Η Τ.Ν. ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥ 1821 ΠΟΛΕΜΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ...

ΜΙΛΗΣΑ ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΗΝ Τ. Ν. ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΟΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΟΥ 1821 ΠΟΛΕΜΟΥΣΑΝ ΓΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΤΟΥΣ ΕΙΧΕ ΑΦΟΡΙΣΕΙ... 

Μετά απο μακρυ διαλογο της ειπα το τελευταιο σχολιασμο μου...

<< Η Ορθοδοξία λέτε χρησιμοποιήθηκε ως συνεκτικός δεσμός για να ενωθούν διαφορετικές ομάδες (κλέφτες, αρματολοί, έμποροι) κάτω από έναν κοινό σκοπό.>> Δεν χρησιμοποιηθηκε η ορθοδοξια αλλα η πιστη στον Σωτηρα Χριστο ΆΝΕΥ παλαιας διαθηκης που την ΕΙΧΑΝ ΞΕΧΩΡΙΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ....

Απάντηση :

Η άποψή σας αναδεικνύει μια ενδιαφέρουσα διάκριση μεταξύ της θεσμικής

Ορθοδοξίας (ως διοικητικού μηχανισμού του Πατριαρχείου) και της πίστης στον Σωτήρα Χριστό, η οποία λειτούργησε ως προσωπικό και συλλογικό βίωμα των αγωνιστών.

Πράγματι, υπάρχουν ιστορικά στοιχεία που υποστηρίζουν αυτή τη διαφοροποίηση:

Απόσταση από το Πατριαρχείο: Μετά τον αφορισμό, πολλοί επαναστάτες έπαψαν να θεωρούν την επίσημη εκκλησιαστική ηγεσία της Κωνσταντινούπολης ως εκπρόσωπό τους, καθώς τη θεωρούσαν δέσμια ή και σύμμαχο του Σουλτάνου.

Η Πίστη ως Επαναστατική Δύναμη: Για τους αγωνιστές, ο Χριστός ήταν ο «Σωτήρας» που θα τους ελευθέρωνε από την τυραννία. Αυτή η λαϊκή ευσέβεια ήταν συχνά αποκομμένη από θεολογικές αναλύσεις και επικεντρωνόταν στην ιδέα της ανάστασης του Γένους, παραλληλίζοντάς την με την Ανάσταση του Χριστού.

Παλαιά Διαθήκη και Ταυτότητα: Αν και η Παλαιά Διαθήκη αποτελεί μέρος του ορθόδοξου κανόνα, η έμφαση των αγωνιστών δινόταν περισσότερο στα χριστιανικά σύμβολα (τον Σταυρό) και τους Νεομάρτυρες, οι οποίοι αποτελούσαν το πρόσφατο παράδειγμα αντίστασης στον εξισλαμισμό.

Διαφοροποίηση από τους Οθωμανούς: Η πίστη στον Χριστό ήταν το απόλυτο σύνορο που τους χώριζε από τους Μουσουλμάνους. Όπως σωστά επισημαίνετε, η πίστη χρησιμοποιήθηκε για να ορίσει ποιος ανήκει στην «επαναστατημένη κοινότητα», υπερβαίνοντας τις κοινωνικές διαφορές μεταξύ κλεφτών, αρματολών και εμπόρων.

Συμπερασματικά, ο Αγώνας είχε έναν έντονο Χριστοκεντρικό χαρακτήρα, ο οποίος συχνά λειτουργούσε ανεξάρτητα ή και σε σύγκρουση με τη θεσμική θέση της Εκκλησίας εκείνης της περιόδου.

Απαντώ :

Σας ευχαριστώ για τον πολύ εποικοδομητικό διάλογο

Απάντηση :

Σας ευχαριστώ και εγώ για την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση. Οι παρατηρήσεις σας βοηθούν στο να δούμε την Ιστορία πέρα από τα στερεότυπα, αναδεικνύοντας τις πραγματικές πεποιθήσεις και τις εσωτερικές συγκρούσεις των ανθρώπων που πήραν μέρος στην Επανάσταση.

Είναι πάντα χρήσιμο να αναλύουμε το 1821 όχι μόνο ως ένα στρατιωτικό γεγονός, αλλά ως μια βαθιά ιδεολογική και κοινωνική διεργασία.

Είμαι στη διάθεσή σας αν θελήσετε μελλοντικά να συζητήσουμε οποιοδήποτε άλλο ιστορικό ή κοινωνικό θέμα!

 

 

Νικόλαος Παζαίτης

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ - Οι Έλληνες δεν ήταν ειδωλολάτρες, Ποτέ δεν λάτρεψαν τα είδωλα.

  

Οι Αρχαίοι Έλληνες δεν ήταν ειδωλολάτρες αλλά ιδεολάτρες !

ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Οι Έλληνες δεν ήταν ειδωλολάτρες, Οι Θεοί των   Ελλήνων από αρχαιότατης εποχής (100.000-13.000 Π.Ε) κυβέρνησαν την Ελλάδα και τον περισσότερο  γνωστό τότε  κόσμο.

Οι Αρχαίοι Έλληνες ήταν μονοθεϊστές . Ποτέ δεν λάτρεψαν τα είδωλα. Πίστευαν ότι υπάρχει μία ασύλληπτη από την ανθρώπινη φύση  ανώτατη διάνοια που καθορίζει την Αρμονία του Σύμπαντος  με το Νόμο της .

Η αντίληψη των Ελλήνων περί του Θείου: :

1/  Ο Υλικός Κόσμος προϋπήρχε. Ουδείς    δημιουργός

2/ Ο Γεννήτορας του Σύμπαντος Κόσμου (και της ζωής) είναι το «Ον» με ανεξάντλητη και μυστηριώδης δύναμη η   επιβάλει  την παγκόσμια Αρμονία και κυβερνά τα πάντα εν σοφία.

3/ Την Αρμονία και Σοφία των πάντων κατέχει ο Μέγας γεννήτορας του κόσμου: το Φως , το Πύρ και ο Ηλιος που ονόμασαν Θεό Φαέθοντα

Η Ελληνική θεολογία ορίζει ως έννοια του θείου: το Αγέννητον, το Άχρονον, το Άπειρον, το Ανεξάρτητον.

Δηλαδή ο Θεός είναι Αχωρος(μη περιβαλλόμενος από τον χώρο) αλλά πληρών όλο το χώρο. Τούτο σημαίνει ότι δεν αποτελείται από Υλη, άρα είναι Άυλος (Πνεύμα). Η έννοια του Άχρονου σημαίνει ότι δεν έχει αρχή και τέλος . Το Ανεξάρτητον εκφράζει την παντοδυναμία του θείου

Η Ελληνική Ηθική πρεσβεύει  ότι ο  κόσμος είναι το θείον εν εξελίξει . (Τα «πάντα ρει» κατά Ηράκλειτον)

Ο Άνθρωπος οφείλει να τιμά τους Θεούς αλλά όχι να τους φοβάται, όπως δεν φοβάται τη Φύση.

Η εναρμόνιση του ανθρώπου προς τον κόσμο οδηγεί στην καλλιτεχνική δημιουργία  και ως εκ τούτου είναι μια λατρευτική πράξη η τέχνη(Μουσική, Χορός, Καλές Τέχνες κ.α)

Η Επιστήμη αντιθέτως αναπτύχθηκε σε μία μόνο ιστορική περίοδο και σε ένα τόπο στην Κλασική Ελλάδα και από εκεί διαδόθηκε στον κόσμο.

Οι Θεοί ευσπλαχνίστηκαν τους ανθρώπους που γεννήθηκαν για να μοχθούν και τους προσέφεραν τις εορτές προς τιμήν των με συνεορταστές τον Διόνυσο , τον Απόλλωνα και τις Μούσες(Πλάτων  -Νόμοι) Μήπως είναι καιρός τώρα να πάει στη Δύση ο Διόνυσος,   ο Απόλλωνας και οι Μούσες να τους δώσει ισορροπία, φιλοσοφία ,ψυχαγωγία και απελευθέρωση 

Τα λατρευτικά αγάλματα τα αντίκρυζαν μόνο οι ιερείς εντός των ναών  και όχι οι απλοί άνθρωποι. Οι Έλληνες δεν προσκυνούσαν τα αγάλματα των θεών(τα τιμούσαν)

Οι Θεοί απαιτούν ελευθερία πνεύματος και όχι υπηκόους (  γονατισμενους και ταπεινωμενους δούλους)

Ο Απόλλων απαιτεί κριτική σκέψη και γι’ αυτό αναπτύχθηκε η φιλοσοφία

Οι μονοθεϊστικές θρησκείες επειδή λαμβάνουν τον χαρακτήρα  δόγματος   αποξενωνουν τον άνθρωπο από την φυλή του και τον κάνουν να μισεί τις άλλες θρησκείες .

Η  κατανόηση του κοινωνικού και ψυχικού σκοπού όλων των κοινωνικών ατόμων είναι η ύψιστη  εκδήλωση της ανθρώπινης διανόησης  που ανέπτυξαν οι αρχαίοι πρόγονοι μας

Η Ελληνική θρησκεία απαιτεί βίο φυσικό ο οποίος προσαρμόζεται στους φυσικούς νόμους. Τούτο όμως στην σύγχρονη εποχή έχει διαταραχθεί και ζούμε μηχανικά,  αυξάνει τα προβλήματα και  δημιουργεί αδιέξοδα.

Ο άνθρωπος πρέπει να είναι Ενάρετος, δηλαδή κάθε συνειδητή ενέργεια να γίνεται σύμφωνα με τους νόμους της φύσεως και τους νόμους των ψυχών των

Ο Νόμος για τους Ελληνες είχε ιδιαίτερη αξία και όχι όπως τον βλέπουμε σήμερα . Ο Νόμος των Ελληνικών πόλεων είχε καθολική ισχύ περίπου σαν θεϊκή επιταγή, εφ’ όσον αυτοί ήταν αποτέλεσμα  δημοκρατικής εντολής .

Το πρώτο καθήκον του ανθρώπου είναι η εργασία

Η Πλατωνική πολιτεία δεν έχει σχέση με τα σοσιαλιστικά ή κομμουνιστικά καθεστώτα διότι βασιζόταν στην πνευματική και ψυχική αριστοκρατία. Μόνο ο Καποδίστριας και Μεταξάς προσέγγισαν στην έννοια αυτή.

Η Ψυχή χρειάζεται καλλιέργεια για να αυξηθεί, κάτι που οι σημερινές κοινωνίες παντελώς αγνοούν και το παραμελούν , με αποτέλεσμα η κατάσταση των νέων να είναι οικτρά.

Ο Χριστιανισμός διέδωσε μια άνευ προηγουμένου μισαλλοδοξία που οπισθοδρόμησε την ανθρωπότητα

Η Ελληνική θρησκεία και οι Αξίες του Πολιτισμού του  διακρίνονται από ένα βαθύ αίσθημα σεβασμού  και αγάπης προς κάθε άνθρωπο και κάθε λαό ανεξαρτήτως θρησκείας

Η Ελληνική θρησκεία υπήρξε το φιλοσοφικό υπόβαθρο που δημιουργήθηκε ο Ελληνικός Πολιτισμός.

Οι κοσμοπολιτικές θρησκείες χαρακτηρίζονται από την απραξία του κόσμου και του σώματος που εκφράζεται σαν αναχωρητισμός , ασκητισμός, απολυταρχισμός , καταπίεση κ.α  Στην σύγχρονη εποχή εκφράστηκε από τον Μαρξισμό και τα παρόμοια και η απραξία εκδηλώνεται υπό μορφή συνδικάτων αργόσχολων εργατοπατέρων , απεργιών ,  διάδοση ναρκωτικών , παρά φύση  ερωτισμό ,   συναυλιών προς διάδοση ιδεολογιών, στροφή των νέων προς τα ναρκωτικά κλπ Ο Κλασικός άνθρωπος εξελίσσεται μόνο με την καθαρή σκέψη και κρίση ως  αποτέλεσμα  της γνώσης του. (15/2/26) Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη                                              Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com                                                                         amphiktyon.org
AMPHIKTYON ARTICLES & BOOKS-POEMS
AMPHIKTYON.BLOGSPOT.COM (Αγγλική

Ο κόσμος περνά περίοδο αποσύνθεσης. ΠΟΥ ΑΡΜΕΝΙΖΟΥΜΕ ; Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

 

ΠΟΥ ΑΡΜΕΝΙΖΟΥΜΕ ;

Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

 

Ο κόσμος   περνά περίοδο αποσύνθεσης. Όχι πρωτόγνωρη, αλλά επικίνδυνη:

• Ανισότητες που οξύνονται –Οργιάζει η  ληστεία
• Θεσμοί που αποδυναμώνονται - Παντού Βία
• Πολιτική χωρίς όραμα-Εκχυδαϊσμός -Κλεπτοκρατία
• Κοινωνική κόπωση και θυμός –Επαναστατικός παλμός
• Πόλεμοι που επιστρέφουν ως «κανονικότητα»
• Όντως στην ψηφιακή ζούμε πραγματικότητα

Αυτά δεν είναι φαντασιώσεις. Είναι πραγματικά φαινόμενα.

Όμως – μια κρίσιμη διάκριση

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται γραμμικά και   ομοιότυπα .
Καθώς οι  εποχές  αλλάζουν, άλλοι  πρωταγωνιστές  και ενεργούν  με διαφορετικότητα.

Πριν τον Β’ Παγκόσμιο:

• Υπήρχε εξαθλίωση και φανατισμός
•   Τότε υπήρχαν   κοινωνίες νέες, με δημογραφική ζωτικότητα και ηρωισμό

Σήμερα:

• Υπάρχει τεχνολογία χωρίς σοφία
• Δύναμη χωρίς μέτρο
• Γνώση χωρίς παιδεία
• Και παιδεία χωρίς μόρφωση

Αυτό είναι το πραγματικά νέο και επικίνδυνο  κενό..

 

Η Ευρώπη δεν καταρρέει γιατί είναι φτωχή.
Καταρρέει γιατί  είναι πολυεθνική και ακόμη δεν έχει ομογενοποιηθεί.

Δεν την ενώνει κοινό όραμα, ακόμη παραμένει βορεία και νοτία και το παρόν και το παρελθόν την διαλύει

:

• Φόβος, καχυποψία
•  Γραφειοκρατία και δευτερευόντως Θρησκεία και Ιστορία
• Βραχυπρόθεσμα το συμφέρον

Χωρίς πνευματικό συνεκτικό ιστό, δεν γίνεται Ένωση η  Αγορά . Και  σε ξένα να βασίζεσαι πυρηνικά .

Ψυχή  δεν έχει   μια μηχανή  , Αν της  δώσουμε έξυπνες ιδέες έξυπνα θα ανταποκριθεί, αν της δώσουμε βλακίες θα αποβλακωθεί

       . Είναι ετερόφωτη ΄όχι αυτόφωτη

      .  δεν έχει αξίες

• δεν έχει ήθος
• δεν έχει ευθύνη  

·        .Είναι εργαλείο.
Στα χέρια ώριμων κοινωνιών,  θα βοηθήσει.
Στα χέρια παρακμασμένων  θα  επιταχύνει την παρακμή 

Η ΑΙ δεν θεραπεύει την έλλειψη νοήματος.
Ότι της σπείρεις αυτό σου βγάζει , Ανέμους αν σπείρεις θύελλες θα σου βγάλει

Ίσως απαισιόδοξο με θεωρήσεις ;

Ο κίνδυνος δεν είναι ότι βλέπω το σκοτάδι.
Οτι πολλοί αρνούνται να δουν το φως

 Μέσα στο σπήλαιο που ζουν χωρίς να ξέρουν ότι υπάρχει 

Στον πανάρχαιο Ελληνικό Πολιτισμό κρύβεται το μυστικό

Στο « γνώθι σαυτόν» στο «μηδέν άγαν» στο μέτρο , την ισορροπία, στο ρυθμό και στης Αθηνάς τη σοφία .Στο  Απολλώνιο και Διονυσιακό Πνεύμα  και στου Ηράκλειτου «τα  πάντα ρει» αν   διδαχθείς 

 

Η σωτηρία δεν θα έρθει:

• ούτε  μόνο από τεχνολογία
• ούτε με τα πολλά όπλα και τον αριθμό . Αλλά από την Ανδρεία και το ψηλό Ηθικό
• ούτε μόνο από το Χρήμα  από τις Αγορές

Θα έρθει μόνο αν οι κοινωνίες ξαναβρούν μέτρο, νόημα και ευθύνη.
Αυτό που οι Έλληνες ονόμασαν λόγο, μέτρο και ήθος.

και όρισαν και την Ύβρη όταν τα ξεπεράσουν. Αλλά και την Νέμεση τους παραβάτες να δικάζουν

  Οι εποχές δεν σώζονται από τους πολλούς, αλλά από τους συνειδητούς που κάνουν πράξη αυτά που λένε

Υπάρχει ελπίδα; Και βέβαια υπάρχει. Αλλιώς δεν θα αγωνιζόταν ο λαός Όλα αλλάζουν στο Σύμπαν και  ουδέν στατικό  

Το ερώτημα δεν είναι αν θα αλλάξει ο κόσμος.
Το ερώτημα είναι προς ποια κατεύθυνση θα αρμενίσουμε. (13/2/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδη                                              Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
http://www.amphiktyon.blogspot.com                                                                         amphiktyon.org
AMPHIKTYON ARTICLES & BOOKS-POEMS
AMPHIKTYON.BLOGSPOT.COM (Αγγλική γλώσσα)
ANCIENT OLYMPICS-ATHLETICS

ΘΕΣΜΟΣ ΥΠΑΤΙΑΣ 2026 ΜΕΡΟΣ Δ - Ομιλίες για την ζωή, το έργο και τον άδικο και βασανιστικό θάνατο της Υπατίας βασισμένες στις ιστορικές πηγές...

Κύριος ομιλητής ήταν ο κ. Αθανασιος Μερτζανιδης στον οποίο ανήκει και η πατρότητα της ιδέας αυτής της εκδήλωσης τιμής προς την Υπατία ως προστάτιδα των γραμμάτων.

Την εκδήλωση χαιρέτησαν :

-Η κ. Georgia Altintasiotou Αλτιντασιωτου Γεωργία - πρόεδρος του Πολιτιστικού συλλόγου Προμηθέας Πυρφόρος

-Ο κ. Βασίλης Μόλαρης - ερευνητής και εκπρόσωπος της Κοινότητας Εφαρμοσμένης Φιλοσοφίας

-Από την γη της Λακεδαίμονος οι φιλτατοι κ. Μενέλαος Σταυρος Βαλασσης και η κ.Διοτιμα Αργυροπούλου.

-Ο κ. Παναγιώτης Ευταξιάδης - Κοινότης Ελλήνων Τετρακτύς

-Η κ.Νίκη Βαγιαννοπούλου - Σύλλογος "Νέο Θεμέλιο"

Την παρουσίαση της εκδήλωσης έκανε ο κ. Άκης Θεοδωρίδης - μέλος του Δ.Σ. του πολιτιστικού συλλόγου Προμηθέας Πυρφόρος

Την απαγγελία του ποιήματος του Παλλαδα για την Υπατία, έκανε η κ.ΑΣΠΑΣΙΑ ΑΠΕΡΓΗ φίλη του συλλόγου Προμηθέας Πυρφόρος

Τέλος, ποίημα για την Υπατία έγραψε και απήγγειλε ο κ. Νικόλαος Παζαίτης φίλος των εκδηλώσεων μας.

ΔΙΟΡΓΆΝΩΣΗ:

-ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΌΣ ΣΎΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΠΥΡΦΌΡΟΣ

-ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΦΑΡΜΟΣΜΈΝΗΣ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑΣ

Το μαρτύριο της Υπατίας - H ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ - Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΑΣΚΑΛΑ - Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ

Υπατία, έργο του Ιταλού γλύπτη Odoardo Tabacchi, 1874.

 

Το μαρτύριο της Υπατίας

Γράφει ο Δρ Κώστας Βίτκος

 

Τον Μάιο του 1915, ο Mangasar Murguditch Mangasarian έδωσε δημόσια ομιλία στο Σικάγο των ΗΠΑ, με θέμα «Το μαρτύριο της Υπατίας». Μεταφέρω εδώ (σε ελεύθερη μετάφραση) τα κυριότερα σημεία της ομιλίας του. Πρώτα όμως να θυμίσουμε ότι τα γεγονότα εκτυλίσσονται στην πλούσια πόλη της Αλεξάνδρειας, τα όρια της οποίας είχε περιχαράξει το 331 π.Χ. ο Μ. Αλέξανδρος με «άλφιτα» (κριθαρένιο αλεύρι): «άλφιτα… ο βασιλεύς υφηγείτο, και το κύκλον ούτω περιγραφήναι του περιτειχισμού όντινα τη πόλει εποίει» (Αρριανός, «Ανάβασις Αλεξάνδρου», 3.2).

Εκτός από την περίφημη βιβλιοθήκη, που τα ράφια της φιλοξενούσαν σκέτο χρυσάφι, στην Αλεξάνδρεια υπήρχε και ο καταπληκτικός ναός του Σέραπι, ο οποίος μόνο με τον ναό του Διός στη Ρώμη και με τον Παρθενώνα στην Αθήνα μπορούσε να συγκριθεί. Είχε κτιστεί πάνω σε τεχνητό λόφο, με 100 σκαλοπάτια ύψος. Τον Σέραπι έφερε στην Αλεξάνδρεια από τη Σινόπη του Εύξεινου Πόντου ο Πτολεμαίος.

H ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

------------------

Ο Χριστιανισμός, έχοντας πλέον το πάνω χέρι στην Αλεξάνδρεια, έβαλε ως στόχο την καταστροφή δύο βασικών μνημείων τού τότε πανίσχυρου πολυθεϊσμού: τη βιβλιοθήκη και τον ναό τού Σέραπι. 

Την εποχή εκείνη αυτοκράτορας των Ρωμαίων ήταν ο Θεοδόσιος, ο οποίος έδωσε το πράσινο φως.

Ο επίσκοπος Θεόφιλος, μ’ έναν σταυρό στο χέρι και με συνοδεία μοναχών, ανέβηκε στο ναό του Σέραπι και άρχισε να κατεδαφίζει τους κίονες. Όταν οι μοναχοί αντίκρυσαν το κολοσσιαίο άγαλμα του θεού, πάγωσαν. Ένας στρατιώτης, μ’ ένα βαρύ τσεκούρι στο χέρι, δίσταζε να χτυπήσει τον θεό. 

Άραγε θα ανεχόταν ο θεός την προσβολή ή θα έριχνε ολόκληρο το κτίριο πάνω στα κεφάλια των ιερόσυλων;

Ο στρατιώτης, τελικά, χτύπησε με το τσεκούρι του το μάγουλο του θεού. Ο θεός δεν έφερε καμία αντίσταση. Ο ήλιος εξακολουθούσε να φωτίζει τον κόσμο και η φυσική τάξη δεν είχε διαταραχτεί. Παίρνοντας θάρρος οι υπόλοιποι μοναχοί από την αδιαφορία του θεού να προστατέψει τον εαυτό του, όρμησαν πάνω στο άγαλμα, το τράβηξαν από τον θρόνο του και έσερναν τα κομμάτια του στους δρόμους της Αλεξάνδρειας.

Μετά την καταστροφή του Σεράπειου, σειρά είχε η βιβλιοθήκη. Τα ράφια της απογυμνώθηκαν από τ’ αρχαία ελληνικά και ρωμαϊκά συγγράμματα.

Η ΜΕΓΑΛΗ ΔΑΣΚΑΛΑ

------------------------

Όταν ο επίσκοπος Θεόφιλος πέθανε, τον διαδέχτηκε ο ανιψιός του, ο Κύριλλος. Ο νέος επίσκοπος έστρεψε την προσοχή του εναντίον των ζωντανών μνημείων του πολυθεϊσμού: τους διανοούμενους, άνδρες και γυναίκες, που επιδίδονταν στην ποίηση και στη φιλοσοφία. Η πλέον επιφανής αντιπρόσωπος του ελληνορωμαϊκού πνεύματος στην Αλεξάνδρεια την εποχή αυτή ήταν η ταλαντούχα Υπατία, κόρη του μαθηματικού και φιλόσοφου Θέωνα.

Ως νεαρή γυναίκα, η Υπατία δεν θα έπρεπε ν’ ασχολείται με τη φιλοσοφία που ήταν αποκλειστικό προνόμιο των ανδρών. Και όμως, μετά από τις σπουδές της στην Αθήνα, κατάφερε όχι μόνο ν’ ασχοληθεί, αλλά κα να διαπρέψει. Έγινε βασίλισσα στο βασίλειο της διανόησης.

Στην Αλεξάνδρεια η Υπατία εκλέχτηκε πρόεδρος της Ακαδημίας. Ως δασκάλα της φιλοσοφίας, η φήμη της προσέλκυε σπουδαστές από τη Ρώμη και την Αθήνα, αλλά και από άλλες μεγαλουπόλεις της αυτοκρατορίας. Κάθε μέρα μαζευόταν κόσμος στην Ακαδημία, όπου δίδασκε, εξηγώντας Πλάτωνα και Αριστοτέλη.

Ο επίσκοπος Κύριλλος έπεισε τον εαυτό του ότι η φήμη της Υπατίας και το ταλέντο της, προσέδιδαν κύρος στον πολυθεϊσμό και παρακώλυαν την πρόοδο της νέας πίστης.

Όντως, η Υπατία ασκούσε μεγάλη επιρροή στην Αλεξάνδρεια. Ήταν το πλέον δημοφιλές πρόσωπο στην πόλη. Όταν εμφανιζόταν με τη άμαξά της στους δρόμους, ο κόσμος τις έριχνε λουλούδια και φώναζαν: «Ζήτω η κόρη του Θέωνα!». Οι ποιητές την αποκαλούσαν «Παρθένα των Ουρανών». Τη φυσική ομορφιά της θα τη ζήλευε και η ίδια η Κλεοπάτρα.

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΛΛΟΣ

---------------------

Ο Κύριλλος, περνώντας τακτικά με το άλογό του από το σπίτι της Υπατίας και βλέποντας τ’ άλογα, τις άμαξες και το πλήθος των θαυμαστών της, κυριεύτηκε από φοβερό μίσος. Για τον ίδιο, η μόρφωσή της ήταν σκουπίδια. Η ομορφιά της ήταν πειρασμός και καταστροφή για τους άνδρες. Πώς τολμούσε αυτή η νέα, εύθραυστη γυναίκα να έχει ανεξάρτητη φιλοσοφική σκέψη;

Ένα πρωινό, καθώς η Υπατία εμφανίστηκε με την άμαξά της μπροστά από το σπίτι της, ξαφνικά 500 μαυροφορεμένοι κουκουλοφόροι Χριστιανοί μοναχοί από την αιγυπτιακή έρημο, μισοπεινασμένοι, τραβούν την Υπατία από την άμαξά της και τη σέρνουν από τα μαλλιά μέσα σε κάποια εκκλησία. Της είπαν να φιλήσει τον σταυρό, ν’ ασπαστεί τον Χριστιανισμό και να γίνει καλόγρια, αν θέλει τη ζωή της. Προφανώς, αρνήθηκε.

Τότε οι μοναχοί, υπό την επίβλεψη του δεξιού χεριού του Κύριλλου, του Πέτρου του Αναγνώστη, αδιάντροπα την ξεγύμνωσαν και σιμά στην άγια τράπεζα και στον σταυρό την κατακρεούργησαν με κοφτερά όστρακα. Κατόπιν πέταξαν τις σάρκες της στη φωτιά.

Και ο ομιλητής κλείνει την ομιλία του:

«Ω, υπάρχει πιο σκοτεινή πράξη στα χρονικά του ανθρώπου; Πότε έχει δολοφονηθεί κάποιος άλλος άνδρας ή άλλη γυναίκα με τέτοιον απάνθρωπο τρόπο; […] Ο κανίβαλος επικαλείται την πείνα για να καλύψει τη σκληρότητά του – όμως ποια δικαιολογία είχαν οι δολοφόνοι της Υπατίας; […] Όμορφη γυναίκα! Δολοφονήθηκε από ανθρώπους που δεν άξιζαν ν’ αγγίξουν ούτε την άκρη του φορέματός της! Και να σκεφτεί κανείς ότι αυτό συνέβη μέσα σε εκκλησία – χριστιανική εκκλησία!

»Έχω δει τον πάγο να δαγκώνει το λουλούδι. Παρατήρησα την αράχνη να παγιδεύει τη μύγα. Έχω δει το φίδι να εκτινάσσεται πάνω στο πουλί. Κι όμως, αγαπώ τη φύση! Αλλά ποτέ δεν πρόκειται να εισέλθω σε εκκλησία ή ν’ ακολουθήσω μια θρησκεία που να μπορεί να διαπράξει ένα τέτοιο έγκλημα σε μια αξιαγάπητη γυναίκα, έστω και αν μου πρόσφεραν για αρραβωνιαστικιά μου την αιώνια ζωή!».

-------------

Αντιγραφή από την ιστοσελίδα ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ.

* Ο Κ. Βίτκος ήταν Δρ Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου Νέας Αγγλίας και δίδασκε δωρεάν τα αρχαία Ελληνικά στη Μελβούρνη. Ήταν εκδότης του αρχαιόφιλου περιοδικού Αθηνά και αρθρογράφος της παροικιακής εφημερίδας Νέος Κόσμος .

Πανορμίτης Μ. Σπανός

 

Οι τρεις Ιεράρχες δεν ήταν προστάτες της ελληνικής παιδείας. Ούτε μπορούν να γίνουν.

ΚΑΤΑΡΡΙΠΤΕΤΑΙ!

Οι τρεις Ιεράρχες δεν ήταν προστάτες της ελληνικής παιδείας. Ούτε μπορούν να γίνουν. Από τα σωζόμενα γραπτά τους παρατηρείται μια εργαλειακή χρήση του ελληνικού στοιχείου (ρητορική, γλώσσα, κλπ) χωρίς να συμμερίζονται την ουσία του ελληνισμού. Τουναντίον, φαίνεται η απέχθεια που έχουν για τους Έλληνες και την θύραθεν παιδεία τους.

Μέγας Βασίλειος:

«Προσταγή! Μη δειλιάζετε από των ελληνικών πιθανολογημάτων…τα οποία είναι σκέτα ξύλα, μάλλον δε δάδες που απώλεσαν και του δαυλού την ζωντάνια και του ξύλου την ισχύ, μη έχοντας δε ούτε και του πυρός την φωτεινότητα, αλλά σαν δάδες καπνίζουσες καταμελανώνουν και σπιλώνουν όσους τα πιάνουν και φέρνουν δάκρυα στα μάτια όσων τα πλησιάζουν. Έτσι και (των Ελλήνων) η ψευδώνυμος γνώση σε όσους την χρησιμοποιούν».

(«Εις τον προφήτην Ησαΐαν Προοίμιον», 7.196.3)

«Είναι εχθροί οι Έλληνες…διότι διασκεδάζουν καταβροχθίζoντας με ορθάνοιχτο στόμα τον “Ισραήλ”. Στόμα δε, λέγει εδώ ο προφήτης (βλ. Ησαΐας Θ΄: 11) την σοφιστική του λόγου δύναμη, η οποία τα πάντα χρησιμοποίησε για να παραπλανήσει αυτούς που πιστεύουν με απλότητα στον Θεό».

(«Εις τον προφήτην Ησαΐαν Προοίμιον», 9.230.

«Δεν πρέπει να παραδώσετε στους αρχαίους (Έλληνες) συγγραφείς το τιμόνι του νου σας, για να σας πάνε όπου αυτοί θέλουν… Οδηγός μας στην εδώ κάτω ζωὴ είναι η Αγία Γραφή, που η γλώσσα της έχει πολύ μυστήριο… Αν οι δυο διδασκαλίες έχουν κάποια συγγένεια, θα ήταν ωφέλιμη η γνώση και των δυο. Αλλά έχουν και μεγάλη διαφορά. Γι᾿ αυτό, αν τις βάλουμε τη μια πλάι στην άλλη και τις συγκρίνουμε, θα δούμε καθαρά ότι η μια υπερέχει της άλλης (εννοεί ότι υπερέχει η εβραϊκή έναντι της ελληνικής)… Όσοι στα συγγράμματα των αρχαίων Ελλήνων δεν αναζητούν μονάχα τη γλύκα και τη χάρη του λόγου, μπορούν ν᾿ αποκομίσουν και κάποια ωφέλεια για την ψυχή. Πρέπει, λοιπόν, αυτά τα συγγράμματα να τα σπουδάζουμε ακολουθώντας το παράδειγμα των μελισσών. Οι μέλισσες δεν πετάνε σε όλα τα λουλούδια με τον ίδιο τρόπο. Κι όπου καθίσουν, δεν κοιτάνε να τα πάρουν όλα. Παίρνουν μονάχα όσο χρειάζεται στη δουλειά τους και το υπόλοιπο το παρατούν και φεύγουν».

(«Παραινέσεις προς τους νέους όπως αν εξ ελληνικών ωφελοίντο λόγων», παρ. 1-4)

[σ.σ.: Ο τίτλος του λόγου, είναι τουλάχιστον παραπλανητικός. Ο Βασίλειος, δεν προτρέπει, αλλά ουσιαστικά αποτρέπει. Αποτρέπει την διάβαση των «επικίνδυνων» -για την ιουδαιοχριστιανική θρησκεία- μονοπατιών της Ελληνικής Παιδείας. Προτρέπει, κατ’ ουσίαν, στην «ξερή» και υπό όρους χρήση των ελληνικών γραμμάτων, χρησιμοποιώντας την ελληνική γλώσσα, απλά σαν ένα εργαλείο κατανόησης των θρησκευτικών κειμένων.]

Ιωάννης ο Χρυσόστομος:

«Αν κοιτάξεις στα ενδότερα (των ελληνικών σκέψεων) θα δεις, τέφρα και σκόνη και τίποτε υγιές, αλλά τάφος ανοιγμένος είναι ο λάρυγγας (των Ελλήνων φιλοσόφων), όλα δε είναι γεμάτα ακαθαρσίες και πύον, και πάντα τα δόγματα τους βρίθουν από σκουλήκια… Αυτά γέννησαν και αύξησαν οι Έλληνες, παίρνοντας από τους φιλοσόφους τους… Εμείς όμως, δεν παραιτούμαστε από την μάχη εναντίον τους».

(«Υπόμνημα εις τον άγιον Ιωάννην τον Απόστολον και Ευαγγελιστήν», Ομιλία Ξ’, 59.369-370)

«Πού είναι τώρα οι σοφοί των Ελλήνων με τα πυκνά τους γένια, με τους έξωμους χιτώνες τους και με τα παραφουσκωμένα λόγια; Όλη την βάρβαρη Ελλάδα ο σκηνοποιός (ο Παύλος) επέστρεψε (εκχριστιάνισε). Ας είναι ανάμεσά τους κι αυτός ο περιβόητος Πλάτων, που τρεις φορές πήγε στη Σικελία, γεμάτος επίδειξη και κομπορρημοσύνη, μα κανείς δεν του έδωσε προσοχή. Όμως εκείνος ο σκηνοποιός όχι μόνο στη Σικελία, όχι μόνο στην Ιταλία αλλά και σ’ όλη την οικουμένη πέταξε και δεν σκανδάλισε, και είναι φυσικό, γιατί οι διδάσκαλοι δεν καταφρονούνται από την εργασία τους αλλά από τα ψέμματά τους».

(«Ερμηνεία εις την “Προς Ρωμαίους επιστολήν”», 60.407)

«Πόσο κόπιασε ο Πλάτων με τους μαθητές του με το να μας συζητεί περί γραμμής και γωνίας και σημείου και περί αριθμών αρτίων και περιττών και ίσων μεταξύ τους και ανίσων και για τέτοια θέματα λεπτεπίλεπτα ως ο ιστός της αράχνης -διότι αυτά στη ζωή είναι περισσότερο άχρηστα από εκείνα τα υφάσματα- και χωρίς να ωφελήσει πολύ ή λίγο με τις συζητήσεις αυτές εγκατέλειψε έτσι τη ζωή;».

(«Ερμηνεία εις την “Α΄ Κορινθίους επιστολήν”», Ομιλία Δ’, 61.34)

«Οι Έλληνες φιλόσοφοι και ρήτορες, είναι καταγέλαστοι και δεν διαφέρουν από τα παιδιά που λένε ανοησίες. Γιατί δεν μπόρεσαν να πάρουν με το μέρος τους ούτε έναν σοφό η άσοφο, ούτε άνδρα ή γυναίκα, ούτε ένα μικρό παιδί από τόσα έθνη κι από τόσους λαούς, αλλά προκαλούσαν τόσα γέλια τα βιβλία που είχαν γράψει, ώστε, μόλις τα παρουσίαζαν, να εξαφανίζονται, γι’ αυτό και χάθηκαν τα περισσότερα… Ποτέ δεν έκαμαν το σωστό, αλλά ήσαν δειλοί, φιλόδοξοι, αλαζόνες και είχαν ασυλλόγιστα πάθη… Ο Ελληνισμός μπορεί ν’ απλώθηκε σ’ όλη τη γη και να κατέκτησε τις καρδιές των ανθρώπων, καταλύθηκε όμως με την δύναμη του Χριστού και το κήρυγμά μας φυτεύτηκε στις ψυχές των ανθρώπων… Και όσοι ήταν άπιστοι εντυπωσιάστηκαν από την διδασκαλία του Ιησού και περιφρόνησαν την δουλοπρέπεια, την ανελευθερία και την ποταπότητα των Ελλήνων. Όλοι διέκριναν την ευγένεια των μέσων που χρησιμοποιούν οι χριστιανοί, σε αντίθεση με την αισχρότητα των Ελλήνων».

(«Εις τον μακάριον Βαβύλαν και κατά Ελλήνων», παρ. 11-12, 15, 40)

[σ.: Ολόκληρο αυτό κείμενο, είναι ένας λίβελλος εναντίον των Ελλήνων και του Ελληνισμού.]

«Όλα αυτά τα λόγια της ελληνικής μωρίας, είναι παραληρήματα που προκαλούν το γέλιο. Διότι όπως ακριβώς εάν κάποιος αποτολμά να σημαδεύει τον ουρανό με το τόξο του προσπαθώντας να τον κάνει κομμάτια με τα βέλη του ή να αποστερέψει τον ωκεανό με το να τον αδειάζει με τα χέρια του, δεν θα υπάρχει κανένας εύθυμος που δεν θα γελάσει μαζί του, αλλά οι σοβαρότεροι θα χύσουν πολλά δάκρυα (για τα χάλια του). Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όταν οι Έλληνες μας αντιμιλούν, είναι καλό να γελάς εις βάρος τους και να κλαις για λογαριασμό τους. Διότι αυτοί επιχειρούν πολύ πιο κενόδοξα πράγματα απ’ αυτόν που ελπίζει ότι μπορεί να τραυματίσει τον ουρανό ή να αδειάσει τη θάλασσα».

(«Εις τον μακάριον Βαβύλαν και κατά Ελλήνων», παρ. 21)

«Όπου η μνήμη των μαρτύρων, εκεί και η ντροπή των Ελλήνων».

(«Εις τον άγιον ιερομάρτυραν Βαβύλαν», παρ. β’)

«Όσο πιο βάρβαρο ένα έθνος φαίνεται και της ελληνικής απέχει παιδείας, τόσο λαμπρότερα φαίνονται τα ημέτερα…».

(«Υπόμνημα εις τον άγιον Ιωάννην τον Απόστολον και Ευαγγελιστήν», Ομιλία Α’, 59.31)

«Tα παιδιά να υπακούτε στους γονείς σας σύμφωνα με το θέλημα του Kυρίου… Εκτός κι αν ο γονέας είναι Έλληνας…».

(«Προς Eφεσίους επιστολήν», Oμιλία KA’, παρ. α’)

«Τι όμως, άγιος είναι ο ναός του Σεράπιδος διά τα βιβλία; (αναφέρεται στα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης που υπήρχαν στην Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας) Μη γένοιτο! Αλλ’ εκείνα μεν (τα ιουδαϊκά αυτά βιβλία) έχουν την δική τους αγιότητα, στον τόπο όμως (στο Σεράπειο δηλαδή) δεν την μεταδίδουν…αλλά δαίμονες οικούσι τον τόπον…μάλλον δε και αυτών (των Ελλήνων) όντων δαιμόνων…και παρ’ αυτών (των Ελλήνων) στέκει εκεί βωμός απάτης αόρατος, εις τον οποίον ψυχάς ανθρώπων θυσιάζουσι… Κατάλαβε λοιπόν και φανέρωσε (διέδωσε) ότι δαίμονες κατοικούν εκεί».

(«Λόγοι κατά Ιουδαίων», Λόγος Α’, παρ. στ’)

«Κανένας δεν πρέπει να δίνει στα παιδιά του ονόματα των (Ελλήνων) προγόνων του, του πατέρα, της μητέρας, του παππού και του προπάππου, αλλά να δίνει τα ονόματα των δικαίων (δηλ. εβραϊκά, της Παλαιάς Διαθήκης), των μαρτύρων, των επισκόπων και των αποστόλων».

(«Περί κενοδοξίας και όπως δει τους γονέας ανατρέφειν τα τέκνα»)

«Που είναι τώρα τα έργα του Πλάτωνα, του Πυθαγόρα και των Αθηναίων (φιλοσόφων); Οι ψαράδες (Απόστολοι) και ο σκηνοποιός (Παύλος) διέδωσαν το έργο τους όχι μόνο στην Ιουδαία, αλλά και στη γλώσσα των βάρβαρων, κάτι που οι Έλληνες μόνο στον ύπνο τους θα φαντάζονταν».

(«Ομιλία Η’, λεχθείσα εν τη εκκλησίᾳ τη επὶ Παύλου, Γότθων αναγνόντων, και πρεσβυτέρου Γότθου προομιλήσαντος», παρ. α’)

«Αφανίσαμε από προσώπου γης κάθε ίχνος παιδείας, τέχνης και φιλοσοφίας του αρχαίου κόσμου».

(«Ο ανθελληνισμός στα πατερικά και εκκλησιαστικά κείμενα» [Γεώργιος Σιέττος])

Γρηγόριος Ναζιανζηνός ο Θεολόγος**:

«Η μητέρα μου πρόσεχε να μη φιλήσουν τα χείλη μου ελληνικά χείλη, να μην αγγίξουν τα χέρια μου ελληνικά χέρια και ούτε ελληνικά τραγούδια να μολύνουν τα αφτιά και την γλώσσα μου».

(«Επιτάφιος εις τον πατέρα, παρόντος Βασιλείου», παρ. ι’)

«Οι αμόρφωτοι (Έλληνες) φιλόσοφοι, ενώ μυθολογούσαν για τα άστρα και δημιούργησαν την αστρολογία, δεν κατάφεραν να εξηγήσουν πως μας διοικεί ο Θεός».

(«Λόγος προς αστρονόμους»)

«(Η βάπτιση του Ιησού), δεν είναι μυστήριο απατηλό, ούτε ελληνική απάτη και μέθη. Είναι μυστήριο θείο και λαμπρό».

(«Εις τα Άγια Φώτα», παρ. α’)

«Η σοφία των Ελλήνων είναι τύφος… Οι Έλληνες είναι αλαζόνες…δεισιδαίμονες…αυθάδεις…».

(«Εις Ηρώνα τον φιλόσοφον»)

«Ποίος Ευκλείδης εμιμήσατο ταύτα, γραμμαίς εμφιλοσοφών ταις ουκ ούσαις, και κάμνων εν ταις αποδείξεσι; Τίνος Παλαμήδους τακτικά κινήματά τε και σχήματα γεράνων, ως φασι, και ταυτά παιδεύματα κινουμένων εν τάξει, και μετά ποικίλης της πτήσεως; Ποίοι Φειδίαι και Ζεύξιδες και Πολύγνωτοι, Παρράσιοι τε τινες και Αγλαοφώντες, κάλλη μεθ᾿ υπερβολής γράφειν και πλάττειν ειδότες;».

(«Λόγος θεολογικὸς Β’, περὶ Θεολογίας», παρ. 25)

 

ΔΙΙΠΕΤΕΣ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΨΥΧΗΣ