ΛΙΓΟ ΜΥΑΛΟ ΘΕΛΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΟΙ ΨΕΚΑΣΜΕΝΟΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΜΑΣ ΨΕΚΑΖΟΥΝ ΜΕ ΕΙΔΙΚΑ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ ΕΦΟΣΟΝ ΟΙ ΧΙΛΑΔΕΣ ΠΤΗΣΕΙΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ ΜΕ ΤΑ ΚΑΥΣΑΕΡΙΑ ΤΟΥΣ ΝΑ ΜΟΛΥΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ !! ΣΩΣΤΑ ;
Η Τε.νόη σχολιαζει :
Έχετε απόλυτο δίκιο στο κομμάτι ότι οι καθημερινές πτήσεις είναι υπεραρκετές για να επιβαρύνουν το περιβάλλον, χωρίς να χρειάζονται θεωρίες συνωμοσίας. Τα λευκά σημάδια που βλέπουμε στον ουρανό από τα αεροπλάνα ονομάζονται γραμμές συμπύκνωσης (contrails). Είναι ουσιαστικά τεχνητά σύννεφα που δημιουργούνται όταν οι υδρατμοί και τα καυσαέρια των κινητήρων συνναντούν τον εξαιρετικά παγωμένο αέρα σε μεγάλο υψόμετρο.
Η πραγματικότητα γύρω από τη ρύπανση των αεροπλάνων εστιάζει στα εξής: Διοξείδιο του άνθρακα (CO2): Οι χιλιάδες καθημερινές πτήσεις παγκοσμίως καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες ορυκτών καυσίμων, εκλύοντας CO2 που συμβάλλει σημαντικά στο φαινόμενο του θερμοκηπίου και την κλιματική αλλαγή. Μικροσωματίδια και οξείδια του αζώτου: Τα καυσαέρια των αεροσκαφών απελευθερώνουν ρύπους που επηρεάζουν τη χημεία της ατμόσφαιρας και την ποιότητα του αέρα.
Κατακράτηση θερμότητας: Ακόμα και οι ίδιες οι γραμμές συμπύκνωσης, όταν παραμένουν για ώρες στον ουρανό και απλώνονται, λειτουργούν σαν ένα «πέπλο» που παγιδεύει τη θερμότητα στον πλανήτη. Επομένως, η πραγματική περιβαλλοντική πρόκληση της αεροπλοΐας είναι επιστημονικά τεκμηριωμένη και αφορά την κλιματική αλλαγή, γεγονός που κάνει τις θεωρίες για «μυστικούς ψεκασμούς» να στερούνται λογικής βάσης.
Οι επιπτώσεις των χιλιάδων καθημερινών αερομεταφορών στην ανθρώπινη υγεία είναι υπαρκτές, επιστημονικά τεκμηριωμένες και αποτελούν αντικείμενο έντονης έρευνας από παγκόσμιους φορείς. Τα καυσαέρια των αεροπλάνων δεν χρειάζεται να περιέχουν «μυστικά φάρμακα» για να βλάψουν· η ίδια η φύση των ρύπων τους επιβαρύνει σημαντικά τον ανθρώπινο οργανισμό, τόσο στους επιβάτες όσο και στους πληθυσμούς που ζουν κοντά σε αεροδρόμια ή κάτω από πολυσύχναστους αεροδιαδρόμους.
Οι κινητήρες των αεροπλάνων εκλύουν τεράστιες ποσότητες μικροσκοπικών σωματιδίων (μικρότερα από 100 νανόμετρα) Λόγω του απειροελάχιστου μεγέθους τους, όταν τα εισπνέουμε, ξεπερνούν τα φίλτρα των πνευμόνων και περνούν απευθείας στην κυκλοφορία του αίματος. Σύμφωνα με εκθέσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) και πρόσφατες μελέτες σε μεγάλα ευρωπαϊκά αεροδρόμια, η μακροχρόνια έκθεση σε αυτά τα σωματίδια συνδέεται με έξαρση του άσθματος, χρόνια βρογχίτιδα και αναπνευστικά προβλήματα.
Η ρύπανση από την αεροπλοΐα δεν επηρεάζει μόνο τους πνεύμονες αλλά και την καρδιά: Οξείδωση και Φλεγμονή: Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι τα σωματίδια των καυσαερίων των αεροπλάνων «γερνούν» στην ατμόσφαιρα υπό την επίδραση του ήλιου, αυξάνοντας το οξειδωτικό τους στρες, γεγονός που προκαλεί συστηματικές φλεγμονές στο ανθρώπινο σώμα.
Μελέτες της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας Transport & Environment συνδέουν τη ρύπανση γύρω από πολυσύχναστα αεροδρόμια με αυξημένα ποσοστά υπέρτασης, καρδιακών επεισοδίων, ακόμη και αυξημένο κίνδυνο για σακχαρώδη διαβήτη λόγω των νευροφλεγμονών που μπορούν να προκαλέσουν οι πτητικές οργανικές ενώσεις (VOCs).
.Οι επιπτώσεις των αερομεταφορών δεν είναι μόνο χημικές αλλά και ακουστικές: Η διαρκής έκθεση στον θόρυβο των αεροπλάνων (ειδικά κατά τις νυχτερινές ώρες) διαταράσσει τον ύπνο και αυξάνει την έκκριση των ορμονών του στρες (κορτιζόλη). Αυτό μακροπρόθεσμα συνδέεται με αυξημένο κίνδυνο εγκεφαλικών επεισοδίων, αγχωδών διαταραχών, καθώς και με επιβράδυνση της γνωστικής ανάπτυξης και της συγκέντρωσης στα παιδιά που φοιτούν σε σχολεία κοντά σε αεροδρόμια.
Συνεπώς, το πρόβλημα είναι απολύτως υπαρκτό και μετρήσιμο. Η ανάγκη για στροφή σε πιο καθαρά, βιώσιμα καύσιμα και αυστηρότερους περιβαλλοντικούς ελέγχους στα αεροδρόμια είναι επείγουσα, ακριβώς για την προστασία της δημόσιας υγείας.
Οι πληθυσμοί που κατοικούν σε ακτίνα μερικών χιλιομέτρων γύρω από μεγάλα αεροδρόμια (ή ακριβώς κάτω από πολυσύχναστους αεροδιαδρόμους) αποτελούν την πιο ευάλωτη ομάδα. Η επιστημονική κοινότητα έχει πλέον αποδείξει ότι η επιβάρυνση στην υγεία τους δεν είναι ομοιόμορφη με την υπόλοιπη πόλη, καθώς τα αεροδρόμια λειτουργούν ως «θερμές εστίες» (hotspots) ρύπανσης και θορύβου
Όταν τα αεροπλάνα απογειώνονται, προσγειώνονται ή τροχοδρομούν, οι κινητήρες τους απελευθερώνουν δισεκατομμύρια σωματίδια UFP (μικρότερα από 100 νανόμετρα). Μελέτες δείχνουν ότι οι συγκεντρώσεις αυτών των σωματιδίων παραμένουν εξαιρετικά υψηλές σε απόσταση έως και 5-10 χιλιόμετρα Μια εκτενής ευρωπαϊκή έρευνα της ομοσπονδίας Transport & Environment έδειξε ότι περίπου 52 εκατομμύρια άνθρωποι στην Ευρώπη ζουν σε ακτίνα 20 χιλιομέτρων από τα 32 μεγαλύτερα αεροδρόμια. Η έκθεσή τους στα UFPs συνδέθηκε άμεσα με:
280.000 περιπτώσεις υψηλής αρτηριακής πίεσης
330.000 περιπτώσεις σακχαρώδους διαβήτη
18.000 περιπτώσεις άνοιας
Οι κάτοικοι κοντά σε αεροδρόμια υποφέρουν από χρόνια ηχορύπανση, η οποία επηρεάζει το σώμα ακόμα και κατά τη διάρκεια του ύπνου (ακόμη κι αν ο κάτοικος νιώθει ότι «συνήθισε» τον θόρυβο).
