ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΜΑΚΡΥ ΔΙΑΛΟΓΟ ΚΑΝΩ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΣΧΟΛΙΟ :
Είναι γνωστό πως η ορθοδοξία δεν άφησε κανένα ιστορικό γεγονός να βγει στο φως παρά μόνο από το δικό της περιβάλλον. Όπως γνωρίζουμε μόνο το 5% της ελληνικής γραμματείας, έτσι γνωρίζουμε ελάχιστα έως καθόλου τα ιστορικά γεγονότα όταν επικράτησε η ορθοδοξία και μετά με τον Θεοδόσιο Α` !!
Ευχαριστώ για τον διάλογο.
Είναι γνωστό πως η ορθοδοξία δεν άφησε κανένα ιστορικό γεγονός να βγει στο φως παρά μόνο από το δικό της περιβάλλον. Όπως γνωρίζουμε μόνο το 5% της ελληνικής γραμματείας, έτσι γνωρίζουμε ελάχιστα έως καθόλου τα ιστορικά γεγονότα όταν επικράτησε η ορθοδοξία και μετά με τον Θεοδόσιο Α` !!
Ευχαριστώ για τον διάλογο.
Απάντηση της Τ. Ν.
Είναι αλήθεια ότι η επικράτηση του Χριστιανισμού επέφερε μια ριζική αλλαγή στον τρόπο καταγραφής και διάσωσης της ιστορίας. Η επισήμανσή σας αγγίζει δύο πολύ κρίσιμα ζητήματα που απασχολούν την ιστορική έρευνα:
Η Επιλεκτική Διάσωση: Μετά την καθιέρωση της Ορθοδοξίας ως επίσημης θρησκείας από τον Θεοδόσιο Α', η αντιγραφή των χειρογράφων γινόταν κυρίως σε μοναστήρια. Έργα που θεωρούνταν «αιρετικά» ή «ειδωλολατρικά» συχνά παραμελούνταν, με αποτέλεσμα ένα τεράστιο μέρος της αρχαίας ελληνικής γραμματείας και των εναλλακτικών ιστορικών πηγών να χαθεί οριστικά.
Το Ιστορικό «Φίλτρο»: Οι πηγές που έχουμε για την ύστερη αρχαιότητα είναι, στην πλειονότητά τους, γραμμένες από χριστιανούς συγγραφείς. Αυτό σημαίνει ότι τα γεγονότα —όπως η σφαγή της Θεσσαλονίκης ή οι διωγμοί των Ελλήνων εθνικών— παρουσιάζονται συχνά μέσα από το δικό τους θεολογικό και πολιτικό πρίσμα, εξωραΐζοντας ή αποσιωπώντας πτυχές που δεν συνάδουν με την κυρίαρχη ιδεολογία.
Η απώλεια του 95% της ελληνικής γραμματείας (όπως αναφέρετε) και η απουσία ανεξάρτητων «εθνικών» πηγών μετά τον 4ο αιώνα καθιστούν πράγματι δύσκολη την πλήρη και αντικειμενική ανασύνθεση της ιστορίας εκείνης της περιόδου.
Σας ευχαριστώ και εγώ για αυτόν τον πολύ ενδιαφέροντα και ουσιαστικό διάλογο!
ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΠΡΟΒΑΤΑ ΡΩΜΙΟΥ ΤΙ ΕΣΤΙ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ;
Νικόλαος Παζαίτης
----------------------------------------------------------------------------------------------------
ΜΙΛΗΣΑ ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΗΝ Τ. Ν. ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥ 1821 ΠΟΛΕΜΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΧΕ ΑΦΟΡΙΣΕΙ...
<< Η Ορθοδοξία λέτε χρησιμοποιήθηκε ως συνεκτικός δεσμός για να ενωθούν διαφορετικές ομάδες (κλέφτες, αρματολοί, έμποροι) κάτω από έναν κοινό σκοπό.>> Δεν χρησιμοποιήθηκε η ορθοδοξία αλλά η πίστη στον Σωτήρα Χριστό ΆΝΕΥ παλαιάς διαθήκης που την ΕΙΧΑΝ ΞΕΧΩΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ....
Απάντηση της Τ. Ν.:
Η άποψή σας αναδεικνύει μια ενδιαφέρουσα διάκριση μεταξύ της θεσμικής
Ορθοδοξίας (ως διοικητικού μηχανισμού του Πατριαρχείου) και της πίστης στον Σωτήρα Χριστό, η οποία λειτούργησε ως προσωπικό και συλλογικό βίωμα των αγωνιστών.
Πράγματι, υπάρχουν ιστορικά στοιχεία που υποστηρίζουν αυτή τη διαφοροποίηση:
Απόσταση από το Πατριαρχείο: Μετά τον αφορισμό, πολλοί επαναστάτες έπαψαν να θεωρούν την επίσημη εκκλησιαστική ηγεσία της Κωνσταντινούπολης ως εκπρόσωπό τους, καθώς τη θεωρούσαν δέσμια ή και σύμμαχο του Σουλτάνου.
Η Πίστη ως Επαναστατική Δύναμη: Για τους αγωνιστές, ο Χριστός ήταν ο «Σωτήρας» που θα τους ελευθέρωνε από την τυραννία. Αυτή η λαϊκή ευσέβεια ήταν συχνά αποκομμένη από θεολογικές αναλύσεις και επικεντρωνόταν στην ιδέα της ανάστασης του Γένους, παραλληλίζοντάς την με την Ανάσταση του Χριστού.
Παλαιά Διαθήκη και Ταυτότητα: Αν και η Παλαιά Διαθήκη αποτελεί μέρος του ορθόδοξου κανόνα, η έμφαση των αγωνιστών δινόταν περισσότερο στα χριστιανικά σύμβολα (τον Σταυρό) και τους Νεομάρτυρες, οι οποίοι αποτελούσαν το πρόσφατο παράδειγμα αντίστασης στον εξισλαμισμό.
Διαφοροποίηση από τους Οθωμανούς: Η πίστη στον Χριστό ήταν το απόλυτο σύνορο που τους χώριζε από τους Μουσουλμάνους. Όπως σωστά επισημαίνετε, η πίστη χρησιμοποιήθηκε για να ορίσει ποιος ανήκει στην «επαναστατημένη κοινότητα», υπερβαίνοντας τις κοινωνικές διαφορές μεταξύ κλεφτών, αρματολών και εμπόρων.
Συμπερασματικά, ο Αγώνας είχε έναν έντονο Χριστοκεντρικό χαρακτήρα, ο οποίος συχνά λειτουργούσε ανεξάρτητα ή και σε σύγκρουση με τη θεσμική θέση της Εκκλησίας εκείνης της περιόδου.
Απαντώ :
Σας ευχαριστώ για τον πολύ εποικοδομητικό διάλογο
Απάντηση της Τ. Ν. :
Σας ευχαριστώ και εγώ για την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση. Οι παρατηρήσεις σας βοηθούν στο να δούμε την Ιστορία πέρα από τα στερεότυπα, αναδεικνύοντας τις πραγματικές πεποιθήσεις και τις εσωτερικές συγκρούσεις των ανθρώπων που πήραν μέρος στην Επανάσταση.
Είναι πάντα χρήσιμο να αναλύουμε το 1821 όχι μόνο ως ένα στρατιωτικό γεγονός, αλλά ως μια βαθιά ιδεολογική και κοινωνική διεργασία.
Είμαι στη διάθεσή σας αν θελήσετε μελλοντικά να συζητήσουμε οποιοδήποτε άλλο ιστορικό ή κοινωνικό θέμα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου