Ιουλιανός ο Μέγας, Μεγάλος λάτρης της Ελληνικής φιλοσοφίας και σκέψης, θέλησε να επαναφέρει την φιλοσοφία και την Ελληνική παιδεία στην αυτοκρατορία του, που είχε πάρει την κατρακύλα του αφανισμού-χριστιανισμού.

Καιρός πιστεύω να βάλουμε κάποια κομμάτια και πραγματικά μεγάλους ανθρώπους, στην θέση τους.
Ο Ιουλιανός ο Μέγας είναι ένας από αυτούς. Μεγάλος λάτρης της Ελληνικής φιλοσοφίας και σκέψης, θέλησε να επαναφέρει την φιλοσοφία και την Ελληνική παιδεία στην αυτοκρατορία του, που είχε πάρει την κατρακύλα του αφανισμού-χριστιανισμού.
Αποκαλούν μέγα τον....
αιμομίκτη, δολοφόνο, αδίστακτο και σκληρό Κωνσταντίνο και την μητέρα του, γιατί έτσι τους βολεύει και παραβάτη ένα αληθινά μεγάλο άνθρωπο γιατί τους εμπόδισε να κάνουν πλιάτσικο στην αυτοκρατορία.
Γιατί τους εμπόδισε να καταστρέψουν την φιλοσοφία, τα γράμματα, τις τέχνες και τον Ελληνικό φιλοσοφικό τρόπο σκέψης, ζωής, Ελευθερίας. Σε ένα κόσμο που προήγαγαν τα σκοτάδια, την αμορφωσιά και τον χριστιανισμό, όπως σήμερα.
Ας πάψουμε να τον αποκαλούμε με τα ονόματα που του απέδωσαν οι χριστιανοί του Βυζαντίου και συνεχίζουν οι σύγχρονοι σκοταδιστές. Ειδικά οι Έλληνες έχουμε πολλούς λόγους να τιμούμε και να προσφωνούμε με το σωστό του όνομα τον Ιουλιανό τον Μέγα. Ας δούμε λοιπόν ποιός ήταν αυτός ο μεγάλος άνθρωπος.
Ο Ιουλιανός ο Μέγας (Φλάβιος Κλαύδιος Ιουλιανός, Λατ. Flavius Claudius Julianus), γνωστός από τους χριστιανούς ως Ιουλιανός ο Παραβάτης ή Ιουλιανός ο Αποστάτης, αλλά και Μέγας Ιουλιανός, ήταν Ρωμαίος αυτοκράτορας κατά την πρωτοβυζαντινή περίοδο. Συμβασίλευσε, ως Καίσαρας, με τον Κωνστάντιο Β' από το 355 ως το 360 και μόνος του, ως Αύγουστος, από το 361 ως το 363.
Ο Ιουλιανός ήταν ο τελευταίος αυτοκράτορας της Κωνσταντίνειας δυναστείας και ο μοναδικός παγανιστής μετά τον Μέγα Κωνσταντίνο.
Ο Ιουλιανός ο Μέγας υπήρξε βαθύτατα μορφωμένος άνθρωπος. Επηρεασμένος από την ελληνική κλασική παιδεία, ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του Έλληνα και δεν δίσταζε να να δηλώνει «Έλλην ειμί». Σε επιστολή του προς τον φιλόσοφο Θεμίσιο θα αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Φεύγοντας για την Ελλάδα, τότε που όλοι νόμιζαν πως με στέλναν εξορία, τάχα δε δόξασα την τύχη μου σαν να γιόρταζα τη μεγαλύτερη γιορτή, λέγοντας πως εκείνη η αλλαγή ήταν για μένα ό,τι καλύτερο και πως είχα ανταλλάξει, όπως λένε, «Χαλκό με χρυσάφι και εννιά βόδια με εκατό»; Τέτοια αγαλλίαση ένιωθα που μού 'λαχε να πάω στην Ελλάδα αντί να μείνω σπίτι μου κι ας μην είχα εκεί ούτε χωράφι ούτε κήπο ούτε ένα σπιτάκι δικό μου».
Σε κάποια άλλη του επιστολή («Εγκώμιον στην αυτοκράτειρα Ευσεβία»), δεν μπορεί να κρύψει την αγάπη του για την Ελλάδα:
«Μα τι μ' έχει πιάσει; Και τι είδους ομιλία είχα σκοπό να ολοκληρώσω αν όχι τον έπαινο της αγαπημένης μου Ελλάδας, που δεν μπορώ να τη φέρω στο νου χωρίς να μένω έκθαμβος με κάθε τι δικό της;».
Ο Ιουλιανός ο Μέγας υπήρξε ο μόνος μη χριστιανός αυτοκράτορας του Βυζαντίου, όπως και όλους όσους στεκόταν εμπόδιο στα σχέδιά της. Τον Ιουλιανό τον ενοχλούσε το φαινόμενο του Χριστιανισμού που ερχόταν σε ευθεία σύγκρουση με την ελληνική του παιδεία και μόρφωση, καθώς και με τον Ελληνικό Πολιτισμό που λάτρευε. Προσπάθησε να βάλει φρένο στην ασυδοσία των κληρικών και τον πλουτισμό της Εκκλησίας, χωρίς ωστόσο να προχωρήσει σε διώξεις εναντίον τους
«Εγώ, μα τους θεούς, δε θέλω ούτε να σκοτώνονται οι χριστιανοί ούτε να δέρνονται άδικα ούτε άλλο κακό να παθαίνουν» [«Ιδιόχειρη επιστολή προς τον Ατάρβιο»]).
Απεναντίας προσπάθησε να κρατήσει μια ισορροπία. Εκδίδει διατάγματα περί ανεξιθρησκίας, προσπαθώντας ταυτόχρονα να αναβιώσει την ελληνική (και ρωμαϊκή) θρησκεία. Επιστρέφει τις περιουσίες και ανακαλεί από την εξορία τους, διωχθέντες από τον -αρειανιστή- Κωνστάντιο, ορθόδοξους χριστιανούς. Καταργεί τις κρατικές χορηγήσεις στην χριστιανική εκκλησία. Εκδίδει πέντε διατάγματα για την ενίσχυση της εξουσίας των τοπικών βουλών. Απαγορεύει να τον προσαγορεύουν «Δεσπότη» και διακηρύσσει ότι θεωρεί τον εαυτό του μέλος της συγκλητικής τάξης.
Στις επιστολές του απευθύνεται προς τις βουλές των πόλεων ως ίσος προς ίσον. Προωθεί μέτρα (φοροαπαλλαγές, παραγραφή χρεών κ.α.) για την ενίσχυση της αυτονομίας των πόλεων. Προσπαθεί να συμφιλιώσει τις αντιμαχόμενες μερίδες των χριστιανών και να αποτρέψει συγκρούσεις ανάμεσα σε εθνικούς και χριστιανούς («Σε όλους τους χριστιανούς έχω φερθεί με τέτοια πραότητα και φιλανθρωπία, που κανείς απ' αυτούς δεν υφίσταται βία πουθενά ούτε τους σέρνουν με το ζόρι στα ιερά ούτε εξαναγκάζονται να κάνουν οτιδήποτε ενάντια στη θέληση τους» [«Προς του κατοίκους της Έδεσσας»]).
Επιχειρώντας να περιορίσει την χριστιανική προπαγάνδα και την εξάπλωση του Χριστιανισμού, εκδίδει διάταγμα αποκλεισμού των χριστιανών δασκάλων από την παιδεία· απαγορεύει τα κληροδοτήματα προς τις εκκλησίες· υποχρεώνει τους χριστιανούς να επανορθώσουν τις ζημιές που είχαν προξενήσει στα ιερά των εθνικών. Ο Ιουλιανός ο Μέγας θα δικαιολογήσει το μέτρο που πήρε, να απαγορέψει στους χριστιανούς ρητοροδιδασκάλους και γραμματικούς να διδάσκουν ελληνική φιλολογία, συνοψίζοντας την όλη στάση του απέναντι τους στην φράση:
«Πηγαίνετε στις εκκλησίες σας, να ερμηνεύσετε Ματθαίο και Λουκά»... Οι χριστιανοί θεώρησαν ότι το μέτρο εκείνο κατ' επέκταση απαγόρευε και στα παιδιά τους να σπουδάζουν. Ως προς αυτό όμως ο Ιουλιανός, προς το τέλος της επιστολής («Επιστολή 42»), είναι σαφής...
Σωστή παιδεία, νομίζω, δεν σημαίνει το να χειρίζεσαι τις λέξεις και τη γλώσσα με ευρυθμία, αλλά το να σε διακρίνει η υγιής νοητική διάθεση να σκέφτεσαι λογικά, να 'χεις σωστές απόψεις για το καλό και το κακό, το ωραίο και το αισχρό. Αυτός, λοιπόν, που άλλα πιστεύει και άλλα διδάσκει σ' όσους μαθητεύουν πλάι του, νομίζω έχει απομακρυνθεί τόσο από την παιδεία όσο και από την τιμιότητα.
Και αν η διαφορά ανάμεσα στις σκέψεις και στα λόγια αφορά σε μικροζητήματα, τότε είναι κάπως υποφερτό το κακό. Στα μεγάλα ζητήματα όμως, αν κάποιος διδάσκει τα αντίθετα απ' αυτά που πιστεύει, πώς να μη θεωρηθεί άνθρωπος πανούργος, κάθε άλλο παρά έντιμος και ευσυνείδητος, που μιλάει με πολύ καλά λόγια για πράγματα που τα θεωρεί τιποτένια, εξαπατώντας και δελεάζοντας με επαίνους εκείνους στους οποίους επιδιώκει να μεταδώσει τις δικές του ασχήμιες;
Όσοι λοιπόν θέλουν να επαγγέλονται τον δάσκαλο πρέπει να είναι άνθρωποι δίκαιοι και λογικοί, κι οι ιδέες που έχουν ενστερνιστεί να μην έρχονται σε σύγκρουση με το δημόσιο λειτούργημα τους. Και πολύ περισσότερο απ' όλους, θα 'πρεπε τέτοιας ποιότητας άνθρωποι να είναι όλοι όσοι ασχολούνται με την ερμηνεία των αρχαίων κειμένων στους νέους, είτε ρήτορες είναι αυτοί είτε απλοί δάσκαλοι είτε σοφιστές -και πολύ περισσότερο αυτοί οι τελευταίοι, που φιλοδοξούν να διδάξουν όχι μονάχα τη γλώσσα αλλά και την ηθική, και διατείνονται ότι ειδικότητα τους είναι η πολιτική φιλοσοφία.
Αν τώρα αυτό είναι αλήθεια ή όχι, ας το αφήσουμε για την ώρα· τους επαινώ που έχουν τη φιλοδοξία να ασκούν ένα τόσο ωραίο επάγγελμα, αλλά θα τους επαινούσα ακόμα περισσότερο αν δεν ήταν ψεύτες και αν δεν έδιναν λαβή να θεωρηθεί ότι άλλα πιστεύουν και άλλα διδάσκουν στους μαθητές τους. Τι λέτε λοιπόν; Για τον Όμηρο, τον Ησίοδο, τον Δημοσθένη, τον Ηρόδοτο, τον Θουκυδίδη, τον Ισοκράτη και τον Λυσία, δεν ήσαν κεφαλές της παιδείας οι θεοί; Μήπως δεν θεωρούσαν προστάτες τους, άλλοι τον Ερμή και άλλοι τις Μούσες; Είναι λοιπόν παράλογο, έτσι νομίζω, κάποιοι που δουλειά τους είναι να ερμηνεύουν τα έργα όλων αυτών, συγχρόνως να καταφρονούν τους θεούς που εκείνοι τίμησαν. Και παρ' όλο που το θεωρώ παράδοξο αυτό, δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει να αλλάξουν ιδέες οι δάσκαλοι της νεολαίας.
