ΘΕΣΜΟΣ ΥΠΑΤΙΑΣ 2026 ΜΕΡΟΣ Δ - Ομιλίες για την ζωή, το έργο και τον άδικο και βασανιστικό θάνατο της Υπατίας βασισμένες στις ιστορικές πηγές...

 

Ομιλίες για την ζωή, το έργο και τον άδικο και βασανιστικό θάνατο της Υπατίας βασισμένες στις ιστορικές πηγές... 

Κύριος ομιλητής ήταν ο κ. Αθανασιος Μερτζανιδης στον οποίο ανήκει και η πατρότητα της ιδέας αυτής της εκδήλωσης τιμής προς την Υπατία ως προστάτιδα των γραμμάτων.

Την εκδήλωση χαιρέτησαν :

-Η κ. Georgia Altintasiotou Αλτιντασιωτου Γεωργία - πρόεδρος του Πολιτιστικού συλλόγου Προμηθέας Πυρφόρος

-Ο κ. Βασίλης Μόλαρης - ερευνητής και εκπρόσωπος της Κοινότητας Εφαρμοσμένης Φιλοσοφίας

-Από την γη της Λακεδαίμονος οι φιλτατοι κ. Μενέλαος Σταυρος Βαλασσης και η κ.Διοτιμα Αργυροπούλου.

-Ο κ. Παναγιώτης Ευταξιάδης - Κοινότης Ελλήνων Τετρακτύς

-Η κ.Νίκη Βαγιαννοπούλου - Σύλλογος "Νέο Θεμέλιο"

Την παρουσίαση της εκδήλωσης έκανε ο κ. Άκης Θεοδωρίδης - μέλος του Δ.Σ. του πολιτιστικού συλλόγου Προμηθέας Πυρφόρος

Την απαγγελία του ποιήματος του Παλλαδα για την Υπατία, έκανε η κ.ΑΣΠΑΣΙΑ ΑΠΕΡΓΗ φίλη του συλλόγου Προμηθέας Πυρφόρος

Τέλος, ποίημα για την Υπατία έγραψε και απήγγειλε ο κ. Νικόλαος Παζαίτης φίλος των εκδηλώσεων μας.

ΔΙΟΡΓΆΝΩΣΗ:

-ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΌΣ ΣΎΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΠΥΡΦΌΡΟΣ

-ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΦΑΡΜΟΣΜΈΝΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

ΤΑ ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΚΑ ΦΑΙΝΟΜΕΝΑ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΗΝΑ ΦΕΒΡΟΥΑΡΗ 2026

 3 Φεβρουαρίου

ΕΙΚΟΝΑ ΜΕ ΦΙΛΤΡΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΑΜΕΣΩΣ ΜΕΤΑ ΤΟ ΗΛΙΟΒΑΣΙΛΕΜΑ. ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΡΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΠΟΥ ΑΝΕΒΑΙΝΟΥΝ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΨΗΛΑ, ΕΠΑΝΩ ΤΟΝ ΚΡΟΝΟ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΠΟΥ ΔΥΕΙ

ΜΟΛΙΣ ΝΥΧΤΩΣΕΙ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΔΥΣΗ ΤΟΝ ΚΡΟΝΟ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑ ΤΟΝ ΝΤΕΝΕΜΠ, ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΠΟΥ ΕΔΥΣΕ

Ο ΥΠΕΡΟΧΟΣ ΕΝΑΣΤΡΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ, ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΔΥΜΟΥΣ, ΤΟΝ ΩΡΙΩΝΑ ΔΕΞΙΑ, ΤΟΝ ΛΑΜΠΑΔΙΑ ΤΟΥ ΤΑΥΡΟΥ ΑΠΟ ΠΑΝΩ, ΚΑΙ ΤΟΝ ΗΝΙΟΧΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΓΑ. ΧΑΜΗΛΑ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ ΒΛΕΠΙΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΕΙΡΙΟ !!

Η ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ ΑΠΟΨΕ ΜΕ ΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΛΕΟΝΤΑ....

ΤΙΣ ΠΡΩΙΝΕΣ ΩΡΕΣ ΘΑ ΔΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΤΟ ΤΡΙΓΩΝΟ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΣΤΕΡΕΣ ΝΤΕΝΕΜΠ, ΑΛΤΑΙΡ ΚΑΙ ΒΕΓΚΑ !

3 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ, ΕΙΚΟΝΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΗ ΗΛΙΟΥ, ΤΟΝ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΟΥ ΑΙΓΟΚΕΡΟΥ, ΕΧΕΙ ΔΕΞΙΑ ΤΟΝ ΑΡΗ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΡΜΗ !

ΟΙ ΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ ΤΟΝ ΜΗΝΑ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ

1η Φεβρουαρίου Πανσέληνος ώρα 24:09

9 Φεβρ. τελευτ. τέταρτο ώρα 14:43

17 Φεβρ. Νέα Σεληνη ώρα 14:01

24 Φεβρ. πρώτο τέταρτο

 

 

 ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΩΝ ΠΛΑΝΗΤΩΝ ΣΤΟΝ ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΟΥΡΑΝΟ ΤΟΥ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ

Ο Ερμης μετά την δεύτερη εβδομαδα του μήνα θα φαίνεται στη δύση μετά το ηλιοβασίλεμα

Η Αφριδιτη προς το τελος του μήνα θα αρχίσει κι αυτή να φαίνεται χαμηλά στη δύση μετά το ηλιοβασίλεμα

Ο Αρης δεν θα είναι ορατός αυτόν τον μήνα καθώς βρίσκεται πίσω από τον Ήλιο

Ο Δίας κάθε βράδυ θα φαίνεται στα νοτιοανατιλικά ψηλά με τον αστερισμό των Διδύμων

Ο Κρόνος θα φαινεται δυσκολα στη δυση καθώς φεύγει πισω από τον Ήλιο

Ο Ποσειδώνας θα βρίσκεται στους Ιχθείς και ο Ουρανός στον Κριό οι οποίοι φαίνονται μόνο με τηλεσκόπιο

 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ ΜΕ ΠΛΑΝΗΤΕΣ ΚΑΙ ΜΕ ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΑΣΤΕΡΕΣ 

1η Φεβρουαρίου Πανσέληνος ώρα 24:09 Ελλάδος

3 Φεβρ. συνάντηση της Σελήνης με τον Βασιλίσκο του Λέοντα

11 Φεβρ. δείτε με ένα απλό τηλεσκόπιο τους δορυφόρους του Δία σε ενδιαφέρουσες θέσεις...

16 Φεβρ. Συνάτηση Κρόνου με Ποσειδώνα, φαίνονται μόνο με τηλεσκόπιο

17 Φεβρουαρίου στις 11:56 έχουμε έκλειψη Ηλίου που θα δούνε στην Ανταρκτική και Μαγαδασκάρη !

18 Φεβρ. συνάντη της Νεας Σελήνης με τον Ερμή και λίγο με την Αφροδίτη

19 Φέβρ. ο Ερμής στο πιό απομακρυσμένο σημείο απο τον Ήλιο, ευκειρλια να τον δουμε εύκολα μετά το ηλιοβασίλεμα..  Την ίδια ώρα ο Κρόνος θα έχει συνάντηση με την Νέα Σελήνη

28 Φεβρ, η Σελήνη στον αστερισμό του Καρκίνου θα είναι μία ημέρα πριν γίνει Πανσέληνος !

ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ ΤΟΥ ΦΕΒΡΟΥΑΡΗ ΕΝΑΝ ΚΑΘΑΡΟ ΕΝΑΣΤΡΟ ΟΥΡΑΝΟ !

ΟΡΑΤΕ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ 

ΓΝΩΣΗ ΑΠΟΚΤΕΙΤΕ 

ΕΡΡΩΣΘΕ ΚΑΙ ΕΥΔΑΙΜΟΝΕΙΤΕ

 

Νικόλαος Παζαίτης

NIKOS PAZAITIS

Nikolaos Pazaitis

Το μαρτύριο της Υπατίας - H ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ - Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΑΣΚΑΛΑ - Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ

Υπατία, έργο του Ιταλού γλύπτη Odoardo Tabacchi, 1874.

 

Το μαρτύριο της Υπατίας

Γράφει ο Δρ Κώστας Βίτκος

 

Τον Μάιο του 1915, ο Mangasar Murguditch Mangasarian έδωσε δημόσια ομιλία στο Σικάγο των ΗΠΑ, με θέμα «Το μαρτύριο της Υπατίας». Μεταφέρω εδώ (σε ελεύθερη μετάφραση) τα κυριότερα σημεία της ομιλίας του. Πρώτα όμως να θυμίσουμε ότι τα γεγονότα εκτυλίσσονται στην πλούσια πόλη της Αλεξάνδρειας, τα όρια της οποίας είχε περιχαράξει το 331 π.Χ. ο Μ. Αλέξανδρος με «άλφιτα» (κριθαρένιο αλεύρι): «άλφιτα… ο βασιλεύς υφηγείτο, και το κύκλον ούτω περιγραφήναι του περιτειχισμού όντινα τη πόλει εποίει» (Αρριανός, «Ανάβασις Αλεξάνδρου», 3.2).

Εκτός από την περίφημη βιβλιοθήκη, που τα ράφια της φιλοξενούσαν σκέτο χρυσάφι, στην Αλεξάνδρεια υπήρχε και ο καταπληκτικός ναός του Σέραπι, ο οποίος μόνο με τον ναό του Διός στη Ρώμη και με τον Παρθενώνα στην Αθήνα μπορούσε να συγκριθεί. Είχε κτιστεί πάνω σε τεχνητό λόφο, με 100 σκαλοπάτια ύψος. Τον Σέραπι έφερε στην Αλεξάνδρεια από τη Σινόπη του Εύξεινου Πόντου ο Πτολεμαίος.

H ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

------------------

Ο Χριστιανισμός, έχοντας πλέον το πάνω χέρι στην Αλεξάνδρεια, έβαλε ως στόχο την καταστροφή δύο βασικών μνημείων τού τότε πανίσχυρου πολυθεϊσμού: τη βιβλιοθήκη και τον ναό τού Σέραπι. 

Την εποχή εκείνη αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήταν ο Θεοδόσιος, ο οποίος έδωσε το πράσινο φως.

Ο επίσκοπος Θεόφιλος, μ’ έναν σταυρό στο χέρι και με συνοδεία μοναχών, ανέβηκε στο ναό του Σέραπι και άρχισε να κατεδαφίζει τους κίονες. Όταν οι μοναχοί αντίκρυσαν το κολοσσιαίο άγαλμα του θεού, πάγωσαν. Ένας στρατιώτης, μ’ ένα βαρύ τσεκούρι στο χέρι, δίσταζε να χτυπήσει τον θεό. 

Άραγε θα ανεχόταν ο θεός την προσβολή ή θα έριχνε ολόκληρο το κτίριο πάνω στα κεφάλια των ιερόσυλων;

Ο στρατιώτης, τελικά, χτύπησε με το τσεκούρι του το μάγουλο του θεού. Ο θεός δεν έφερε καμία αντίσταση. Ο ήλιος εξακολουθούσε να φωτίζει τον κόσμο και η φυσική τάξη δεν είχε διαταραχτεί. Παίρνοντας θάρρος οι υπόλοιποι μοναχοί από την αδιαφορία του θεού να προστατέψει τον εαυτό του, όρμησαν πάνω στο άγαλμα, το τράβηξαν από τον θρόνο του και έσερναν τα κομμάτια του στους δρόμους της Αλεξάνδρειας.

Μετά την καταστροφή του Σεράπειου, σειρά είχε η βιβλιοθήκη. Τα ράφια της απογυμνώθηκαν από τ’ αρχαία ελληνικά και ρωμαϊκά συγγράμματα.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΑΣΚΑΛΑ

------------------------

Όταν ο επίσκοπος Θεόφιλος πέθανε, τον διαδέχτηκε ο ανιψιός του, ο Κύριλλος. Ο νέος επίσκοπος έστρεψε την προσοχή του εναντίον των ζωντανών μνημείων του πολυθεϊσμού: τους διανοούμενους, άνδρες και γυναίκες, που επιδίδονταν στην ποίηση και στη φιλοσοφία. Η πλέον επιφανής αντιπρόσωπος του ελληνορωμαϊκού πνεύματος στην Αλεξάνδρεια την εποχή αυτή ήταν η ταλαντούχα Υπατία, κόρη του μαθηματικού και φιλόσοφου Θέωνα.

Ως νεαρή γυναίκα, η Υπατία δεν θα έπρεπε ν’ ασχολείται με τη φιλοσοφία που ήταν αποκλειστικό προνόμιο των ανδρών. Και όμως, μετά από τις σπουδές της στην Αθήνα, κατάφερε όχι μόνο ν’ ασχοληθεί, αλλά κα να διαπρέψει. Έγινε βασίλισσα στο βασίλειο της διανόησης.

Στην Αλεξάνδρεια η Υπατία εκλέχτηκε πρόεδρος της Ακαδημίας. Ως δασκάλα της φιλοσοφίας, η φήμη της προσέλκυε σπουδαστές από τη Ρώμη και την Αθήνα, αλλά και από άλλες μεγαλουπόλεις της αυτοκρατορίας. Κάθε μέρα μαζευόταν κόσμος στην Ακαδημία, όπου δίδασκε, εξηγώντας Πλάτωνα και Αριστοτέλη.

Ο επίσκοπος Κύριλλος έπεισε τον εαυτό του ότι η φήμη της Υπατίας και το ταλέντο της, προσέδιδαν κύρος στον πολυθεϊσμό και παρακώλυαν την πρόοδο της νέας πίστης.

Όντως, η Υπατία ασκούσε μεγάλη επιρροή στην Αλεξάνδρεια. Ήταν το πλέον δημοφιλές πρόσωπο στην πόλη. Όταν εμφανιζόταν με τη άμαξά της στους δρόμους, ο κόσμος τις έριχνε λουλούδια και φώναζαν: «Ζήτω η κόρη του Θέωνα!». Οι ποιητές την αποκαλούσαν «Παρθένα των Ουρανών». Τη φυσική ομορφιά της θα τη ζήλευε και η ίδια η Κλεοπάτρα.

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ

---------------------

Ο Κύριλλος, περνώντας τακτικά με το άλογό του από το σπίτι της Υπατίας και βλέποντας τ’ άλογα, τις άμαξες και το πλήθος των θαυμαστών της, κυριεύτηκε από φοβερό μίσος. Για τον ίδιο, η μόρφωσή της ήταν σκουπίδια. Η ομορφιά της ήταν πειρασμός και καταστροφή για τους άνδρες. Πώς τολμούσε αυτή η νέα, εύθραυστη γυναίκα να έχει ανεξάρτητη φιλοσοφική σκέψη;

Ένα πρωινό, καθώς η Υπατία εμφανίστηκε με την άμαξά της μπροστά από το σπίτι της, ξαφνικά 500 μαυροφορεμένοι κουκουλοφόροι Χριστιανοί μοναχοί από την αιγυπτιακή έρημο, μισοπεινασμένοι, τραβούν την Υπατία από την άμαξά της και τη σέρνουν από τα μαλλιά μέσα σε κάποια εκκλησία. Της είπαν να φιλήσει τον σταυρό, ν’ ασπαστεί τον Χριστιανισμό και να γίνει καλόγρια, αν θέλει τη ζωή της. Προφανώς, αρνήθηκε.

Τότε οι μοναχοί, υπό την επίβλεψη του δεξιού χεριού του Κύριλλου, του Πέτρου του Αναγνώστη, αδιάντροπα την ξεγύμνωσαν και σιμά στην άγια τράπεζα και στον σταυρό την κατακρεούργησαν με κοφτερά όστρακα. Κατόπιν πέταξαν τις σάρκες της στη φωτιά.

Και ο ομιλητής κλείνει την ομιλία του:

«Ω, υπάρχει πιο σκοτεινή πράξη στα χρονικά του ανθρώπου; Πότε έχει δολοφονηθεί κάποιος άλλος άνδρας ή άλλη γυναίκα με τέτοιον απάνθρωπο τρόπο; […] Ο κανίβαλος επικαλείται την πείνα για να καλύψει τη σκληρότητά του – όμως ποια δικαιολογία είχαν οι δολοφόνοι της Υπατίας; […] Όμορφη γυναίκα! Δολοφονήθηκε από ανθρώπους που δεν άξιζαν ν’ αγγίξουν ούτε την άκρη του φορέματός της! Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτό συνέβη μέσα σε εκκλησία – χριστιανική εκκλησία!

»Έχω δει τον πάγο να δαγκώνει το λουλούδι. Παρατήρησα την αράχνη να παγιδεύει τη μύγα. Έχω δει το φίδι να εκτινάσσεται πάνω στο πουλί. Κι όμως, αγαπώ τη φύση! Αλλά ποτέ δεν πρόκειται να εισέλθω σε εκκλησία ή ν’ ακολουθήσω μια θρησκεία που να μπορεί να διαπράξει ένα τέτοιο έγκλημα σε μια αξιαγάπητη γυναίκα, έστω και αν μου πρόσφεραν για αρραβωνιαστικιά μου την αιώνια ζωή!».

-------------

Αντιγραφή από την ιστοσελίδα ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.

* Ο Κ. Βίτκος ήταν Δρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Νέας Αγγλίας και δίδασκε δωρεάν τα αρχαία Ελληνικά στη Μελβούρνη. Ήταν εκδότης του αρχαιόφιλου περιοδικού Αθηνά και αρθρογράφος της παροικιακής εφημερίδας Νέος Κόσμος .

Πανορμίτης Μ. Σπανός

 

Οι τρεις Ιεράρχες δεν ήταν προστάτες της ελληνικής παιδείας. Ούτε μπορούν να γίνουν.

ΚΑΤΑΡΡΙΠΤΕΤΑΙ!

Οι τρεις Ιεράρχες δεν ήταν προστάτες της ελληνικής παιδείας. Ούτε μπορούν να γίνουν. Από τα σωζόμενα γραπτά τους παρατηρείται μια εργαλειακή χρήση του ελληνικού στοιχείου (ρητορική, γλώσσα, κλπ) χωρίς να συμμερίζονται την ουσία του ελληνισμού. Τουναντίον, φαίνεται η απέχθεια που έχουν για τους Έλληνες και την θύραθεν παιδεία τους.

Μέγας Βασίλειος:

«Προσταγή! Μη δειλιάζετε από των ελληνικών πιθανολογημάτων…τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν».

(«Εις τον προφήτην Ησαΐαν Προοίμιον», 7.196.3)

«Είναι εχθροί οι Έλληνες…διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζoντας με ορθάνοιχτο στόμα τον “Ισραήλ”. Στόμα δε, λέγει εδώ ο προφήτης (βλ. Ησαΐας Θ΄: 11) την σοφιστική του λόγου δύναμη, η οποία τα πάντα χρησιμοποίησε για να παραπλανήσει αυτούς που πιστεύουν με απλότητα στον Θεό».

(«Εις τον προφήτην Ησαΐαν Προοίμιον», 9.230.

«Δεν πρέπει να παραδώσετε στους αρχαίους (Έλληνες) συγγραφείς το τιμόνι του νου σας, για να σας πάνε όπου αυτοί θέλουν… Οδηγός μας στην εδώ κάτω ζωὴ είναι η Αγία Γραφή, που η γλώσσα της έχει πολύ μυστήριο… Αν οι δυο διδασκαλίες έχουν κάποια συγγένεια, θα ήταν ωφέλιμη η γνώση και των δυο. Αλλά έχουν και μεγάλη διαφορά. Γι᾿ αυτό, αν τις βάλουμε τη μια πλάι στην άλλη και τις συγκρίνουμε, θα δούμε καθαρά ότι η μια υπερέχει της άλλης (εννοεί ότι υπερέχει η εβραϊκή έναντι της ελληνικής)… Όσοι στα συγγράμματα των αρχαίων Ελλήνων δεν αναζητούν μονάχα τη γλύκα και τη χάρη του λόγου, μπορούν ν᾿ αποκομίσουν και κάποια ωφέλεια για την ψυχή. Πρέπει, λοιπόν, αυτά τα συγγράμματα να τα σπουδάζουμε ακολουθώντας το παράδειγμα των μελισσών. Οι μέλισσες δεν πετάνε σε όλα τα λουλούδια με τον ίδιο τρόπο. Κι όπου καθίσουν, δεν κοιτάνε να τα πάρουν όλα. Παίρνουν μονάχα όσο χρειάζεται στη δουλειά τους και το υπόλοιπο το παρατούν και φεύγουν».

(«Παραινέσεις προς τους νέους όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων», παρ. 1-4)

[σ.σ.: Ο τίτλος του λόγου, είναι τουλάχιστον παραπλανητικός. Ο Βασίλειος, δεν προτρέπει, αλλά ουσιαστικά αποτρέπει. Αποτρέπει την διάβαση των «επικίνδυνων» -για την ιουδαιοχριστιανική θρησκεία- μονοπατιών της Ελληνικής Παιδείας. Προτρέπει, κατ’ ουσίαν, στην «ξερή» και υπό όρους χρήση των ελληνικών γραμμάτων, χρησιμοποιώντας την ελληνική γλώσσα, απλά σαν ένα εργαλείο κατανόησης των θρησκευτικών κειμένων.]

Ιωάννης ο Χρυσόστομος:

«Αν κοιτάξεις στα ενδότερα (των ελληνικών σκέψεων) θα δεις, τέφρα και σκόνη και τίποτε υγιές, αλλά τάφος ανοιγμένος είναι ο λάρυγγας (των Ελλήνων φιλοσόφων), όλα δε είναι γεμάτα ακαθαρσίες και πύον, και πάντα τα δόγματα τους βρίθουν από σκουλήκια… Αυτά γέννησαν και αύξησαν οι Έλληνες, παίρνοντας από τους φιλοσόφους τους… Εμείς όμως, δεν παραιτούμαστε από την μάχη εναντίον τους».

(«Υπόμνημα εις τον άγιον Ιωάννην τον Απόστολον και Ευαγγελιστήν», Ομιλία Ξ’, 59.369-370)

«Πού είναι τώρα οι σοφοί των Ελλήνων με τα πυκνά τους γένια, με τους έξωμους χιτώνες τους και με τα παραφουσκωμένα λόγια; Όλη την βάρβαρη Ελλάδα ο σκηνοποιός (ο Παύλος) επέστρεψε (εκχριστιάνισε). Ας είναι ανάμεσά τους κι αυτός ο περιβόητος Πλάτων, που τρεις φορές πήγε στη Σικελία, γεμάτος επίδειξη και κομπορρημοσύνη, μα κανείς δεν του έδωσε προσοχή. Όμως εκείνος ο σκηνοποιός όχι μόνο στη Σικελία, όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και σ’ όλη την οικουμένη πέταξε και δεν σκανδάλισε, και είναι φυσικό, γιατί οι διδάσκαλοι δεν καταφρονούνται από την εργασία τους αλλά από τα ψέμματά τους».

(«Ερμηνεία εις την “Προς Ρωμαίους επιστολήν”», 60.407)

«Πόσο κόπιασε ο Πλάτων με τους μαθητές του με το να μας συζητεί περί γραμμής και γωνίας και σημείου και περί αριθμών αρτίων και περιττών και ίσων μεταξύ τους και ανίσων και για τέτοια θέματα λεπτεπίλεπτα ως ο ιστός της αράχνης -διότι αυτά στη ζωή είναι περισσότερο άχρηστα από εκείνα τα υφάσματα- και χωρίς να ωφελήσει πολύ ή λίγο με τις συζητήσεις αυτές εγκατέλειψε έτσι τη ζωή;».

(«Ερμηνεία εις την “Α΄ Κορινθίους επιστολήν”», Ομιλία Δ’, 61.34)

«Οι Έλληνες φιλόσοφοι και ρήτορες, είναι καταγέλαστοι και δεν διαφέρουν από τα παιδιά που λένε ανοησίες. Γιατί δεν μπόρεσαν να πάρουν με το μέρος τους ούτε έναν σοφό η άσοφο, ούτε άνδρα ή γυναίκα, ούτε ένα μικρό παιδί από τόσα έθνη κι από τόσους λαούς, αλλά προκαλούσαν τόσα γέλια τα βιβλία που είχαν γράψει, ώστε, μόλις τα παρουσίαζαν, να εξαφανίζονται, γι’ αυτό και χάθηκαν τα περισσότερα… Ποτέ δεν έκαμαν το σωστό, αλλά ήσαν δειλοί, φιλόδοξοι, αλαζόνες και είχαν ασυλλόγιστα πάθη… Ο Ελληνισμός μπορεί ν’ απλώθηκε σ’ όλη τη γη και να κατέκτησε τις καρδιές των ανθρώπων, καταλύθηκε όμως με την δύναμη του Χριστού και το κήρυγμά μας φυτεύτηκε στις ψυχές των ανθρώπων… Και όσοι ήταν άπιστοι εντυπωσιάστηκαν από την διδασκαλία του Ιησού και περιφρόνησαν την δουλοπρέπεια, την ανελευθερία και την ποταπότητα των Ελλήνων. Όλοι διέκριναν την ευγένεια των μέσων που χρησιμοποιούν οι χριστιανοί, σε αντίθεση με την αισχρότητα των Ελλήνων».

(«Εις τον μακάριον Βαβύλαν και κατά Ελλήνων», παρ. 11-12, 15, 40)

[σ.: Ολόκληρο αυτό κείμενο, είναι ένας λίβελλος εναντίον των Ελλήνων και του Ελληνισμού.]

«Όλα αυτά τα λόγια της ελληνικής μωρίας, είναι παραληρήματα που προκαλούν το γέλιο. Διότι όπως ακριβώς εάν κάποιος αποτολμά να σημαδεύει τον ουρανό με το τόξο του προσπαθώντας να τον κάνει κομμάτια με τα βέλη του ή να αποστερέψει τον ωκεανό με το να τον αδειάζει με τα χέρια του, δεν θα υπάρχει κανένας εύθυμος που δεν θα γελάσει μαζί του, αλλά οι σοβαρότεροι θα χύσουν πολλά δάκρυα (για τα χάλια του). Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όταν οι Έλληνες μας αντιμιλούν, είναι καλό να γελάς εις βάρος τους και να κλαις για λογαριασμό τους. Διότι αυτοί επιχειρούν πολύ πιο κενόδοξα πράγματα απ’ αυτόν που ελπίζει ότι μπορεί να τραυματίσει τον ουρανό ή να αδειάσει τη θάλασσα».

(«Εις τον μακάριον Βαβύλαν και κατά Ελλήνων», παρ. 21)

«Όπου η μνήμη των μαρτύρων, εκεί και η ντροπή των Ελλήνων».

(«Εις τον άγιον ιερομάρτυραν Βαβύλαν», παρ. β’)

«Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα…».

(«Υπόμνημα εις τον άγιον Ιωάννην τον Απόστολον και Ευαγγελιστήν», Ομιλία Α’, 59.31)

«Tα παιδιά να υπακούτε στους γονείς σας σύμφωνα με το θέλημα του Kυρίου… Εκτός κι αν ο γονέας είναι Έλληνας…».

(«Προς Eφεσίους επιστολήν», Oμιλία KA’, παρ. α’)

«Τι όμως, άγιος είναι ο ναός του Σεράπιδος διά τα βιβλία; (αναφέρεται στα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης που υπήρχαν στην Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας) Μη γένοιτο! Αλλ’ εκείνα μεν (τα ιουδαϊκά αυτά βιβλία) έχουν την δική τους αγιότητα, στον τόπο όμως (στο Σεράπειο δηλαδή) δεν την μεταδίδουν…αλλά δαίμονες οικούσι τον τόπον…μάλλον δε και αυτών (των Ελλήνων) όντων δαιμόνων…και παρ’ αυτών (των Ελλήνων) στέκει εκεί βωμός απάτης αόρατος, εις τον οποίον ψυχάς ανθρώπων θυσιάζουσι… Κατάλαβε λοιπόν και φανέρωσε (διέδωσε) ότι δαίμονες κατοικούν εκεί».

(«Λόγοι κατά Ιουδαίων», Λόγος Α’, παρ. στ’)

«Κανένας δεν πρέπει να δίνει στα παιδιά του ονόματα των (Ελλήνων) προγόνων του, του πατέρα, της μητέρας, του παππού και του προπάππου, αλλά να δίνει τα ονόματα των δικαίων (δηλ. εβραϊκά, της Παλαιάς Διαθήκης), των μαρτύρων, των επισκόπων και των αποστόλων».

(«Περί κενοδοξίας και όπως δει τους γονέας ανατρέφειν τα τέκνα»)

«Που είναι τώρα τα έργα του Πλάτωνα, του Πυθαγόρα και των Αθηναίων (φιλοσόφων); Οι ψαράδες (Απόστολοι) και ο σκηνοποιός (Παύλος) διέδωσαν το έργο τους όχι μόνο στην Ιουδαία, αλλά και στη γλώσσα των βάρβαρων, κάτι που οι Έλληνες μόνο στον ύπνο τους θα φαντάζονταν».

(«Ομιλία Η’, λεχθείσα εν τη εκκλησίᾳ τη επὶ Παύλου, Γότθων αναγνόντων, και πρεσβυτέρου Γότθου προομιλήσαντος», παρ. α’)

«Αφανίσαμε από προσώπου γης κάθε ίχνος παιδείας, τέχνης και φιλοσοφίας του αρχαίου κόσμου».

(«Ο ανθελληνισμός στα πατερικά και εκκλησιαστικά κείμενα» [Γεώργιος Σιέττος])

Γρηγόριος Ναζιανζηνός ο Θεολόγος**:

«Η μητέρα μου πρόσεχε να μη φιλήσουν τα χείλη μου ελληνικά χείλη, να μην αγγίξουν τα χέρια μου ελληνικά χέρια και ούτε ελληνικά τραγούδια να μολύνουν τα αφτιά και την γλώσσα μου».

(«Επιτάφιος εις τον πατέρα, παρόντος Βασιλείου», παρ. ι’)

«Οι αμόρφωτοι (Έλληνες) φιλόσοφοι, ενώ μυθολογούσαν για τα άστρα και δημιούργησαν την αστρολογία, δεν κατάφεραν να εξηγήσουν πως μας διοικεί ο Θεός».

(«Λόγος προς αστρονόμους»)

«(Η βάπτιση του Ιησού), δεν είναι μυστήριο απατηλό, ούτε ελληνική απάτη και μέθη. Είναι μυστήριο θείο και λαμπρό».

(«Εις τα Άγια Φώτα», παρ. α’)

«Η σοφία των Ελλήνων είναι τύφος… Οι Έλληνες είναι αλαζόνες…δεισιδαίμονες…αυθάδεις…».

(«Εις Ηρώνα τον φιλόσοφον»)

«Ποίος Ευκλείδης εμιμήσατο ταύτα, γραμμαίς εμφιλοσοφών ταις ουκ ούσαις, και κάμνων εν ταις αποδείξεσι; Τίνος Παλαμήδους τακτικά κινήματά τε και σχήματα γεράνων, ως φασι, και ταυτά παιδεύματα κινουμένων εν τάξει, και μετά ποικίλης της πτήσεως; Ποίοι Φειδίαι και Ζεύξιδες και Πολύγνωτοι, Παρράσιοι τε τινες και Αγλαοφώντες, κάλλη μεθ᾿ υπερβολής γράφειν και πλάττειν ειδότες;».

(«Λόγος θεολογικὸς Β’, περὶ Θεολογίας», παρ. 25)

 

ΔΙΙΠΕΤΕΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΨΥΧΗΣ

ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΠΟΙ ΡΗΣΕΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

 

Η σημασία των αρχαίων μνημείων και η διαφύλαξη τους.

 

Η Ελληνική γη φύλαξε στοργικά στα σπλάχνα της τα λείψανα του πανάρχαιου πολιτισμού της. 

Ο ταξιδιώτης μπορεί να βρει σήμερα σε κάθε σημείο της Ελλάδας κάποιο δείγμα αρχαίας τέχνης ένα σπασμένο μάρμαρο, κάποιο κομμένο χέρι, μια πλάκα με λίγες λέξεις χαραγμένες επάνω της, ένα ανθέμιο,

τα βρίσκει κανένας και στο τελευταίο ελληνικό χωριό κάποτε η αξίνα του χωρικού αποκαλύπτει τα θεμέλια ενός ναού ή την ακρωτηριασμένη μορφή ενός αγάλματος και τα δίχτυα των ψαράδων μπορούν

να ανασύρουν από το βυθό της θάλασσας χάλκινα αριστουργήματα. 

Οι σημερινοί Έλληνες, που ξαναβρίσκουν όλους αυτούς τους θησαυρούς, τους φυλάγουν όσο καλύτερα μπορούν, για να τους καμαρώνουν και αυτοί οι ίδιοι, μα και όλοι οι άνθρωποι που ταξιδεύουν από τα πέρατα της γης για να χαρούν την ομορφιά της τέχνης, που φώτισε κάποτε τη γωνιά τούτη του κόσμου με λάμψη μοναδική.

Πόσο βαθιές ρίζες έχει στον Ελληνικό λαό η πίστη στην αξία της καλλιτεχνικής κληρονομιάς που του άφησαν οι πατέρες του το μαρτυρεί με τον πιο συναρπαστικό τρόπο το επεισόδιο που διηγείται στα

Απομνημονεύματά του ο στρατηγός Μακρυγιάννης, ο αγράμματος στρατηγός με την έξοχη ψυχική καλλιέργεια και ανθρωπιά. 

Κάποτε, στα 1831, συνάντησε στο Άργος μερικούς στρατιώτες που ετοιμάζονταν να πουλήσουν σε κάποιους Ευρωπαίους δύο αρχαία αγάλματα. “Πήρα τους στρατιώτας

τους μίλησα αυτά και δέκα χιλιάδες τάλαρα να σας δώσουνε, να μην καταδεχτείτε να βγουν από την πατρίδα μας. Δι’ αυτά πολεμήσαμεν”. 

Η επιγραμματική αυτή φράση, ειπωμένη από έναν Έλληνα που δεν ήξερε να γράφει ούτε το όνομά του, μας βεβαιώνει πως δεν είναι η γνώση της τέχνης και της Ιστορίας που τα γέννησε, αλλά η ακλόνητη πίστη πως τα έργα τούτα είναι για τον τόπο μας ιερά κειμήλια, που πρέπει να σωθούν με κάθε τρόπο.

Σ’ αυτή την πίστη είναι θεμελιωμένα τα ελληνικά μουσεία, που είναι όλα σχεδόν αρχαιολογικά. 

Και μ’ αυτήν εξηγείται το γεγονός ότι το πρώτο ελληνικό μουσείο ιδρύθηκε αμέσως μόλις η Ελλάδα

ξανακέρδισε τη λευτεριά της, το Μάρτιο του 1829, στην προσωρινή πρωτεύουσα του νέου κράτους, την Αίγινα, από τον πρώτο κυβερνήτη της, τον Καποδίστρια. 

Και όταν η Αθήνα έγινε πρωτεύουσα του Ελληνικού κράτους, απέκτησε αμέσως το Μουσείο της, το “Κεντρικόν Αρχαιολογικόν Μουσείον.” Το Ελληνικό κράτος στα 143 χρόνια ζωής του κατόρθωσε να οργανώσει μίαν άρτια αρχαιολογική υπηρεσία, να ιδρύσει πολυάριθμα μουσεία και να συγκεντρώσει σ’ αυτά αναρίθμητα έργα τέχνης.

Τα ελληνικά μουσεία βρίσκονται σκορπισμένα σε όλες τις περιοχές της Ελληνικής γης, από την Κρήτη ως τη Θεσσαλονίκη και από τη Σάμο ως την Κέρκυρα. Όλα σχεδόν φυλάγουν τους θησαυρούς της περιοχής τους, με εξαίρεση το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας, όπου έχουν μεταφερθεί

πολύτιμα έργα από πολλές ελληνικές περιοχές. Αυτό σημαίνει πως σε όλα σχεδόν τα ελληνικά μουσεία υπάρχουν έργα που ανήκουν σε όλες τις περιοχές του αρχαίου κόσμου.

Όμως η κάθε περιοχή της αρχαίας Ελλάδας είχε μια δική της φυσιογνωμία και, ενώ αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνικού κόσμου, πορευόταν έναν ιδιαίτερο δρόμο και δημιουργούσε τη δική της πολιτιστική ιστορία αυτά τα πολυάριθμα ρεύματα κινήθηκαν πολύ συχνά παράλληλα και ισότιμα, όμως μέσα στους αμέτρητους αιώνες που πέρασαν είχαν το καθένα και τη δική του πλημμυρίδα και άμπωτη, κάποτε μερικά χάθηκαν τη στιγμή που άλλα δυνάμωναν, κάποτε μετατοπιζόταν η κοίτη

τους, οπωσδήποτε η συνολική διαδρομή τους δεν έχει πουθενά την ίδια έκταση. Έτσι, το κάθε ελληνικό μουσείο προσφέρει στον επισκέπτη του ένα κομμάτι της κοινής καλλιτεχνικής δημιουργίας, την ίδια όμως στιγμή συγκεντρώνει έργα που εκφράζουν με ξεχωριστή έμφαση είτε μια ορισμένη χρονική

περίοδο είτε μια πιο πλούσια εκδήλωση σ’ έναν ιδιαίτερο τομέα του ελληνικού πολιτισμού.

Θα νόμιζε κανείς πως ο αρχαίος ελληνικός κόσμος είχε για πάντα ξεχαστεί στη μνήμη των ανθρώπων. Όταν όμως ύστερα από αιώνες οι Ευρωπαίοι αναζητούν νέες δυνάμεις, για να οδηγηθούν σε χώρους όπου το πνεύμα θα κινηθεί με ελευθερία για την κατάκτηση της ομορφιάς και της αλήθειας, θα ανακαλύψουν τα κλασικά πρότυπα της τέχνης και του λόγου και θα οικοδομήσουν τη σύγχρονη πνευματική και καλλιτεχνική Ευρώπη πάνω σε αυτά. 

Τα ελληνικά αγάλματα και τα ρωμαϊκά τους αντίγραφα, τα ελληνικά αγγεία και τα ελληνικά μικροτεχνήματα θα στολίσουν πλούσια παλάτια και συλλογές και θα δημιουργήσουν τον πυρήνα των μεγάλων μουσείων.

Παράλληλα οι αρχιτεκτονικές μορφές των ελληνικών ναών θα χρησιμοποιηθούν σε τέτοια έκταση και με τέτοιο πάθος, που να προκαλούν κάποτε τον κόρο της πλησμονής. 

Και οι ελληνικοί μύθοι θα εικονογραφήσουν και πάλι ύστερα από αιώνες κτήρια και βιβλία και θα τροφοδοτήσουν πλούσια την εότερη ευρωπαϊκή λογοτεχνία. Οι μορφές της Αθηνάς και του Ερμή, του Ηρακλή και του Οιδίποδα είναι τόσο οικείες στο σύγχρονο κόσμο, όσο ήταν και στην κλασική Ελλάδα. Έτσι, η επίσκεψη στα ελληνικά μουσεία σημαίνει για όλους τους σύγχρονους ανθρώπους μια άμεση και ποθητή γνωριμία με τα αρχέτυπα του πολιτισμού μας, μια συνομιλία θερμή με τις πνευματικές μορφές που μας γαλούχησαν, ένα άγγιγμα της γενέθλιας γης, όπου βυθίζονται οι ρίζες μας και από όπου αντλούμε ακόμα ζώπυρους χυμούς.

 

Μανόλης Ανδρόνικος, “Τα Ελληνικά Μουσεία”, Εκδοτική Αθηνών, 1974

 

ΥΓ: Ο μεγάλος αρχαιολόγος Μανόλης Ανδρόνικος έζησε ένα μέρος από τα παιδικά του χρόνια στον Μαραθόκαμπο Σάμου.

Ο πατέρας του, Λεωνίδας, ήταν από τη Σάμο και η μητέρα του από την Ίμβρο.

 

Helena Koumpenaki

Η αδέσποτη μάνα διωχνει τα ξένα μικρά όταν θηλάζει τα δικά της

Σήμερα φίλοι μου η Ορθοδοξία γιορτάζει τον δολοφόνο της Υπατίας και του ελληνικού πολιτισμού, Αθανασίου και Κυρίλλου πατριαρχών Αλεξανδρείας, ( 415 μ.χ. )

Σήμερα φίλοι μου η Ορθοδοξία γιορτάζει τον δολοφόνο της Υπατίας και του ελληνικού πολιτισμού, Αθανασίου και Κυρίλλου πατριαρχών Αλεξανδρείας, ( 415 μ.χ. )

Από ότι μας λέει ο ποιητής για την Υπατία, η οποία ήταν από τους μεγάλους μαθηματικούς της εποχής, μεγάλη Αστρονόμος και γενικά άνθρωπος των γραμμάτων, δίδασκε στο Σεραπείο της Αλεξανδρείας, όπου στεγαζόταν και η βιβλιοθήκη με τόνους βιβλία της ελληνικής γραμματείας... Λέγει λοιπόν για την Υπατία !

Έψαχνες μ` αφοσίωση λύση στο πρόβλημά σου,

ο έναστρος ο ουρανός πού `ταν το μάθημά σου

Τις νύχτες εμελέταγες του ουρανού τ`αστέρια

τους μαθητές σου έκανες στη γνώση τους ξεφτέρια...

Αυτό ενοχλούσε τον πατριάρχη, διότι η γνώση για τον χριστιανισμό ήταν απαγορευμένη. Η Υπατια όμως, μας λέει ο ποιητής μπήκε στο στόχαστρο να εξαφανιστεί διότι δίδασκε την γνώση. Όμως, αυτή,

Καθόλου δεν νοιαζόσουνα που θέλαν την ζωή σου

κι εσύ όλο συνέχιζες να είσαι στην σχολή σου,

( Ενώ θα έπρεπε να φύγει για να σωθεί )

Ώσπου μια μέρα έφτασαν, δεκάδες ρασοφόροι

( ήταν οι λεγόμενοι παραβολάνοι )

με εντολή του Κύριλλο, φονιάδες αιμοβόροι

κι αρχίσαν να γκρεμίζουνε ότι έβρισκαν μπροστά τους

την γνώση και τ`αγάλματα, που`ταν στο πρόγραμμά τους

( τα λέει όλα ο ποιητής )

Η Υπατία όμως φίλοι μου αλλού ήταν η αγωνία της, μας λέει ο ποιητής

Μα εσύ αγία μου ψυχή, αντί τη ζωή σου σώσεις

τους πάπυρους απ`τη φωτιά κοιτούσες να διασώσεις

κι ήρθανε και σε πιάσανε, σε γδύσανε μπροστά τους

και κει σε ταπεινώσανε με τ`άγρια ένστικτά τους

( Εδώ φίλοι μου βλέπουνε το μίσος της εντολής του Κύριλλου που εκτελούσαν οι άνθρωποί του΄ Ο Ιστορικός εκείνης της εποχής, μας λέγει πως αφού την γδύσανε την βγάλανε έξω την δέσανε πίσω σε ένα άρμα και έτρεχαν στους δρόμους σέρνοντάς την, μετά την ξεσκίσανε με κοφτερά Όστρακα και πετάξανε το κομμάτια της στην φωτιά, ήταν η εντολή του Κύριλλου !!! )

Και συνεχίζει ο ποιητής

Μα εσύ επέταξες ψηλά στου ουρανού τα αιθέρια

εκεί στους φιλοσόφους σου, πλανήτες και αστέρια

( Πέταξε η ψυχή της στον έναστρο ουρανό φίλοι μου ! )

Αυτά τα λίγα προς γνώση για να γνωρίζουμε πως οι Έλληνες ''δέχτηκαν'' τον χριστιανισμό...

Περιττό να σας πω πως από τότε αρχίζει ο σκοταδισμός του Μεσαίωνα, με καμένη την ελληνική γραμματεία, με διωγμένους τους φιλοσόφους και κλειστές τις σχολές τους, με κατάργηση όλων των εθίμων μας, με γκρέμισμα των Ναών και στην θέση τους χριστιανικές εκκλησίες.... Κάτι που διήρκεσε 1200 χρόνια, μέχρι την Γαλλική επανάσταση το 1789, όπου τότε, αφού κρεμάσανε μερικούς Καρδινάλιους, βγάλανε την ελληνική γραμματεία στο φώς από τα υπόγεια που ήταν κρυμμένη για αιώνες, διότι ήταν απαγορευμένη, όπως είπαμε, η γνώση, και άρχισε ο Διαφωτισμός φίλοι μου, κάτι που εδώ στην Ελλάδα δεν έχουμε γνωρίσει ακόμη διότι παραμένουμε παπαδοκράτος.... !!

Νικόλαος Παζαίτης