόγηση και τις οριζόντιες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις αντί για τη ριζική πάταξη της φοροδιαφυγής, το κλείσιμο άχρηστων οργανισμών ή την προστασία των πιο αδύναμων. Επίσης, η κριτική αναφέρει ότι κάποιες κυβερνήσεις συμφωνούσαν ιδεολογικά με μέρος των μεταρρυθμίσεων (π.χ. ιδιωτικοποιήσεις), χρησιμοποιώντας τους δανειστές ως «δικαιολογία» για να περάσουν μη δημοφιλή μέτρα.

Συμπερασματικά, η αποτυχία ξεκίνησε από λανθασμένες εγχώριες επιλογές δεκαετιών, οι οποίες τελικά εγκλώβισαν τη χώρα σε ένα καθεστώς αναγκαστικής υποταγής στους όρους των δανειστών όταν ξέσπασε η κρίση.

Τενόη

ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΠΩΣ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΉ ΤΗΣ ΒΑΣΗ ;

 

 

 Η απώλεια της παραγωγικής βάσης της Ελλάδας (της μεταποίησης, της κλωστοϋφαντουργίας, της βαριάς βιομηχανίας και μέρους της γεωργίας) είναι μία από τις πιο σοβαρές παθογένειες της Μεταπολίτευσης. Η διαδικασία αυτή, που συχνά ονομάζεται αποβιομηχάνιση, δεν έγινε ξαφνικά, αλλά ήταν το αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών, οικονομικών αλλαγών και διεθνών εξελίξεων κυρίως κατά τις δεκαετίες του '80 και του '90.

Στα τέλη της δεκαετίας του '70 και κυρίως τη δεκαετία του '80, πολλές μεγάλες ελληνικές βιομηχανίες (π.χ. στην κλωστοϋφαντουργία, τα ναυπηγεία, τα λιπάσματα) άρχισαν να αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα λόγω της παγκόσμιας πετρελαϊκής κρίσης και της έλλειψης εκσυγχρονισμού.

Αντί το κράτος να αφήσει τις επιχειρήσεις να προσαρμοστούν ή να κλείσουν ορθολογικά, τις κρατικοποίησε μέσω του Οργανισμού Ανασυγκρότησης Επιχειρήσεων (ΟΑΕ) για να διασώσει τις θέσεις εργασίας.

Οι βιομηχανίες αυτές φορτώθηκαν με κομματικές προσλήψεις, έγιναν ελλειμματικές, έχασαν την ανταγωνιστικότητά τους και τελικά έκλεισαν μερικά χρόνια μετά, αφήνοντας τεράστια χρέη στο δημόσιο.

Η ένταξη της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα το 1981 είχε τεράστια πολιτικά οφέλη, αλλά βρήκε την ελληνική παραγωγή απροετοίμαστη.

Μέχρι τότε, το ελληνικό κράτος προστάτευε τα εγχώρια προϊόντα βάζοντας υψηλούς δασμούς (φόρους) στα εισαγόμενα. Με την ένταξη στην ΕΟΚ, οι δασμοί καταργήθηκαν.

Τα ελληνικά εργοστάσια, που ήταν μικρά και χωρίς σύγχρονη τεχνολογία, βρέθηκαν ξαφνικά να ανταγωνίζονται βιομηχανικούς γίγχαντες της Γερμανίας, της Γαλλίας ή της Ιταλίας. Τα ξένα προϊόντα ήταν συχνά φθηνότερα και καλύτερης ποιότητας, με αποτέλεσμα οι Έλληνες καταναλωτές να τα προτιμήσουν.

 Τη δεκαετία του '90, το άνοιγμα των συνόρων και η άνοδος της Κίνας και των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης άλλαξαν τον παγκόσμιο χάρτη.

Το κόστος παραγωγής στην Ελλάδα αυξήθηκε (λόγω των απαραίτητων αυξήσεων στους μισθούς και των ασφαλιστικών εισφορών).

 Εκατοντάδες ελληνικές βιοτεχνίες και βιομηχανίες (ειδικά στον τομέα του ενδύματος και του υποδήματος, που ανθούσαν στη Μακεδονία και τη Θράκη) μετέφεραν τα εργοστάσιά τους σε γειτονικές χώρες όπως η Βουλγαρία, η Βόρεια Μακεδονία και η Αλβανία, όπου τα μεροκάματα ήταν υποπολλαπλάσια.

 Τα δισεκατομμύρια των ευρωπαϊκών πακέτων (Πακέτα Ντελόρ, ΚΠΣ, ΕΣΠΑ) και οι αγροτικές επιδοτήσεις δεν χρησιμοποιήθηκαν για να χτιστεί μια νέα, σύγχρονη παραγωγική βάση.

 Μεγάλο μέρος των χρημάτων διοχετεύθηκε στην κατανάλωση, στις υπηρεσίες και σε έργα που δεν παρήγαγαν πλούτο.

Στην αγροτική παραγωγή, οι επιδοτήσεις συχνά δίνονταν με βάση την ιστορικότητα και όχι την πραγματική παραγωγή ή την καινοτομία. Αυτό οδήγησε πολλούς παραγωγούς στο να επαναπαυθούν στις επιδοτήσεις, με αποτέλεσμα η Ελλάδα να εισάγει σήμερα ακόμη και βασικά αγροτικά προϊόντα (π.χ. κρέας, γάλα, όσπρια) που κάποτε παρήγαγε σε επάρκεια.

Το ελληνικό κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις συνειδητά στράφηκαν στο λεγόμενο «εύκολο κέρδος» των υπηρεσιών: τον τουρισμό, την εστίαση  και το εμπόριο. Το real estate και οι κατασκευές έγιναν οι βασικοί κινητήρες της οικονομίας, μέχρι που η φούσκα έσκασε το 2010.

 Η αποβιομηχάνιση άφησε την Ελλάδα ευάλωτη. Όταν μια χώρα δεν παράγει δικά της προϊόντα για να εξάγει, αναγκάζεται να εισάγει τα πάντα. Για να πληρώσει αυτές τις εισαγωγές, βασίζεται στον τουρισμό και, όταν αυτός δεν φτάνει, στον δανεισμό. Έτσι φτάσαμε στο σημείο που περιγράψατε: μια αγορά γεμάτη με φθηνά εισαγόμενα προϊόντα και μια οικονομία που στηρίζεται σε θέσεις εργασίας χαμηλής εξειδίκευσης και αμοιβής στον τομέα των υπηρεσιών.

Τε.νόη

 

 

 

 

 

 

ΤΑ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΗΝΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

22  ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

ΜΟΛΙΣ ΝΥΧΤΩΣΕΙ ΔΕΝ ΘΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ ΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΚΑΘΩΣ ΚΙΝΕΙΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ !   ΕΠΑΝΩ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΡΚΤΟΥΡΟ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΑΡΚΤΟ

ΨΗΛΑ ΣΤΟΝ ΝΟΤΟ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΡΕΣ ΝΤΕΝΕΜΠ, ΑΛΤΑΙΡ ΚΑΙ ΒΕΓΑ ΚΑΙ ΧΑΜΗΛΑ  ΚΑΤΩ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΕΛΗΝΗ ΣΤΟΝ ΑΙΓΟΚΕΡΩ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΑΡΗ ΤΟΥ ΣΚΟΡΠΙΟΥ !!

ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ ΧΑΜΗΛΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΚΡΟΝΟ ΝΑ ΑΝΑΤΕΛΕΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΙΧΘΕΙΣ, ΔΕΞΙΑ Η ΣΕΛΗΝΗ

ΝΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΧΑΜΗΛΑ  ΤΟΝ ΑΡΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΔΥΜΟΥΣ, ΔΕΞΙΑ ΤΟΝ ΩΡΙΩΝΑ, ΕΠΑΝΩ ΤΟΝ ΤΑΥΡΟ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΗΝΙΟΧΟ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΓΑ

ΤΙΣ ΠΡΩΙΝΕΣ ΩΡΕΣ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΧΑΜΗΛΑ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΟΝ ΔΙΑ, ΔΕΞΙΑ ΤΟΝ ΣΕΙΡΙΟ, ΣΤΗ ΜΕΣΗ Ο ΠΡΟΚΥΩΝ, ΕΠΑΝΩ ΟΙ ΔΙΔΥΜΟΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΗ, ΔΕΞΙΑ Ο ΩΡΙΩΝΑΣ, ΕΠΑΝΩ Ο ΤΑΥΡΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΛΑΜΠΑΔΙΑ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ Ο ΗΝΙΟΧΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΓΑ !!  ΕΝΑΣ ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΕΝΑΣΤΡΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΗΛΙΟΥ

 

ΑΠΟΨΕ ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ,  23 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΩΡΑ 03:05 ΕΧΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ !! Αυτό σημαίνει και επίσημα την αστρονομική έναρξη του φθινοπώρου στο βόρειο ημισφαίριο. Μετά από αυτή τη στιγμή, οι νύχτες θα αρχίσουν να μεγαλώνουν σταδιακά και οι μέρες να μικραίνουν, οδηγώντας μας σιγά-σιγά προς τον χειμώνα.  Καλό και δημιουργικό φθινόπωρο να έχουμε!

23 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ, ΕΙΚΟΝΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΗΛΙΟΥ ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΕΧΕΙ ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΤΟΥ ΤΟΝ ΕΡΜΗ, ΤΟΝ ΣΤΑΧΥ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΚΑΙ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ !

ΟΙ ΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ

4 ΣΕΠΤ. ΩΡΑ 9:51 ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

11 ΣΕΠΤ. ΩΡΑ 5:27 ΝΕΑ ΣΕΛΗΝΗ !

18 ΣΕΠΤ. ΩΡΑ 22:44 ΠΡΩΤΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

26 ΣΕΠΤ. ΩΡΑ 18:49 ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ 100% !!

 

ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΩΝ ΣΤΟΝ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΟΥΡΑΝΟ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

Ο ΕΡΜΗΣ, ΤΟΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ ΘΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΟΛΥ ΧΑΜΗΛΑ ΛΟΓΩ ΕΚΛΕΙΠΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΕΝΩ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΔΥΣΚΟΛΑ ΘΑ ΤΟΝ ΔΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΔΥΣΗ ΜΕΤΑ ΤΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ.

Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΚΑΙ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΑ ΚΑΘΩΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟ ΗΛΙΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΓΗ ΜΑΣ !

Ο ΑΡΗΣ ΜΕΤΑ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΔΥΜΟΥΣ

Ο ΔΙΑΣ ΤΙΣ ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΧΤΙΕΣ ΩΡΕΣ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ

Ο ΚΡΟΝΟΣ ΜΕΤΑ ΤΙΣ 22:00 ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ

Ο ΠΟΣΕΙΔΩΝΑΣ ΣΤΟΝ ΥΔΡΟΧΟΟ ΚΑΙ Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΣΤΟΝ ΤΑΥΡΟ ΘΕΛΟΥΝ ΤΗΛΕΣΚΟΠΙΟ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ ΜΕ ΠΛΑΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΜΕ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΑΣΤΕΡΕΣ 

3 ΣΕΠΤ, ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΤΑΥΡΟΥ, ΘΕΛΕΙ ΤΗΛΕΣΚΟΠΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟ.

6 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΗ ΣΤΟΥΣ ΔΙΔΥΜΟΥΣ

14 ΣΕΠΤ. ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΙΝΗ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΤΗΝ ΚΑΛΥΨΕΙ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΗΣ. Η απόκρυψη (επιπρόσθηση) της Αφροδίτης από τη Σελήνη στις 14 Σεπτεμβρίου 2026 αποτελεί το κορυφαίο αστρονομικό γεγονός του μήνα, αλλά κρύβει μια μεγάλη πρόκληση: θα πραγματοποιηθεί στο καταμεσήμερο, υπό το φως της ημέρας!

 

23 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ ΩΡΑ 03:05 ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ !! Αρχαία Ελλάδα: Η επιστροφή της Περσεφόνης & τα Μυστήρια  Η κάθοδος στον Άδη: Για τους αρχαίους Έλληνες, η φθινοπωρινή ισημερία συμβόλιζε τη στιγμή που η Περσεφόνη αποχαιρετούσε τη μητέρα της, θεά Δήμητρα, για να επιστρέψει στον Κάτω Κόσμο κοντά στον Άδη. Η θλίψη της Δήμητρας μαράζωνε τη φύση, φέρνοντας το φθινόπωρο και τον χειμώνα.   Ελευσίνια Μυστήρια: Αυτή την περίοδο (στα μέσα του μήνα Βοηδρομιώνα) ξεκινούσε η τελετή των μεγάλων Ελευσινίων Μυστηρίων, της πιο ιερής και μυστικιστικής γιορτής της αρχαιότητας, που ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τον κύκλο της ζωής, του θανάτου και της γεωργίας.  Έθιμα: Συνηθίζεται το μάζεμα των μήλων, ο τρύγος των αμπελιών για την παραγωγή του νέου κρασιού, και το στρώσιμο μεγάλων οικογενειακών τραπεζιών με κολοκύθες, ρίζες και φθινοπωρινά φρούτα.  Ο Σεπτέμβριος λέγεται στη λαογραφία μας και Τρυγητής. Ο τρύγος δεν ήταν απλώς μια αγροτική εργασία, αλλά μια μεγάλη γιορτή της κοινότητας με βαθιές ρίζες που θυμίζουν τις αρχαίες Διονυσιακές γιορτές...

 

ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΤΟΥ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ ΕΝΑΝ ΚΑΘΑΡΟ ΕΝΑΣΤΡΟ ΟΥΡΑΝΟ !

ΟΡΑΤΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

 
ΓΝΩΣΗ ΑΠΟΚΤΑΣΘΕ

 
ΕΡΡΩΣΘΕ ΚΑΙ ΕΥΔΑΙΜΟΝΕΙΤΕ

 

Νικόλαος Παζαίτης

NIKOS PAZAITIS

Nikolaos Pazaitis