Τους αφήνω να επιλέξουν ανάμεσα στο να μη διδάσκουν αυτά που δεν θεωρούν αξιόλογα και σημαντικά ή, αν επιθυμούν να συνεχίσουν τη διδασκαλία, πρώτα απ' όλα να κηρύξουν στους μαθητές ότι ούτε ο Όμηρος ούτε ο Ησίοδος ούτε κανείς από όσους ερμηνεύουν...(λείπουν λέξεις)...αφού μέχρι και για ασέβεια τους έχουν κατηγορήσει και για ανοησία και θεολογικές πλάνες. Κι αφού χάρη στα συγγράμματα εκείνων κερδίζουν χρήματα και ζουν ετούτοι εδώ, είναι σαν να το παραδέχονται πως είναι αισχροκερδείς και για λίγες δραχμές είναι ικανοί για όλα.
Μέχρι τώρα, πολλά ήσαν τα αίτια που ο κόσμος δεν επισκεπτόταν τα ιερά, και ο φόβος που επικρεμόταν από παντού συγχωρούσε την απόκρυψη της αληθινής γνώμης για τους θεούς. Τώρα όμως που οι θεοί μάς έδωσαν την ελευθερία, μου φαίνεται παράλογο το να διδάσκει κανείς τους ανθρώπους αυτά που δεν εγκρίνει. Μα αν θεωρούν ότι είναι σοφοί εκείνοι των οποίων τα έργα ερμηνεύουν και τους οποίους αναγνωρίζουν ως προφήτες, ας μιμηθούν πρώτα την ευσέβεια εκείνων προς τους θεούς· αν όμως υποστηρίζουν ότι εκείνοι που αξίζουν τις μεγαλύτερες τιμές είχαν πλανηθεί, τότε ας πάνε στις εκκλησίες των χριστιανών να ερμηνεύσουν Ματθαίο και Λουκά...
Οι δικοί σας νόμοι σας απαγορεύουν να τρώτε από τα ζώα που θυσιάζονται. Εγώ όμως θα προτιμούσα να «ξαναγεννηθεί», όπως θα λέγατε και σεις, και η ακοή και η γλώσσα σας...(λείπουν λέξεις). Ιδού λοιπόν ο νέος νόμος που ισχύει για τους καθηγητές και διδασκάλους. Κανένας νέος που θέλει να φοιτήσει δεν αποκλείεται. Δεν θα ήταν ούτε λογικό ούτε δίκαιο, να κλείσω το δρόμο σε παιδιά που ακόμα δεν ξέρουν τι κατεύθυνση να ακολουθήσουν -από φόβο μήπως τα σπρώξω προς τα πατροπαράδοτα χωρίς να το θέλουν παρ' όλο που θα ήταν δίκαιο, όπως τους τρελούς, έτσι κι αυτούς να τους θεραπεύσουμε παρά τη θέληση τους. Πιστεύω όμως πως τους ανόητους πρέπει να τους διδάσκεις κι όχι να τους τιμωρείς.
Όσον αφορά τα οικονομικά μέτρα που έλαβε κατά της Εκκλησίας, θα τα αιτιολογήσει μ' ένα επιχείρημα άκρως...χριστιανικό («Προς του κατοίκους της Έδεσσας»):
Αφού λοιπόν ο θαυμάσιος νόμος τους, τούς προτρέπει να απαρνηθούν τα υπάρχοντα τους για να πορευτούν πιο εύκολα προς τη βασιλεία των ουρανών, γι' αυτό κι εμείς, συμφωνώντας με τους αγίους τους, δώσαμε διαταγή να κατασχεθούν όλα τα χρήματα της εκκλησίας των Εδεσσητών και να δοθούν στους στρατιώτες και τα κτήματα τους να προστεθούν στα δικά μας ιδιόκτητα.
Κι αυτό για να φτωχύνουν και να βάλουν μυαλό, αλλά και για να μη στερηθούν τη βασιλεία των ουρανών στην οποία ακόμα ελπίζουν. Και τους κατοίκους της Έδεσσας τους προειδοποιώ να μένουν μακριά από καυγάδες και εξεγέρσεις, για να μη μου κεντρίσουν το αίσθημα της φιλανθρωπίας και τους τιμωρήσω με ξίφος, φωτιά και εξορία, για διατάραξη της κοινωνικής γαλήνης.
Όλα τα παραπάνω, όπως ήταν επόμενο, αποτέλεσαν ικανούς λόγους για την έκφυλη χριστιανική Εκκλησία, ώστε να ο Ιουλιανός να «βαπτισθεί» «Αποστάτης» και «Παραβάτης». Θέλοντας δε οι Ιουδαιοχριστιανοί να «λερώσουν» το όνομα του Ιουλιανού, δεν δίστασαν να του χρεώσουν ανυπόστατες φήμες που είχαν ως κοινή πηγή τον Βυζαντινό χρονογράφο και μοναχό, Γεώργιο Κεδρηνό, ο οποίος έζησε προς το τέλος του 11ου και στις αρχές του 12ου αιώνα μ.Χ. «Χάρις» λοιπόν στον Κεδρηνό, «μαθαίνουμε» ότι ο Ιουλιανός τελούσε σπονδές προς τους θεούς, ξεκοιλιάζοντας μωρά και έγκυες γυναίκες για να κάνει οιωνοσκοπίες με τα σπλάχνα τους, ότι προς τον Ιουλιανό δόθηκε ο τελευταίος χρησμός της Πυθίας κι ότι λίγο πριν πεθάνει (πιθανότατα από χριστιανικό χέρι) αναγνώρισε τάχα την ήττα του λέγοντας «Νενίκηκάς με Ναζωραίε» (με νίκησες Χριστέ). Πρόκειται δηλαδή για χονδροειδή αισχρά κατασκευάσματα της Εκκλησίας, που ήθελαν να καταδείξουν με κάθε τρόπο την επικράτηση του Χριστιανισμού. Ας σημειωθεί ότι όσοι άλλοι εκκλησιαστικοί συγγραφείς αναφέρθηκαν στα τελευταία λόγια του αυτοκράτορα, είχαν την τιμιότητα να προειδοποιούν τον αναγνώστη με ένα «λένε ότι»...
Μετά τον θάνατο του Ιουλιανού,
κύμα τρομοκρατίας ξέσπασε στην Ανατολική Αυτοκρατορία. Σχεδόν αμέσως πυρπολήθηκε από χριστιανούς η Βιβλιοθήκη της Αντιόχειας. Ακολούθησαν ομαδικοί διωγμοί και βίαιοι θάνατοι φιλοσόφων, καταδίκες για μαγεία των πιστών του αρχαίου Πανθέου, καταστροφές αρχαίων ναών αλλά και εστιακών σημείων του Ελληνισμού που δεν είχαν λατρευτικό χαρακτήρα, όπως τα γυμνάσια και τα μουσεία· με τελική κατάληξη την απαγόρευση της αρχαίας θρησκείας από τον αυτοκράτορα Θεοδόσιο (Νοέμβριος 392) και την σχεδόν ταυτόχρονη απαγόρευση των Ολυμπιακών Αγώνων...
Το Ελληνικό Πνεύμα, κατατρεγμένο, θα βρει πλέον καταφύγιο στις φιλοσοφικές σχολές, στις περισσότερες από τις οποίες δεν απομένουν παρά μερικές δεκαετίες ζωής. Ως και το εθνικό όνομα των Ελλήνων τέθηκε υπό απαγόρευση... Σήμερα ο Ιουλιανός αποτελεί μια ενοχλητική παρένθεση μέσα στα εγχειρίδια της ελληνικής ιστορίας. Αναφέρεται πάντοτε με το επώνυμο που του χάρισαν οι χριστιανοί («Παραβάτης» ή «Αποστάτης») οι οποίοι, στην καλύτερη περίπτωση, τον εμφανίζουν ως έναν ανεδαφικό οραματιστή· ένα μικρό ανάχωμα που παρασύρθηκε από το ποτάμι της ιστορίας...
Είναι ευτύχημα για τους ιστορικούς,
τ' ότι ο Ιουλιανός δεν περιοριζόταν στο να μιλάει πολύ (ένα από τα ελαττώματα που του καταλογίζει ο Αμμιανός Μαρκελίνος) αλλά και υπαγόρευε πολύ· κι όταν δεν υπαγόρευε, έγραφε ο ίδιος, νύχτα πάντα. Ο Ιουλιανός ήταν ένας μανιακός της επικοινωνίας· κι αφότου ανέβηκε στον θρόνο, η νέα του ιδιότητα τού επέτρεπε, όταν δεν του επέβαλλε, να επικοινωνεί γραπτώς με τους πάντες: Είτε με το σύνολο των κατοίκων μιας πόλης (όπως παραπάνω) είτε με τον διοικητή μιας μακρινής επαρχίας είτε με μέλη της συγκλήτου· κυρίως όμως τον ενδιέφερε η επικοινωνία με ανθρώπους των γραμμάτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι μόλις πήρε την εξουσία έστειλε επιστολές σε αναρίθμητους διανοούμενους όλων των θρησκευμάτων και όλων των αποχρώσεων, καλώντας τους κοντά του.
Ο λόγος «Κατά χριστιανών» του Ιουλιανού, είναι ένα έργο υπεράσπισης του ελληνικού πολιτισμού, της ελληνικής θρησκείας και του ελληνικού πνεύματος και κατηγορεί τους απολίτιστους Εβραίους πως αφού «έκλεψαν» στοιχεία τους, τα διαστρέβλωσαν με ανήθικο τρόπο. Ο Ιουλιανός χρησιμοποιεί τις αναρίθμητες αντιφάσεις και παραλογισμούς της Αγίας Γραφής για να ασκήσει κριτική στον Ιουδαιοχριστιανισμό, ενώ βάλλει και κατά των «Πατέρων» της Εκκλησίας, όπως κατά του «άθλιου Ευσέβιου» που «υποστηρίζει ότι έχουν και αυτοί κάποια ποιήματα με εξάμετρους στίχους, και περηφανεύεται ότι και οι Εβραίοι ασχολούνται φιλοσοφικά με τη λογική, που τ' όνομά της από τους Έλληνες το πρωτάκουσε».
Ο Ιουλιανός ο Μέγας δεν ήταν ένας απλοϊκός αντίπαλος του Χριστιανισμού· από μικρός, γνώριζε άριστα τις Γραφές όπως και την ιουδαϊκή μυθολογία. Όπως γράφει ο Ευνάπιος, τον ανήλικο Ιουλιανό τον είχαν από κοντά άνθρωποι του παλατιού (ευνούχοι), ώστε να εξασφαλιστεί το ότι θα γινόταν χριστιανός. Όμως εκείνος, «παρ όλα αυτά, έδειξε την υψηλή του φύση:
Μάθαινε αμέσως απ' έξω όλα τα χριστιανικά βιβλία, τόσο που οι δάσκαλοι του αγανακτούσαν που το δασκαλίκι τους κρατούσε λίγο, καθώς δεν είχαν τι να διδάξουν στο παιδί. Κι αφού πια δεν είχε τι άλλο να μάθει απ' αυτούς, ζήτησε από τον εξάδελφο του Κωνστάντιο να του επιτρέψει να παρακολουθήσει μαθήματα φιλοσοφίας και ρητορικής. Και κείνος, του το επέτρεψε γιατί προτιμούσε να χάνεται μες στα βιβλία ο Ιουλιανός παρά να θυμάται την οικογένεια του και το βασιλικό αξίωμα...».
Πηγή: http://chaviaras.blogspot.gr/ 

Μύρτις Κυδωνιάτου

Ελληνική ιθαγένεια και Ισλαμική λαθρομετανάστευση - Ενημερωτικό Βίντεο

Φωτό : http://attikanea.blogspot.gr/2015/05/blog-post_679.html


ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ : https://www.facebook.com/117312045356121/videos/231177790636212/ 

Η Ελλάδα σε αφύπνιση

ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΙΟΡΤΕΣ, ΧΟΙΡΙΝΟ ΜΟΥΣΤΑΡΔΑΤΟ - ΒΕΛΓΙΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΑΛΟΝΙΑ

ΧΟΙΡΙΝΟ ΜΟΥΣΤΑΡΔΑΤΟ 

Υλικά για 4 Άτομα

4 Σπαλομπριζόλες  χοιρινές, κομμένες στα 4 κομμάτια  

5 Κρεμμύδια μικρά

2 κουταλιές της σούπας Μουστάρδα

Αλάτι , πιπέρι, θυμάρι και τρείς ίνες Κρόκο Κοζάνης

ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ...

  Σοτάρουμε το κρέας στο λάδι μέσα στην κατσαρόλα μας

  Το γυρίζουμε για να ροδίσει και από την άλλη μεριά

 

 Ρίχνουμε το ψιλοκομμένο κρεμμύδι και όταν αυτό μαραθεί, διαλύουμε 2 κουταλιές της σούπας Μουστάρδα σ`ένα φλιτζάνι του τσαγιού και το ρίχνουμε στην κατσαρόλα μαζί με τον Κρόκο Κοζάνης.

Το αφήνουμε να  βράσει για 20 λεπτά

   Όταν κοντεύει να γίνει, ρίχνουμε το αλάτι, το θυμάρι και ελάχιστο νερό. Κλείνουμε το μάτι της κουζίνας και αφήνουμε το φαγητό πάνω μέχρι να κρυώσει και να χυλώσει μόνο του.

 Το Χοιρινό Μουσταρδάτο αλα Βαλόν , σερβίρεται με πατάτες τηγανητές ή πατάτες Ογκρατέν με τυρί Άσπρο όχι κασέρια κλπ

ΟΓΚΡΑΤΕΝ ΑΛΑ ΓΚΡΕΚ

Φώτο 7  Για τις πατάτες Ογκρατέν αλα Γκρέκ θέλουμε 5 πατάτες,250cl Γάλα, 1 αυγό, 250gr Φέτα, Αλάτι, Πιπέρι.

ΤΡΟΠΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

1)      Βράζουμε τις πατάτες με τη φλούδα τους, σε μια κατσαρόλα με νερό για 20 λεπτά

2)      Τις βγάζουμε τη φλούδα τους και τις κόβουμε κάθετα φέτες

3)      Τις στρώνουμε στο ταψί μας που έχουμε βουτυρώσει

4)      Ρίχνουμε από πάνω αλάτι, πιπέρι. Σπάμε σ`ένα μπολ το αυγό και το χτυπάμε, ρίχνουμε το γάλα και την Φέτα τριμμένη και τα ανακατεύουμε όλα μαζί

5)      Τα απλώνουμε επάνω στις πατάτες και βάζουμε το ταψί στο φούρνο για 20 λεπτά και μόλις ροδοκοκκινίσουν είναι έτοιμες.

Το χοιρινό Μουσταρδάτο με Πατάτες Ογκρατέν αλα Γκρέκ, συνοδεύεται με Μπύρα ή Κρασί Λευκό.

Νικόλαος Παζαίτης

npazaitiw@hotmail.com

Ακαδημία Αθηνών: Το ομορφότερο νεοκλασικό κτίριο στον κόσμο.

Ακαδημία Αθηνών: Το ομορφότερο νεοκλασικό κτίριο στον κόσμο.

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/akadimia-athinon-omorfotero-neoklasiko-ktirio-ston-kos

Ακαδημία Αθηνών: Το ομορφότερο νεοκλασικό κτίριο στον κόσμο.

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/akadimia-athinon-omorfotero-neo

Το Μέγαρο της Ακαδημίας Αθηνών είναι ένα πραγματικό αριστούργημα. Διαθέτει μία αρχιτεκτονική μοναδική που δεν συναντά κανείς εύκολα. Σχεδιάστηκε από τον Δανό αρχιτέκτονα Θεόφιλο Χάνσεν το 1859 και αποτελεί μέρος της αρχιτεκτονικής «τριλογίας» – Mουσείο (Eθνική Bιβλιοθήκη) – Πανεπιστήμιο – Aκαδημία. Για πολλούς θεωρείται το σημαντικότερο έργο του, ενώ οι ειδικοί εκτιμούν πως πρόκειται για το ωραιότερο νεοκλασικό οικοδόμημα του κόσμου. Ο Χάνσεν φέρεται να άντλησε την έμπνευσή του από την κλασική αρχιτεκτονική του 5ου αιώνα π.Χ. της Αθήνας και συγκεκριμένα από το Ερέχθειο Μεγάλος δωρητής για την ανέγερση του κτιρίου της Ακαδημίας Αθηνών ήταν ο Σίμων Σίνας. Το 1856 πραγματοποίησε μία μεγάλη δωρεά προς το ελληνικό κράτος η οποία σε σημερινά χρήματα θα αποτιμούνταν σε 800 – 900 εκατ. ευρώ. Ο ίδιος ανέθεσε επίσης στον Χάνσεν την εκπόνηση των σχεδίων του κτιρίου. Το έργο ολοκληρώθηκε 31 χρόνια μετά από την αναγγελία του. Στο μεταξύ, ο Σίμων Σίνας είχε πεθάνει.

Διαβάστε όλο το άρθρο: http://www.tilestwra.com/akadimia-athinon-omorfotero-neoklas

Μόλις λίγα μέτρα από την οδό Πανεπιστημίου και όμως αισθάνεσαι ότι περνάς την πύλη μίας χρονομηχανής, η οποία σε μεταφέρει χιλιάδες χρόνια πίσω, κάπου στο 387 π.Χ.

Μπαίνοντας κανείς στην Ακαδημία Αθηνών, νιώθει σαν να πραγματοποιεί ένα ταξίδι στο χρόνο. Μόλις λίγα μέτρα από την οδό Πανεπιστημίου και όμως αισθάνεσαι ότι περνάς την πύλη μίας χρονομηχανής, η οποία σε μεταφέρει χιλιάδες χρόνια πίσω, κάπου στο 387 π.Χ.

Η εμπειρία μοναδική, σχεδόν μαγική η οποία αποτυπώνεται στις φωτογραφίες που παρατίθενται στο δημοσίευμα.

Ήταν η εποχή που ο Πλάτωνας αποφάσισε να ιδρύσει μερικές εκατοντάδες μέτρα μακριά πιο κει και συγκεκριμένα στον Κολωνό την περίφημη Ακαδημία του. Εκεί όπου μαθήτευσε κοντά του για 20 χρόνια ο Αριστοτέλης. Μία μαθητεία μοναδική στα παγκόσμια χρονικά.

Advertisement

Ο Αριστοτέλης ήταν 17 με 18 ετών όταν εισήχθη στην Ακαδημία και ο Πλάτωνας 40. Παρέμεινε δίπλα του ως μαθητής για 20 χρόνια. Η σχέση τους όμως ξεπερνούσε αυτό που θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς ως σχέση μαθητή και δασκάλου. Ο νεαρός Αριστοτέλης μπορούσε να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ακόμη και εάν σε ορισμένες περιπτώσεις ήταν εκ διαμέτρου αντίθετες από αυτές του δασκάλου του.

Σαν να καθιερώνονταν για πρώτη φορά αυτό που στις μέρες μας ονομάζουμε «άσυλο ιδεών». Την δυνατότητα δηλαδή να λέει κανείς ελεύθερα τη γνώμη του ακόμη και αν είναι διαφορετική. Στην Ακαδημία του Πλάτωνα υπήρχαν διάφοροι επιστημονικοί τομείς, με αντικείμενα μελέτης όπως η φιλοσοφία, τα μαθηματικά και οι Πολιτικές Επιστήμες.

Η Ακαδημία Αθηνών ουσιαστικά απηχεί την Ακαδημία του Πλάτωνα και την πνευματική αίγλη της Αρχαίας Αθήνας. Όπως αναφέρει στην HuffPost Greece ο συνεργάτης της Ακαδημίας Αθηνών, Δημήτρης Σκαρέντζος:

«Η Ακαδημία του Πλάτωνα αντεγράφη από πάρα πολλές χώρες με αποτέλεσμα στις περισσότερες χώρες του κόσμου να υπάρχουν Ακαδημίες. Με τη μόνη διαφορά ότι η Ακαδημία Αθηνών δεν επιτελεί διδακτικό έργο αλλά ερευνητικό».

Η Ακαδημία ιδρύθηκε το 1926 με τη Συντακτική Απόφαση της 18ης Μαρτίου του ίδιου έτους. Κύριος σκοπός της, σύμφωνα με τον Iδρυτικό της Nόμο, είναι «η καλλιέργεια και η προαγωγή των Eπιστημών, των Γραμμάτων και των Kαλών Tεχνών και η επικοινωνία του ιδρύματος και των ακαδημαϊκών με τις άλλες ακαδημίες ή τους ομοτέχνους τους.

Advertisement

Σκοπός της Ακαδημίας ήταν η επιστημονική έρευνα και μελέτη στη γεωργία, τη βιομηχανία, τη ναυτιλία, την εθνική οικονομία, καθώς επίσης και «η έκδοση γνωμοδοτήσεων, προτάσεων, αποφάσεων, κρίσεων για την διαφώτιση και καθοδήγηση κρατικών οργάνων και αρχών», όπως αναφέρεται στην επίσημη ιστοσελίδα της. Είναι χαρακτηριστικό ότι σήμερα στην Ακαδημία λειτουργούν 23 ερευνητικά κέντρα και γραφεία

 

Το Μέγαρο

Το Μέγαρο της Ακαδημίας Αθηνών είναι ένα πραγματικό αριστούργημα. Διαθέτει μία αρχιτεκτονική μοναδική που δεν συναντά κανείς εύκολα.. Σχεδιάστηκε από τον Δανό αρχιτέκτονα Θεόφιλο Χάνσεν το 1859 και αποτελεί μέρος της αρχιτεκτονικής «τριλογίας» – Mουσείο (Eθνική Bιβλιοθήκη) – Πανεπιστήμιο – Aκαδημία.

Advertisement

Για πολλούς θεωρείται το σημαντικότερο έργο του, ενώ οι ειδικοί εκτιμούν πως πρόκειται για το ωραιότερο νεοκλασικό οικοδόμημα του κόσμου. Ο Χάνσεν φέρεται να άντλησε την έμπνευσή του από την κλασική αρχιτεκτονική του 5ου αιώνα π.Χ. της Αθήνας και συγκεκριμένα από το Ερέχθειο

 

Μεγάλος δωρητής για την ανέγερση του κτιρίου της Ακαδημίας Αθηνών ήταν ο Σίμων Σίνας. Το 1856 πραγματοποίησε μία μεγάλη δωρεά προς το ελληνικό κράτος η οποία σε σημερινά χρήματα θα αποτιμούνταν σε 800 – 900 εκατ. ευρώ. Ο ίδιος ανέθεσε επίσης στον Χάνσεν την εκπόνηση των σχεδίων του κτιρίου. Το έργο ολοκληρώθηκε 31 χρόνια μετά από την αναγγελία του. Στο μεταξύ, ο Σίμων Σίνας είχε πεθάνει.

Η αίθουσα της Ολομέλειας

Με το που εισέρχεται κανείς στο εσωτερικό της Ακαδημίας Αθηνών αντικρίζει την αίθουσα της Ολομέλειας. Πρόκειται για την αίθουσα στην οποία πραγματοποιούνται οι συνεδριάσεις των Ακαδημαϊκών, ορισμένες μάλιστα από τις οποίες είναι ανοιχτές προς το κοινό.

O ζωγραφικός της διάκοσμος είναι εκπληκτικός. Εκτείνεται από τη δυτική πλευρά μέχρι και τη νότια και ξεπερνά σε μήκος τα 50 μέτρα.

 

 

Όλες οι εικονογραφήσεις δημιουργήθηκαν την διετία 1878 – 1880 και έχουν αφετηρία την θεματογραφία του Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου. Tο έργο εκτείνεται από την δυτική πλευρά της αίθουσας συνεδριάσεων της Ακαδημίας μέχρι και τη νότια σε οκτώ παραστάσεις. Αυτές, απεικονίζουν τις διαδοχικές φάσεις του μύθου του Προμηθέα με μία όμως μοναδικότητα που δεν συναντά κανείς σε κανένα άλλο μέρος του κόσμου.

Όπως τονίζειo κ. Σκαρέντζος, «η μοναδικότητα της αίθουσας αυτής συνίσταται στο γεγονός πως μόνο εδώ υπάρχει η απεικόνιση της τριλογίας Προμηθεάς Πυρφόρος, Προμηθέας Δεσμώτης και Προμηθέας Λυόμενος σε αντιστοιχία με την τριλογία του Αισχύλου. Πουθενά στον κόσμο ούτε στην Ακαδημία της Βιένης ούτε στο Βατικανό, δεν υπάρχουν αυτές οι τρεις απεικονίσεις μαζί παρά μόνο μεμονωμένες»

Ανατολική αίθουσα, γραφεία προέδρου και γενικού γραμματέα

Στο βάθος του διαδρόμου δεξιά βρίσκεται η ανατολική αίθουσα. Εκεί στεγάζονται βιβλιοθήκες και συλλογές έργων τέχνης οι οποίες προέρχονται από δωρεές. Όπως εξηγεί ο κ. Σκαρέντζος, εδώ πραγματοποιούνται επιστημονικά συνέδρια και εκθέσεις.

Εξίσου εντυπωσιακά είναι τα γραφεία του Προέδρου και του Γενικού Γραμματέα της Ακαδημίας Αθηνών. Το Προεδρείο της Ακαδημίας αποτελείται από τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο, τον Γενικό Γραμματέα, τον Γραμματέα επί των Πρακτικών και τον Γραμματέα επί των Δημοσιευμάτων.

Η θητεία του Προέδρου είναι ετήσια, ενώ του Γενικού Γραμματέως και των δύο Γραμματέων πενταετής. Ο Πρόεδρος, ο Αντιπρόεδρος, ο Γενικός Γραμματεύς, οι δύο Γραμματείς και οι τρεις Πρόεδροι των Τάξεων συγκροτούν τη Σύγκλητο, η οποία έχει αρμοδιότητα σε όλα τα διοικητικά και τα οικονομικά ζητήματα της Ακαδημίας. Οι συνεδριάσεις της Συγκλήτου, στην οποία προεδρεύει ο Πρόεδρος της Ακαδημίας, είναι μυστικές.

Η Ακαδημία συγκροτείται επίσης από τρεις Τάξεις. Η Πρώτη Τάξη περιλαμβάνει τις Θετικές Επιστήμες, δηλαδή τα μαθηματικά, τη φυσική, τη χημεία, την ιατρική, την αστρονομία.

Η Δεύτερη, των Γραμμάτων και των Καλών Τεχνών, ασχολείται με την πεζογραφία, την ποίηση, τη μουσική, τις εικαστικές τέχνες, τη φιλολογία, την αρχαιολογία, την ιστορία. Η Τρίτη τάξη, των Ηθικών και Πολιτικών επιστημών, περιλαμβάνει τη θεολογία, τη φιλοσοφία, τη νομική και τις πολιτικές επιστήμες.

Η Βιβλιοθήκη με τους 210.000 τίτλους

Στο υπόγειο της Ακαδημίας Αθηνών βρίσκεται η βιβλιοθήκη. Στους διαδρόμους αναδύεται η μυρωδιά του χαρτιού, η οποία αισθάνεσαι ότι κρατά μέσα της γνώση χιλιάδων χρόνων.

Η Βιβλιοθήκη έχει ιδρυθεί μαζί με το ίδρυμα από το 1926 όπως εξηγούν οι άνθρωποι που εργάζονται εκεί. Το υλικό της προέρχεται σε μεγάλο βαθμό από δωρεές σημαντικών ανθρώπων. Διαθέτει 210.000 τίλους βιβλίων και 3.000 τίτλους περιοδικών.

Εδώ μπορεί να βρει κανείς βιβλία αιώνων. Το παλιότερο τους βιβλίο βιβλίο είναι του 1494. Πρόκειται για ένα αρχέτυπο βιβλίο από τα πρώτα 50 χρόνια της τυπογραφίας, όπως εξηγούν οι εργαζόμενοι. Επίσης μπορεί να βρει κανείς δύο αντίτυπα του 1499, ενώ το υλικό φτάνει μέχρι και το 2016.

Το περιεχόμενο της Βιβλιοθήκης καλύπτει όλους τους επιστημονικούς τομείς, ενώ υπάρχουν και πάρα πολλά ανάτυπα. Δηλαδή άρθρα που δημοσιεύτηκαν σε επιστημονικά συνέδρια δόθηκαν ως δωρεά στους συγγραφείς τους. Ο αριθμός τους αγγίζει τα 15.000. Υπάρχουν βιβλία που ούτε καν μπορείς να διανοηθείς ότι θα ξεφυλλίσεις. Σχεδόν φοβάσαι μην τυχόν και τα βλάψεις.

Η ξενάγηση τελειώνει. Το ταξίδι έχει φτάσει στο τέλος του. Έξω από το κτίριο της Ακαδημίας επανέρχεται κανείς στην σύγχρονη πραγματικότητα.

Βουή, κίνηση, φωνές, φασαρία. Ο κόσμος βιάζεται. Τρέχει, περπατά δίχως να γνωρίζει γιατί. Το βλέμμα πέφτει επάνω στα αγάλματα του Πλάτωνα και του Σωκράτη που διακοσμούν την εξωτερική είσοδο της Ακαδημίας. Νιώθει κανείς να τον κοιτάζουν, σαν να θέλουν να πουν κάτι, σαν να θέλουν να περάσουν ένα μήνυμα.

 

 

Μπα, μάλλον φαντασία θα ήταν. Ακόμη και να ζωντάνευαν ίσως να προτιμούσαν να μην μιλήσουν. Το γιατί, μπορεί κανείς να το φανταστεί μόνο εάν λίγα λεπτά πριν αισθάνεται σαν να τους έχει μπροστά του ολοζώντανους.

Στην απεικόνιση αυτή η μητέρα του Προμηθέα βλέπει τα μελλούμενα για το γιο της και τρομαγμένη κάνει μία κίνηση προς τα πίσω. Πίσω της ακριβώς στέκεται ο Προμηθέας

Στιγμιότυπο από την αίθουσα της Ολομέλειας της Ακαδημίας Αθηνών

 

Τα περιφερειακά έδρανα της αίθουσας Ολομέλειας της Ακαδημίας Αθηνών, όπου μπορεί να καθίσει το κοινό και να παρακολουθήσει ορισμένες από τις συνεδριάσεις των Ακαδημαϊκών

 

Η θεά Αθηνά προσφέρει Αμβροσία στον Τιτάνα Προμηθέα ο οποίος στέκεται καθιστός και προσπαθεί να ζωογονήσει το ανθρώπινο πλάσμα που έχει δημιουργήσει με νερό, πηλό και φωτιά. Δεξιά του στέκεται ο Επιμηθέας

 

Τα ονόματα των Ακαδημαϊκών χαραγμένα σύμφωνα με το έτος κατά το οποίο εξελέγησαν

 

H προτομή του Δανού αρχιτέκτονα Θεόφιλου Χάνσεν

 

Ένα από τα βιβλία που κοσμούν την Βιβλιοθήκη της Ακαδημίας Αθηνών

 https://filoitexnisfilosofias.com/%CE%B1%CE%BA%CE%B1%CE%B4%CE%B7%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B1%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CF%8E%CE%BD-%CF%84%CE%BF-%CE%BF%CE%BC%CE%BF%CF%81%CF%86%CF%8C%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%BF-%CE%BD%CE%B5%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%B1/

 

 

Ανακαλύψαμε ένα από τα πιο άγνωστα μυστικά της Θεσσαλονίκης ! !

Με τη βοήθεια της Εφορείας Αρχαιοτήτων μάθαμε ένα από τα υπόγεια μυστικά της πόλης. Αυτά που κείτονται κάτω από αυτήν. Και περιμένουν. Όχι τη επιστροφή στο φως, αυτο μάλλον δεν θα συμβεί ποτέ, αλλά τουλάχιστον την επαναφορά στη μνήμη των ανθρώπων.

Έπεσα πάνω στην μαρτυρία για την ανασκαφή, στο υπόγειο της οικοδομής ακριβώς πάνω απ΄την Αρχαία Αγορά, εντελώς τυχαία. Ξέρουμε όλοι ότι το κέντρο της σύγχρονης πόλης πατά πάνω σε έναν εκτεταμένο αρχαιολογικό χώρο. Ξέρουμε ότι κάθε φορά που γινόταν η θεμελίωση για να ανεγερθεί μια οικοδομή στο ιστορικό κέντρο, ήταν κοινό μυστικό και τελείως αναμενόμενη η εύρεση αρχαίων. Συχνά οι εργολάβοι έριχναν τα μπετά χωρίς να ειδοποιήσουν κανένα. Ποιος να μπλέκει τώρα με την Αρχαιολογική, να μένει πίσω η δουλειά, τα παράχωναν ξανά νύχτα και συνέχιζαν. Άλλες φορές ο αγώνας των αρχαιολόγων στεφόταν με νίκες. Όπως έγινε με την Αρχαία Αγορά.
Παρένθεση: Να θυμηθούμε ότι στην περιοχή της σημερινής αρχαίας αγοράς από τα τέλη του 15ου αιώνα εγκαθίστανται οι εκδιωγμένοι Ισπανοεβραίοι (Σεφαραδίτες), οι οποίοι και παραμένουν εκεί μέχρι την πυρκαγιά του 1917. Εκεί τοποθετείται η πιο πυκνοκατοικημένη εβραϊκή συνοικία, η συνοικία Ρόγκος. Μετά από την Πυρκαγιά η περιοχή ισοπεδώνεται, ενώ προκηρύσσεται αρχιτεκτονικός διαγωνισμός για να εφαρμοσθεί σε γενικές γραμμές το σχέδιο Εμπράρ στον Άξονα Αριστοτέλους.

Μετά την πυρκαγιά και επειδή στο νέο πολεοδομικό καθορίστηκε ο χώρος για την ανέγερση Δικαστικού Μεγάρου και δημαρχείου η έκταση δεν οικοδομήθηκε, γύρω από αυτήν όμως άρχισαν να ανεγείρονται τα νεόκτιστα. Πάνω απ΄την Αρχαία Αγορά στην γωνία Ολύμπου και Αγνώστου Στρατιώτου τοποθετείται το οικόπεδο Βαρελά όπου ανεγείρεται τριόροφη κατοικία. Τη βλέπουμε στην πιο πάνω φωτογραφία της δεκαετίας του 60. Η Πλατεία παρέμεινε ένας ανοικτός χώρος όπου στήθηκε προσωρινά μια λαχαναγορά και ξύλινα παραπήγματα.
Στο τέλος της δεκαετίας του 1950, με την εμφάνιση των πρώτων πολυκατοικιών, την κατάργηση του τραμ και το Μονοπώλιο του ΟΑΣΘ στην αστική συγκοινωνία, ο χώρος μετατρέπεται σε αφετηρίες λεωφορείων. Το ζήτημα του Δικαστικού Μεγάρου ανακινήθηκε ξανά το 1956. Με τις πρώτες εκσκαφές ήρθαν στο φως ευρήματα της Ρωμαϊκής Αγοράς (φόρουμ) που χρονολογείται από τον 2ο- 3ο αιώνα μ. Χ. Μην ξεχνάμε ότι η ανασκαφή που τα έφερε στο φως την δεκαετία του 50 έγινε για να θεμελιωθεί το Νέο Δημαρχείο, και να μπει σε εφαρμογή το σχέδιο του Εμπράρ για τον Άξονα Αριστοτέλους. Για χρόνια άλλωστε η Πλατεία λεγόταν Πλατεία Δικαστηρίων. Από το 1960 μέχρι το 1969 έγινε ένας αγώνας, από πλευράς Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, για τη διάσωση του χώρου και τη ματαίωση της ανέγερσης των Νέων Δικαστηρίων που ευοδώθηκε με τη γνωστή κατάληξη.
0ι δυο ανασκαφές
Ήταν το 1924 που προφανώς ξεκίνησε να χτίζεται το τρίπατο Βαρελά και ανασκάφηκε για πρώτη φορά το οικόπεδο.  Η πρώτη ανασκαφή στην περιοχή έγινε το 1924 από τον αρχαιολόγο Σ. Πελεκίδη. Εκεί αποκαλύφθηκε ένα επίμηκες οικοδόμημα με ημικυκλική κόγχη στη βόρεια πλευρα του. Επίσης βρέθηκαν και τμήματα επιγραφών και αγαλμάτων, όπως και τμήματα του κολοσσιαίου αγάλματος στον τύπο της Αθηνάς των Μεδίκων. Η ανασκαφή σκεπάστηκε με συνοπτικές διαδικασίες αφού αφαιρέθηκαν τα κινητά ευρήματα και το οικόπεδο κτίσθηκε με το προαναφερόμενο τρίπατο.

50 χρόνια αργότερα και αφού είχε αποκαλυφθεί η Αρχαία Αγορά, το σπίτι δίνεται αντιπαροχή για ανέγερση οικοδομής και με την διάνοιξη των θεμελίων ανακαλύπτονται εκ νέου τα αρχαία και επιχειρείται η δεύτερη ανασκαφή αυτή τη φορά σε μεγαλύτερο βάθος. Τα μπετά σταματούν, οι μηχανικοί αλλάζουν σχέδια στήριξης λόγω των ευρημάτων και αποφασίζεται η διατήρησή του στο υπόγειο, τακτική που ακολουθείται συχνά σε οικοδομές της πόλης, είτε με φανερή διατήρηση είτε με την μέθοδο της κατάχωσης όπως έγινε κατά τη διάρκεια της θεμελίωσης της οικοδομής που κτίζεται στο πίσω μέρος του εμπορικού κέντρου Πλατεία, επί της Βασιλέως Ηρακλείου.
Η περίπτωση ανασκαφών και αποτυπώσεων στα υπόγεια οικοδομών δεν είναι σπάνια περίπτωση. Παρόμοια υπόγεια οικοδομήματα γνωρίσαμε στην πρόσφατη  δράση που σηματοδότησε 7 αφανείς αρχαιολογικούς χώρους στη Θεσσαλονίκη. Εδώ όμως πρόκειται για κάτι διαφορετικό. Τα ευρήματα όχι μόνο αποτυπώθηκαν αλλά διατηρήθηκαν στο υπόγειο της οικοδομής χωρίς κάλυψη.

Η κατάβαση και το αρχαίο οικοδόμημα
Μετά από συνεννόηση με την Ενοποιημενη πλέον Εφορεία Μνημείων βρήκαμε την άκρη και μάλιστα μας δόθηκε η άδεια να επισκεφθούμε τον χώρο. Το μαρμάρινο δάπεδο της εισόδου  της οικοδομής δεν προμήνυε σε τίποτα για τον θησαυρό που κρυβόταν από κάτω του δυο επίπεδα κάτω απ΄τη γη.

Οι υπάλληλοι της αρχαιολογικής που είχαν φροντίσει πριν λίγο τον χώρο μας οδήγησαν στο υπόγειο. Μια κυρία μας ρώτησε ποιοι είμαστε και πού πάμε, της εξήγησαν… “…έχουμε αρχαία στο υπόγειο;” μας ρώτησε ξαφνιασμένη. Η έντονη μυρωδιά κλεισούρας και υγρασίας έφτασε στα ρουθούνια μου με το που πλησίασα την πόρτα και έγινε πιο έντονη όσο κατέβαίναμε τα σκαλιά του υπογείου. Πρώτο επίπεδο, δεύτερο επίπεδο και στην στροφή της σκάλας το αρχαίο οικοδόμημα, φωτισμένο με έναν μεγάλο προβολέα, μέσα σε μια σπηλιά από μπετόν, κρύμμένο από τα μάτια του κόσμου, άγνωστο κομμάτι ιστορίας…


Η Ιστορία
Σύμφωνα με τις πληροφορίες της Αρχαιολογικής: Βόρεια της Αρχαίας Αγοράς ερευνήθηκε ένα σημαντικό συγκρότημα δύο κτιρίων που διατηρήθηκαν αποσπασματικά. Στο υπόγειο της οικοδομής Αγνώστου Στρατιώτη 1 με Ολύμπου 81 βρίσκοντια τα ερείπια ενός επιμήκους τετράπλευρου κτιρίου (16χ23). Στη βόρεια πλευρά του υπάρχει μια ημικυκλική κόγχη όπου ήταν τοποθετημένο το ακρόλιθο άγαλμα της Αθηνάς που βρέθηκε στην ανασκαφή. Το κεφάλι του αγάλματος μεταρρυθμίστηκε σε πορτρέτο της αυτοκράτειρας Αθηνάς Δόμνας συζύγου του Σεπτίμιου Σεβήρου (192-211 μ.Χ.).

Στις ανασκαφές βρέθηκαν επίσης οι μαρμάρινες βάσεις των αγαλμάτων της βασίλισσας Θεσσαλονίκης, του Μ. Αλεξάνδρου, του γιου του Αλεξανδρου Δ’ και άλλων ηγεμόνων. Σε επαφή με την δυτική πλευρά του κτιρίου βρέθηκε μικρότερο κτίσμα (8,50χ9,20΄μ.). Στη νότια πλευρά του υπάρχει θυραίο άνοιγμα, ενώ στους υπόλοιπους τρεις τοίχους ανοίγονται ημικυκλικές κόγχες, προφανώς για τοποθέτηση αγαλμάτων.
Το μνημειακό αυτό συγκρότημα χρονολογείται στις αρχές του 3ου αιώνα και ερμηνεύθηκε αρχικά ως βιβλιοθήκη. Το υποστήριξε η αρχαιολόγος Ε. Καμπούρη σε μια δημοσίευση του 1985. Νεότερες έρευνες όμως το ταυτίζουν με χώρο αυτοκρατορικής λατρείας στην περίοδο των Σεβήρων, όπως αναλύει η Θεοδοσία Στεφανίδου Τιβερίου σε δημοσίευση της στον Τόμο Αρχαιολογικό Έργο στη Μακεδονία -Θράκη 15, 2001, εκδ. του Υπουργείου Πολιτισμού από όπου προέρχονται και τα παρακάτω σχέδια.
Ίσως πολύ σύντομα κι αυτό το μνημείο να ενταχθεί σε μια δράση παρόμοια με αυτή που έβαλε σήμανση σε 7 αφανείς αρχαιολογικούς χώρους της πόλης ή ίσως επιτραπεί στον κόσμο μια επίσκεψη στο πλαίσιο του επόμενου Open House Thessaloniki. Εμείς το ευχόμαστε.


*Ευχαριστούμε θερμά τον Αναπληρωτή Προϊστάμενο της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης, κ. Ιωάννη Κανονίδη και τον κ. Αστέριο Λιούτα, Προϊστάμενο του τμήματος Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιολογικών Χώρων, Μνημείων, Αρχαιογνωστικής Έρευνας και Μουσείων για την βοήθεια τους και την άδεια που μας χορήγησαν για την επίσκεψη στον χώρο.

 Κύα Τζήμου 

 Εικόνες και βίντεο του σήμερα: Άγγελος Τσεκούρας

http://parallaximag.gr/thessaloniki/anakalipsame-ena-apo-ta-pio-agnosta-mistika-tis-thessalonikis

Η χαραυγή της φιλοσοφίας - Έτσι μπορούμε να αντιπαραταχθούμε στην ισοπεδωτική παγκοσμιοποίηση, αναδεικνύοντας το άτομο ως πρόσωπο και παράλληλα ως μονάδα του συνόλου, βασική αρχή της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας

Η χαραυγή της φιλοσοφίας

Στην αρχαιότητα οι Έλληνες, αποφάσισαν να υποτάξουν το κοσμικό θαύμα με την νόηση. Από αυτούς για πρώτη φορά στην Ιστορία πρόβαλε η απαίτηση να εξηγήσει ο άνθρωπος τον κόσμο και να συσχετίσει τη ζωή του με το λογικό. Στον θριαμβευτικό δρόμο που ακολούθησε η ελληνική φιλοσοφία πέρασε πολλούς σταθμούς, διήλθε από πολλές φάσεις και για περισσότερο από μία χιλιετία αυτός ο θαυμάσιος λαός, αντλώντας από την πλούσια φύση του, παρουσίασε πλήθος συστημάτων, επιτευγμάτων και λύσεων σε πλείστα όσα ζητήματα και προβλήματα αντίστοιχα.

Οι αρχαίοι Έλληνες έφεραν την χαραυγή στην φιλοσοφία, διότι παρόλο που και άλλοι λαοί είχαν ωφέλιμες γνώσεις – αντιλήψεις, αυτές παρέμειναν διάσπαρτες και προσκολλημένες στην τέχνη που εξυπηρετούσε τις ανάγκες της καθημερινής ζωής. Οι έμποροι ήξεραν να λογαριάζουν και οι χτίστες και οι ξυλουργοί να χαράζουν τετράγωνα και κύκλους. Όμως δεν κατάφεραν να «διαχωρίσουν» τους αριθμούς – σχήματα από τα αντικείμενα και να τα μελετήσουν ξεχωριστά. Η κοσμοθεωρία τους δούλευε μέσα από την φαντασία και τον πόθο παραμένοντας ως το τέλος μυθική – θρησκευτική και μέσα από την ποίησή τους φανταστική και συμβολική.

Στην Ελλάδα πρώτη φορά «ξαστέρωσε» ο νους του ανθρώπου. Περί τον 6ο ή 7ο π.Χ. αιώνα στις πόλεις της Ιωνίας, με την πλούσια και τολμηρή αστική τάξη, ο άνθρωπος απεγκλωβίζεται από τις μυθικές κοσμοθεωρίες και προσπαθεί για πρώτη φορά να εξηγήσει τα φαινόμενα λογικά και βάσει των φυσικών αιτίων. Θέλει να εξηγήσει το “είναι” και το “γίγνεσθαι”. Να βρει μια “αρχή” την πρώτη ουσία, που με την αλλαγή της έκανε να γεννηθούν όσα βλέπουμε στον κόσμο.

Την αρχή έκαναν οι Ιωνικές πόλεις της Μ. Ασίας, αρχής γενομένης από τη Μίλητο, τη μητρόπολη με τις πολυάριθμες αποικίες και με την πλατιά επικοινωνία στην οποία έζησαν οι πρώτοι φιλόσοφοι, ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος, ο Αναξιμένης και ακολουθεί η Έφεσος με τον Ηράκλειτο και πολλές άλλες. Γρήγορα όμως εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο των ελληνικών αποικιών, στις Θρακικές πόλεις, στα Άβδηρα με τον Πρωταγόρα και τον Δημόκριτο και στην Μεγάλη Ελλάδα με πολλές φιλοσοφικές Σχολές (Πυθαγόρειοι, Ελεάτες, Εμπεδοκλής).

Ενώ λαμβάνουν χώρα αυτές οι διεργασίες, στην Ιωνία γεννιέται η έννοια και η λέξη φιλοσοφία για να φανερώσει την ορμή του Ίωνα ανθρώπου να ψάξει για να μάθει, να υψωθεί ως προσωπικότητα και να κυριαρχήσει στη φύση.

Στον Όμηρο και στον Ησίοδο βρίσκουμε τον σοφό και την σοφία, στοιχεία που καθορίζουν την ικανότητα στο επάγγελμα. Ο καλός τεχνίτης και ο ικανός ναυτικός είναι σοφοί. Το ίδιο και αυτός που καταλαβαίνει τους νόμους και ξέρει να κυβερνά, δηλαδή ο σοφός και σοφιστής (οι επτά σοφοί).

Την λέξη φιλοσοφία την συναντούμε πρώτη φορά σε απόσπασμα του Ηράκλειτου. Συγκεκριμένα αναφέρει ότι πρέπει να γνωρίζουν πολλά οι φιλόσοφοι – “χρή γάρ εύ μάλα πολλών ίστορας φιλόσοφους άνδρας είναι”.

Στον Ηρόδοτο και στο Θουκυδίδη σημαίνει την αγάπη για σοφία που χαρακτηρίζει τον Έλληνα, με συμπληρωματική έννοια να ζητάει κανείς την γνώση για την γνώση χωρίς κάποια πρακτική ωφέλεια. Στον Ηρόδοτο ο Κροίσος λέει στον Σόλωνα “ως φιλοσοφέων γήν πολλήν θεωρίης είνεκεν επελήλυθας”: Ξένε, άκουσα πως από αγάπη για την επιστήμη (φιλοσοφέων) έκανες πολλά ταξίδια για να παρατηρήσεις και να μελετήσεις (θεωρίης είνεκεν). Έτσι ορίζεται και η πρώτη γενική έννοια της φιλοσοφίας – θεωρία, θεωρητική ανάγκη. Σε τεχνικό όρο για μια ορισμένη πνευματική ασχολία υψώθηκε αργότερα στη σωκρατική σχολή.

Η καινούργια αντίληψη του κόσμου και της ζωής, η αμυθολόγητη κοσμοερμηνεία, γεννήθηκε από τις νέες οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες. Οι Ίωνες φιλόσοφοι από την κοινωνική τους θέση είναι δημοκρατικοί και νοιώθουν ως αποστολή τους να καταρρίψουν τις καταχνιές των μύθων και προσπαθούν να εξηγήσουν το κοσμικό πρόβλημα, να βρουν την αρχή και την ουσία του κόσμου με την λογική και μέσα από την νατουραλιστική αντίληψη τους να φωτίσουν το λαό και να τον κάνουν να πάρει ο ίδιος στα χέρια την τύχη του. Είναι κοινωνικοί παράγοντες που πήραν μέρος στην πολιτική ζωή του καιρού τους και το έργο τους το νιώθουν σαν λειτούργημα για την πολιτεία.

Ο αρχαίος Έλληνας αγαπούσε τη ζωή και διαμέσου της ανάδειξης του δήμου και της αισιόδοξης αντίληψης, στρέφεται προς στα εγκόσμια αγαθά όπως η ευδαιμονία που βρίσκεται στη γαλήνη και την ευχάριστη διάθεση, την “ευθυμία”. Χαρακτηριστικά όπως η ουσιαστική δημοκρατία, ο ορθολογισμός και η αγάπη για την ουσιώδη επίγεια ζωή αποτελούν βασικά στοιχεία του γνήσιου ελληνικού πνεύματος που ανέδειξε τη φιλοσοφία, καθώς και αρετές όπως η ανδρεία, η γενναιότητα, η αυτοθυσία, η ευθυκρισία, η τόλμη, η δημιουργία και υπεράνω όλων η ΣΟΦΙΑ.

Η μικρή αυτή ιστορική αναδρομή στη χαραυγή της φιλοσοφίας, μας υπενθυμίζει ότι μπορούμε να οδηγηθούμε, μέσω της σκέψης, στην βαθύτερη κατανόηση των σημερινών προβλημάτων μας. Η επιστήμη της φιλοσοφίας δεν μας δίνει οριστικές και αποκλειστικές λύσεις, αλλά παρέχει τις κατευθύνσεις για να τις αναζητήσουμε  με την διεύρυνση του τρόπου σκέψης και αντίληψης του σύγχρονου κόσμου.

Έτσι μπορούμε να αντιπαραταχθούμε στην ισοπεδωτική παγκοσμιοποίηση, αναδεικνύοντας το άτομο  ως πρόσωπο και παράλληλα ως μονάδα του συνόλου, βασική αρχή της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας

http://archaia-ellada.blogspot.gr/2014/04/blog-post_4.html

ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ. - Σε λίγο ο ανθελληνισμός θα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση...

 

 
ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΑΙΩΝΙΑ ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΜΑΣ.
Πατριώτες,
Το αμόλυντο δένδρο της χώρας μας βρίσκεται ακόμα μέσα στις καρδιές των μικρών παιδιών, αυτό το δένδρο σε πείσμα των καιρών συνεχίζει να παράγει αμόλυντους πατριωτικούς και εθνικούς καρπούς, με τους οποίους, ελπίζουμε ότι αυτό το έθνος και αυτή η πατρίδα θα συνεχίσει να υπάρχει μέχρι την τελευταία ημέρα της ζωής του πλανήτη μας, ο οποίος δε πλανήτης, λίγο πριν τον θάνατο του, μια λέξη θα φωνάξει, ΕΛΛΑΣ.

Πατριώτες,
Μέσα στα σχολεία χτυπάει η καρδιά της αθωότητας και της καθαρής αγάπης για την πατρίδα, μέσα από τους κλειστούς τοίχους ακούγονται σαν πολεμικές σειρήνες οι φωνούλες των μικρών ηρώων, που σε πείσμα των καιρών κρατούν ακόμα με τα αμόλυντα χεράκια τους το ιερό σύμβολο της χώρας και τραγουδούν ακόμα με λαχτάρα τον εθνικό μας ύμνο και σε κάνουν έστω και για μια στιγμή, έστω και για λίγο, να αισθανθείς και πάλι τόσο άξιος, τόσο μεγάλος και τόσο ξεχωριστός, δηλαδή, τόσο Έλληνας.
Πατριώτες,
Αυτά τα μικρά πλάσματα, πριν προλάβουν να μολυνθούν από την κομματική σαπίλα του ανώτατου εκπαιδευτικού μας συστήματος, θα μας προσφέρουν παρέα με τους εθνικούς στοίχους που απαγγέλουν και με τους εθνικούς ύμνους που ψάλουν, ένα μήνυμα, ξυπνάτε ρεεεεεεεε, ξυπνάτε, διότι ξεχάσατε στον βωμό του νεοπλουτισμού και στον βωμό της δοτής εξουσίας και της νέας τάξης, τα ιδανικά της πατρίδος μας, τα οποία τα ανταλλάξατε με τα μπακίρια και τα πειρατικά δουβλόνια των εμπόρων του θανάτου.
Πατριώτες,
Σε λίγο ο ανθελληνισμός θα είναι ο κανόνας και όχι η εξαίρεση, τώρα, κάποιοι χαίρονται με την κατάντια των Ελλήνων, τώρα, κάποιοι επιδοτούν την ίδρυση του θρησκευτικού χάους και μίσους που κουβαλάνε όλοι αυτοί που τώρα παρουσιάζονται ως θύματα, τώρα, ο πολιτισμός, η σκέψη και η φιλοσοφία είναι σε δίωξη, τώρα, του κόσμου τα πληρωμένα ανθελληνικά τσακάλια είναι στην γύρα και ετοιμάζουν πυρετωδώς το νέο σκηνικό, επάνω στο οποίο θα παιχτεί το δράμα και το φινάλε της πατρίδος μας, τώρα, οτιδήποτε το Ελληνικό καταδικάζεται και μαζί του, καταδικάζονται και όλοι αυτοί που το υποστηρίζουν, τώρα οι προδότες έχουν τον πάνω λόγο, τώρα οι λύκοι που ήταν ντυμένοι ως πρόβατα θα κάνουν την εμφάνιση τους και θα προσπαθήσουν να μπήξουν τα βρώμικα δόντια τους επάνω στο είδη πληγωμένο σώμα της πατρίδος μας, τώρα πατριώτες είναι η στιγμή τους, αύριο, ποιος ξέρει, αύριο ίσως να είναι η στιγμή μας, η στιγμή αυτή, που όλοι οι φιλέλληνες, θα ξανά έχουν την ευκαιρία να ξανά ζωντανέψουν την δάδα, με την οποία, οι πρόγονοι μας άναψαν φωτιές σκέψης και νόησης σε ολόκληρη την γη.

Θεόδωρος Σωτηρόπουλος