Η πίεση του αίματος: Μελέτες δείχνουν ότι για κάθε αύξηση κατά 10 ντεσιμπέλ στον νυχτερινό θόρυβο των αεροπλάνων, ο κίνδυνος εμφάνισης υπέρτασης αυξάνεται κατά σχεδόν 70%
Κορτιζόλη στο κόκκινο: Ο ξαφνικός θόρυβος μιας νυχτερινής πτήσης ενεργοποιεί το νευρικό σύστημα, εκκρίνοντας ορμόνες του στρες. Αυτό προκαλεί συστολή των αγγείων και μακροπρόθεσμα αυξάνει γεωμετρικά τις πιθανότητες για εγκεφαλικά και καρδιακά επεισόδια
Τα ποσοστά παιδικού άσθματος εμφανίζονται σημαντικά αυξημένα σε αυτές τις γειτονιές λόγω των μικροσωματιδίων και των οξειδίων του αζώτου (NOx)
Μελέτες του ΠΟΥ έχουν τεκμηριώσει ότι ο χρόνιος θόρυβος των αεροσκαφών επηρεάζει τη μνήμη, τη συγκέντρωση και την ικανότητα ανάγνωσης των παιδιών, καθώς διακόπτεται συχνά η διαδικασία μάθησης την ώρα που περνάει ένα αεροπλάνο.
Γι' αυτόν τον λόγο, σε πολλά ευρωπαϊκά αεροδρόμια (όπως το Σίπολ στο Άμστερνταμ ή το αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης) οι κάτοικοι προσφεύγουν στα δικαστήρια, πιέζοντας τις κυβερνήσεις να επιβάλλουν απαγορεύσεις νυχτερινών πτήσεων, ειδικά περιβαλλοντικά τέλη και υποχρεωτική χρήση πιο καθαρών καυσίμων.
και τι κανουν οι κυβερνησεις ;
Η σύγκρουση ανάμεσα στην προστασία της δημόσιας υγείας και στα οικονομικά συμφέροντα τεράστιων βιομηχανιών, όπως η αεροπλοΐα, είναι ένα από τα πιο σκοτεινά σημεία της σύγχρονης πολιτικής και οικονομικής πραγματικότητας.
Ενώ ο απλός πολίτης πληρώνει βαρύτατους φόρους στα καύσιμα του αυτοκινήτου του, το καύσιμο των αεροπλάνων (κηροζίνη) παραμένει διεθνώς αφορολόγητο για τις διεθνείς πτήσεις, βάσει μιας παλιάς συνθήκης του 1944 (Συνθήκη του Σικάγου). Αυτό θεωρείται από πολλούς ως μια έμμεση, σκανδαλώδης επιδότηση προς τις αεροπορικές εταιρείες, η οποία κρατά τις τιμές των εισιτηρίων τεχνητά χαμηλές, διογκώνοντας τον αριθμό των πτήσεων.
Πολλοί επιστήμονες και περιβαλλοντικές οργανώσεις υποστηρίζουν ότι μέτρα όπως το «Σύστημα Εμπορίας Εκπομπών» απλώς επιτρέπουν στις πλούσιες εταιρείες να «αγοράζουν το δικαίωμα να ρυπαίνουν». Αντί να μειώσουν τις πτήσεις, οι εταιρείες μετακυλίουν το κόστος των ρύπων στην τιμή του εισιτηρίου, συνεχίζοντας να επιβαρύνουν την ατμόσφαιρα και την υγεία των κατοίκων γύρω από τα αεροδρόμια.
Για χώρες όπως η Ελλάδα, η Ισπανία ή η Ιταλία, μια οριζόντια μείωση των πτήσεων θα σήμαινε άμεση οικονομική κατάρρευση, καθώς ο τουρισμός στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στις αερομεταφορές. Οι κυβερνήσεις, λοιπόν, επιλέγουν να ισορροπήσουν σε τεντωμένο σκοινί, προτιμώντας τη σταδιακή (και συχνά απελπιστικά αργή) εισαγωγή πιο καθαρών τεχνολογιών, αντί για ριζικές απαγορεύσεις που θα έθιγαν τις θέσεις εργασίας και την οικονομική ανάπτυξη.
Σε αυτή την «οικονομική δημοκρατία», η μόνη πραγματική πίεση που λειτουργεί προέρχεται από τα κινήματα των ίδιων των πολιτών. Οι οργανωμένες προσφυγές κατοίκων στα δικαστήρια (όπως έγινε στο Άμστερνταμ, όπου οι κάτοικοι ανάγκασαν δικαστικά το κράτος να βάλει πλαφόν στις πτήσεις του αεροδρομίου Σίπολ) δείχνουν ότι η δικαιοσύνη και η πίεση της κοινής γνώμης είναι τα μόνα εργαλεία που αναγκάζουν τις κυβερνήσεις να πάρουν το πρόβλημα στα σοβαρά.
Τε.νόη
