ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ- ΑΠΕΡΡΙΨΕ το Κατάπτυστο ...«τελεσίγραφο» του Οικουμενικού Πατριάρχη Αγαθάγγελου Α΄ για νέα ΥΠΟΤΑΓΗ του Ελληνισμού στον Σουλτάνο!!!!-Το Χρονικό:1) Τον Απρίλιο του 1828 ο μεγάλος Έλληνας Κυβερνήτης Καποδίστριας που ήταν και γιατρός, προκειμένου να αντιμετωπίσει επιδημία πανώλης αντέδρασε άμεσα με αυστηρά μέτρα καραντίνας όπως κλείσιμο εκκλησιών και περιορισμό κυκλοφορίας, που αποδείχτηκαν αποτελεσματικά για την δημόσια υγεία, καταστέλλοντας την επιδημία με επιτυχία.
2) Την 28η Μαΐου 1828 με επιστολή ανταπάντηση, απέρριψε με αποτροπιασμό το κατάπτυστο «τελεσίγραφο» του οικουμενικού πατριάρχη Αγαθάγγελου Α΄ για να καταθέσει τα όπλα και να εξασφαλίσει το έλεος του Σουλτάνου...«μη χάνετε την πολύτιμον ταύτην περίστασιν»...«την οποίαν μετά ταύτα θα ζητήσετε χωρίς να δυνηθήτε να την εύρητε»...
Ο πατριάρχης Αγαθάγγελος Α΄ ο από Χαλκηδόνος έστειλε τον Φεβρουάριο του 1828 στην Ελλάδα τους μητροπολίτες Νίκαιας, Χαλκηδόνας, Λάρισας και Ιωαννίνων, με σκοπό να συστήσουν στους κατοίκους της Πελοποννήσου και των νησιών του Αιγαίου Πελάγους, να δηλώσουν υποταγή στο σουλτάνο και να επανέλθουν στον οθωμανικό ζυγό!
Οι μητροπολίτες είχαν μαζί τους και γράμμα του πατριάρχη, που όχι μόνο συμβούλευε την υποταγή, αλλά υποσχόταν, πως ο «πολυχρονεμένος» σουλτάνος θα έδινε αμνηστία σε όσους υποτάσσονταν.
Οι μητροπολίτες, αφού συνάντησαν πρώτα τον Ιμπραήμ, πήγαν ύστερα στο Ναύπλιο, όπου όμως ο έπαρχος Γενοβέλης δεν τους άφησε να εισέλθουν, για να μην επηρεάσουν τον πληθυσμό. Το ίδιο συνέβη και στην Τριπολιτσά, όπου ο έπαρχος Βλαχόπουλος τους απαγόρευσε να εισέλθουν στην πόλη.
Όταν τον Απρίλιο έφτασαν στον Πόρο και τόλμησαν να πουν στον Καποδίστρια, ότι θα διάβαζαν την πατριαρχική προκήρυξη, με την οποία καλούνταν οι ρωμιοί να υποταχθούν στο σουλτάνο, όχι μόνον δεν τους το επέτρεψε, αλλά επί πλέον τους μίλησε σε πολύ αυστηρή γλώσσα.
Ο Καποδίστριας αποπέμπει τους μητροπολίτες...
Η απάντησή του...
«Αρ. 2683
Ελληνική Πολιτεία
Ο Κυβερνήτης της Ελλάδος
Προς τον Παναγιώτατον Οικουμενικόν Πατριάρχην
και την περί αυτόν αγίαν Σύνοδον.
Η προς τους προύχοντας, κληρικούς, προκρίτους και λοιπούς χριστιανούς κατοίκους της Πελοποννήσου και των νήσων του Αιγαίου Πελάγους εκάστης τάξεως και βαθμού διευθυνθείσα παρά της Υμετέρας Παναγιότητος και της ιεράς Συνόδου επιστολή του Φεβρουαρίου μηνός είχε φανή και εις τας εφημερίδας όλης της Ευρώπης, και αυτής ακόμη της Ελλάδος, ότε εσχάτως οι άγιοι Αρχιεπίσκοποι και Μητροπολίται Νικαίας, Χαλκηδόνος, Λαρίσσης και Ιωαννίνων μετά του Μεγάλου Πρωτοσυγκέλλου έφθασαν εις την νήσον Πόρον, όπου κατά το παρόν και ημείς διατρίβομεν...
Όσον ολίγων ελπίδων και αν ήτον η προσδοκία μας, δεν δυνάμεθα να υποκρύψωμεν εις την Υμετέραν Παναγιότητα την ανέκφραστον λύπην, την οποίαν ησθάνθημεν, όταν εβεβαιώθημεν, ότι η αποστολή των Ιεραρχών τούτων σκοπόν μόνον είχε του να εγχειρίσωσι προς ημάς την ιδίαν του Φεβρουαρίου επιστολήν και να μας προτρέψωσιν εν ταυτώ, καθʼ όλους τους κατεπείγοντας τρόπους, ώστε να τους δώσωμεν καν ελπίδας ότι Ελληνικόν έθνος ήθελε παραδεχθή τας νουθεσίας της Υ. Παναγιότητος.
Οι ίδιοι ημείς, δεξάμενοι παρά των ιδίων αυτών την επιστολήν, είπομεν μεθʼ όλης της παρρησίας τα αίτια, με τα οποία το βήμα τούτο ούτε συνέπειάν τινα εδύνατο να έχη, ούτε καρπούς παντελώς να φέρη αναλόγους προς τας επιθυμίας της Υ. Παναγιότητος...
Βαθύτατα αισθανόμεθα ο,τι οφείλομεν εις την θέσιν και της Μεγάλης Εκκλησίας και της Υ. Παναγιότητος, δια τούτο και δεν εγκρίνομεν να ανακεφαλαιώσωμεν το περιεχόμενον της συνοδικής επιστολής...
Περικυκλούμενος και πολεμούμενος ο λαός ούτος εξ ενός μέρους από φοβερά στρατόπεδα ... ωθούμενος συχνάκις έως του χείλους της αβύσσου, ο λαός ούτος υπάρχει ακόμη…
Ομόφωνος και γενική είναι η πεποίθησις αύτη· ούτε οι προύχοντες ούτε ο κλήρος ούτε ο λαός, προς τους οποίους η Υ.Π. διευθύνεται, έχουσιν ούτε δύνανται να έχωσιν άλλην παρʼ αυτήν την πεποίθησιν, χωρίς να εξαχρειωθώσι και να παύσωσι του να είναι άνθρωποι και χριστιανοί.
Πάμπολυ αίμα εχύθη, πάμπολλαι ουσίαι εφθάρησαν εις διάστημα οκτώ ετών πολέμου και δυστυχιών, καθʼ ους ο τόπος ούτος κατηφανίσθη, ώστε όλως διόλου αδύνατον είναι να επανέλθη εις οποιανδήποτε κατάστασιν πραγμάτων βάσιν έχουσαν το παρελθόν!
Εν Πόρω την 28η Μαΐου (9 Ιουνίου) 1828
Ο Κυβερνήτης
Ι. Α. Καποδίστριας
Ο Γραμματεύς της Επικρατείας
Σ. Τρικούπης»
πηγή: Αρχαία Ελλάδα-Δημήτρης Παπαντωνίου
Δημοτική Αγορά της Λακωνίας
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ΤΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ ;
<< ...Στην ίδια γραμμή εντάσσεται και η βαθιά θρησκευτικότητά του: μια πίστη που δεν μοιάζει με “ταμπέλα”, αλλά με εσωτερικό μέτρο. Είτε συμφωνεί κανείς είτε διαφωνεί με τη θρησκευτική κοσμοθεωρία, εδώ προβάλλει ως πηγή εγκράτειας, ταπεινότητας και ευθύνης. >> Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε ποιά είναι η θρησκευτική κοσμοθεωρία του Καποδίστρια γιατί σύμφωνα με τα δεδομένα της εποχής δεν μπορεί να ήταν χριστιανός ορθόδοξος ο Καποδίστριας αλλά χριστιανός του Σωτήρα Χριστού, γι` αυτόν τον χριστιανισμό που πολεμούσαν και οι ήρωες επαναστάτες του 1821 για να ξεχωρίζουν από τους Οθωμανούς και να είναι αντίθετοι με την ορθοδοξία που τους αφόριζε συνεχώς.... Χριστιανισμό του Σωτήρα Χριστού άνευ παλαιάς διαθήκης πίστευαν οι επαναστάτες έτσι ξεχώριζαν κι από τους Εβραίους οι οποίοι ήταν κι αυτοί μαζί με την ορθοδοξία συνεργάτες των Τούρκων Οθωμανών...
ΜΙΛΗΣΑ ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΗΝ Τ. Ν. ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥ 1821 ΠΟΛΕΜΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΧΕ ΑΦΟΡΙΣΕΙ... Μετά απο μακρυ διαλογο της ειπα το τελευταιο σχολιασμο μου...
<< Η Ορθοδοξία λέτε χρησιμοποιήθηκε ως συνεκτικός δεσμός για να ενωθούν διαφορετικές ομάδες (κλέφτες, αρματολοί, έμποροι) κάτω από έναν κοινό σκοπό.>> Δεν χρησιμοποιηθηκε η ορθοδοξια αλλα η πιστη στον Σωτηρα Χριστο ΆΝΕΥ παλαιας διαθηκης που την ΕΙΧΑΝ ΞΕΧΩΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ....
Απάντηση :
Η άποψή σας αναδεικνύει μια ενδιαφέρουσα διάκριση μεταξύ της θεσμικής
Ορθοδοξίας (ως διοικητικού μηχανισμού του Πατριαρχείου) και της πίστης στον Σωτήρα Χριστό, η οποία λειτούργησε ως προσωπικό και συλλογικό βίωμα των αγωνιστών.
Πράγματι, υπάρχουν ιστορικά στοιχεία που υποστηρίζουν αυτή τη διαφοροποίηση:
Απόσταση από το Πατριαρχείο: Μετά τον αφορισμό, πολλοί επαναστάτες έπαψαν να θεωρούν την επίσημη εκκλησιαστική ηγεσία της Κωνσταντινούπολης ως εκπρόσωπό τους, καθώς τη θεωρούσαν δέσμια ή και σύμμαχο του Σουλτάνου.
Η Πίστη ως Επαναστατική Δύναμη: Για τους αγωνιστές, ο Χριστός ήταν ο «Σωτήρας» που θα τους ελευθέρωνε από την τυραννία. Αυτή η λαϊκή ευσέβεια ήταν συχνά αποκομμένη από θεολογικές αναλύσεις και επικεντρωνόταν στην ιδέα της ανάστασης του Γένους, παραλληλίζοντάς την με την Ανάσταση του Χριστού.
Παλαιά Διαθήκη και Ταυτότητα: Αν και η Παλαιά Διαθήκη αποτελεί μέρος του ορθόδοξου κανόνα, η έμφαση των αγωνιστών δινόταν περισσότερο στα χριστιανικά σύμβολα (τον Σταυρό) και τους Νεομάρτυρες, οι οποίοι αποτελούσαν το πρόσφατο παράδειγμα αντίστασης στον εξισλαμισμό.
Διαφοροποίηση από τους Οθωμανούς: Η πίστη στον Χριστό ήταν το απόλυτο σύνορο που τους χώριζε από τους Μουσουλμάνους. Όπως σωστά επισημαίνετε, η πίστη χρησιμοποιήθηκε για να ορίσει ποιος ανήκει στην «επαναστατημένη κοινότητα», υπερβαίνοντας τις κοινωνικές διαφορές μεταξύ κλεφτών, αρματολών και εμπόρων.
Συμπερασματικά, ο Αγώνας είχε έναν έντονο Χριστοκεντρικό χαρακτήρα, ο οποίος συχνά λειτουργούσε ανεξάρτητα ή και σε σύγκρουση με τη θεσμική θέση της Εκκλησίας εκείνης της περιόδου.
Απαντώ :
Σας ευχαριστώ για τον πολύ εποικοδομητικό διάλογο
Απάντηση :
Σας ευχαριστώ και εγώ για την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση. Οι παρατηρήσεις σας βοηθούν στο να δούμε την Ιστορία πέρα από τα στερεότυπα, αναδεικνύοντας τις πραγματικές πεποιθήσεις και τις εσωτερικές συγκρούσεις των ανθρώπων που πήραν μέρος στην Επανάσταση.
Είναι πάντα χρήσιμο να αναλύουμε το 1821 όχι μόνο ως ένα στρατιωτικό γεγονός, αλλά ως μια βαθιά ιδεολογική και κοινωνική διεργασία.
Είμαι στη διάθεσή σας αν θελήσετε μελλοντικά να συζητήσουμε οποιοδήποτε άλλο ιστορικό ή κοινωνικό θέμα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου